Στη γειτονιά τριαντάφυλλο και μες το σπίτι αγκάθι...

Η νύχτα έξω γυαλίζει! Μέρες έχει που γυαλίζει έτσι. Σχεδόν τόσες όσες απουσίαζα! Και γυαλίζει για τα καλά! Γυαλίζει γιατί βλέπεις οι μπογιατζήδες μάς ξεγέλασαν κι επανέκαμψαν δριμύτεροι ενώ οι διακοσμητές αντίθετα, βιάστηκαν να φύγουν... για να ξαναγυρίσουν!!! Ε, ναι! Το χιόνι ξαναγύρισε καρδαμωμένο, το κρύο πιο δυναμωμένο ενώ ο πάγος έξω, χαράματα και μεσάνυχτα, δίνει και παίρνει! Ξαναγύρισαν λοιπόν τα κρύα και τα δύσκολα, ξαναγύρισα κι εγώ! Και να ΄μαι πάλι πίσω στο κονάκι μου και στο ιστοτοπάκι μου ... Λοιπόν, νομίζω πως κάποτε πρέπει να σας μιλήσω και για το Στρασβούργο! Εκεί ήμουν. ΄Οχι καλέ δια διακοπάς ή για ταξιδάκι αλλά καθαρά και μονάχα... διά υπηρεσιακούς λόγους...

"Σαν εμπορείς κόρη μου να φεύγεις ... να πηγαίνεις σ΄αλλους τόπους ... να βλέπεις, να μαθαίνεις, να γνωρίζεις συνήθειες κι αθρώπους ... Μπορεί να μη μιλείς τη γλώσσα τους μα οι αθρώποι παντού αθρώποι είναι ... ψυχές του ντουνιά και του κόσμου... Κι ο τόπος μας όμορφος ήτο... κι οι αθρώποι του το ίδιο ... Και πως να μην ήτο όμορφος ο τόπος μας κόρη μου ... ΄Ομορφος, γλυκός και μοσχομυρισμένος ήτο... Μέσα στους λεμοναθούς ... Κι η Σμύρνη μας κι ο τόπος μας, μυρωμένοι, ευωδιαστοί ... Στη Σμύρνη μας εφτάνανε όλα τα καλά και τ΄αγαθά του κόσμου ...΄Ολα τ΄αγαθά, όλα τα παράξενα, όλα καλούδια κι ότι εζήτανε η ψυχή σου στη Σμύρνη το ΄βρισκες... ΄Ολοι το ελέγανε... Και πιο πολύ απ΄όλους το ελέγανε οι ταξιδεμένοι... που ΄χανες δει πολλά τα μάτια τους... 

Ο πάππος μου ήλεγε πως η Σμύρνη ήστεκε στο τέλος του πιο όμορφου δρόμου του κόσμου... Και του πιο μακριού... Μιλιούνια και μιλιούνια μέτρα εμέτραε... Οι διαβασμένοι τον ελέγανε... δρόμο των μπαχαρατί και του μεταξιού... 

Εξεκίναε από την πέρα πέρα ανατολή, καβάλανε τα πιο ψηλά βουνά, επέρναε από τις πιο παράξενες πολιτείες και τις ήνωνε σ΄ αλυσίδα... Επέρναε ποτάμια κι ήπαιρνε μαζί του, στα καραβάνια, τα πιο όμορφα και θαμαστά τους  για να τα φέρει να τ΄αποθέσει στο μπέτη και στη ποδιά της Σμύρνης ...  Χαλιά, πετράδια, μετάξια, μπαχαρατί, δαμασκηνά, κοράλια...  τα εμάζωνε και τα ΄πλωνε στα μαγαζά και στα παζάρια της ... 

Τι ήθελες και δεν το ΄βρισκες ... Δαντέλες και βελούδα, χρυσοκλωστές και λούλουδα, μυρωδικά και φρούτα... Κι εκείνα τα μπαχαρατί... Αχ, εκείνα τα μπαχάρια της και τα βότανα... Πόσα άραγε μπρε κόρη μου να ΄ναι τα μπαχάρια που γεννάει ο ντουνιάς, κατέχει κανείς? 

Χρωματιστά, παράξενα, μες την ευωδιά ... Επνι(γ)όσουν... Σ΄ όλω τω λογιώ τα χρώματα, ίσα, στραβά, νωπά, λιαστά, ξυλένια....  Ντάνες τα πέταλα, τα λούλουδα, τα κλαράκια, τα καρπουλάκια... να οι φλιοί, και οι βλαστοί, τα ξυλάκια, οι άχνες και οι σκόνες ...  Και το καθένα με τη χάρη του ... ΄Αλλα για τους αρρωστάρηδες, άλλα για το τζέτζερη, άλλα για τα γλυκά, άλλα για τα μωρούδια, άλλα για τους γεροντότερους... το καθένα με τη χάρη του ..."
 

"Η νενέ μου αγαπούσε πιότερο τη μαστίχα, η αννέ μου την κανέλλα... εγώ τ΄αγαπώ όλα... δηλαδής μερικά τ΄αγαπώ πιότερο από άλλα ... αγαπώ και τη μαστίχα, αγαπώ και την κανέλλα, αγαπώ και το μαχλε/μ/πί... και το σουμάκ... κι είναι και το γαρέφαλλο... χώρια το κύμινο κι ο κουρκουμάς... και το γιοχίμπ κι η μπάχαρη και το ξανθό σησάμι ...  Μ΄αυτά είναι μπαχαρατί ... κι είν΄άλλο πράμα είναι το βότανο, άλλο το μπαχαράτ ...  Το βότανο, αρρωστάρης ήσουν, καλά ήσουν ... καλό σου κάμε... και το κάθε βότανο άλλο πράμα γιάτρευε... ΄Αλλα τα ήπινες για να γιάνεις, άλλα τα ήπινες και καλά που ήσουν, αρρωστάρης να μην πέσεις ... ΄Ασε που σαν ήσουν αρρωστάρης πρώτα σου εδίνανε τα βότανα ... και μόνο σαν αποβλέπανε πως το βότανο δεν ελειτουργούσε τότε μονάχα σε επηγαίνανε στο γιατρό για στ΄οσπιτάλι ... Και το ελί (χέρι) και το κανί σου να εγύριζες ανάποδα βότανα, λάσπη, πρώτα σου εβάνανε απάνω -πρώτα να φύγει ο πρησμός, να καταλαγιάσει το στράβωμα... ε, και μετά, σε ετρέχανε ... 

Η αλήθεια είναι πως όλοι, σε μπαχτσέδες -
ήτανε γόνιμος ο τόπος μας και το χώμα μας- για σε τενεκέδες, 
βάναμε κι είχαμε λίγο-πολύ τα πιο χρειαζούμενα βοτάνια... κι αν κάποιο δεν είχες εσύ, όλο και κάποιος άλλος στο μαχαλά το ΄χενε και το μοιραζότανε μαζί σου... για, το ΄βρισκες καν στον ποταμό στα χόρτα για κρεμασμένο στους εγκρεμνούς... 

 Από μικρό σε τραβάγανε οι παλιοί μαζί τους στο μάζεμα ... Δεν εμπορούσανε να σκαρφαλώνουνε, να κρεμιούνται και να σκύβουνε...  και να, που έτσι εμάθαινες ποια είναι και που ΄θε να τα βρεις... Και σ΄όλο το δρόμο ελέγανε ιστορίες... Ο Μήτσος ήπιε φασκόμηλο και του κόπηκε ο ίδρως... Η Κατίνα άπλωνε στα μαλλιά της δαφνόλαδο γι΄αυτό τα είχενε πολλά και καραμαύρα τα εκράτησε μέχρις αργά... Το μπεμπέκ θέλει γλυκάνισο για ύπνο γλυκό να κάμει ... Κι ελέγανε πως κι οι αρχαίοι τα ίδια εκάμανε... Ετρώγανε τσουκνίδες για κάθαρση και καλό κάτουρο... τις ετρώγαμε και τις επίναμε κι εμείς ... για να μη σου κατέβει ο κούσουράς σου, όπως έλεγε ο πάππος  μου, πίνε τσουκνιδιά βρασμένη με μια στάλα μέλι... Και σαν επονάγαμε οι γυναίκες στα έμμηνα, τσουκνιδιά βρασμένη μάς εδίνανε... Κι εκείνος ο μεγάλος γιατρός με το φίδι, κάτεχε τα δώρα της φύσης και τα είχενε πει, στα αρχαία...  όλα για την τσουκνίδα κι όλα τα άλλα βότανα... Μόνο οι εγκυμονούσες φυλάσσονταν από τα βότανα... αλλ΄αυτές ήπρεπε να φυλάσσονται σχεδόν απ΄όλα ... Σε λίγο τσάι και λίγο χαμομήλι είχανε δικαίωμα και σαν με το καλό ερχότανε το μωρό, μάραθα τούς εδίνανε στις λεχώνες για μπόλικο γάλα  να κατεβάσουνε και να γαλουχήσουνε το λεχουδάκι ...Πάντως κούνια μωρού δίχως ματσάκια αρμπερόριζας στο πλάι της δεν εγινότανε ... ειδάλλως το μωρό το καταητρώγανε τα κουνούπια ..."

"Τα βότανα κόρη μου, στο πρώτο πρωί τα μαζώνεις και μέρα που ΄χει ήλιο... 
Επιστήμη είναι να τα ξέρεις, επιστήμη και το μάζεμά τους... 
Θες φύλλα τα παίρνεις πριν το άνθος... Θες σπόρους και βλαστούς τα αποκόβεις σαν φύγουν τα λουλούδια... Δεν τα εξεριζώνεις τα βότανα και δεν τα μαζώνεις ασυλλόιστα ... Μαζώνεις, για τη χρονιά, τα χρειαζούμενα, γιατί παλιώνουν κι αυτά και σαν παλιώνουν δεν γιατρικουλεύουν  ... Την άλλη χρονιά πάλι θα μαζώξεις, φρέσκα... Ψαλίδι παίρνεις ή τσαπράζ και κόβεις το φυτό χωρίς να το πληγώνεις ... Τις ρίζες πάλι καιρό φθινόπωρου τις μαζώνεις... Τα άνθη τ΄απλώνεις στο ταψί και στα σκιερά -όχι σε πολλή ζέστη- το βάνεις ... τους σπόρους το ίδιο ... Τα σκεπάζεις με τουλουπάνι να μη τα φάνε τα μυγαλούδια, ούτε να σκόνες να πάρουνε... Τους βλαστούς με σπάγγο τούς εδένεις πολλούς μαζί και τους εκρεμάς ανάποδα... 

 ΄Αλλα θέλουνε 3 μέρες για να στεγνώσουν, άλλα 5, άλλα βδομάδα ολάκερη ... Και τα προσέχεις ... Τ΄ανακατώνεις με το χεράκι σου για να τους δώκεις έναν αέρα γιατί όσο πιο γρήγορα σου στεγνώσουνε και ξεραθούνε τόσο πιο γιατρευτικά μένουνε ....


Μα έχει και βοτάνια, ο κόσμος, πολλά κι όλα δε μπορείς να τα ξέρεις! Μόνο σαν επήγαινες στης Σμύρνης το παζάρι το εκαταλάβαινες... Εκεί τα ήβλεπες όλα μαζί μαζεμένα, ερχομένα από  τους κήπους του κόσμου όλου ... Εκεί εγνώριζες κι εμύριζες κι όλα τα μπαχαράτ του κόσμου!!! Κι ήνιωθες μικρός και βασιλιάς συνάμα ... Σ΄ετραβούσανε οι μυρωδιές και σ΄επηγαίνανε μακρά σε ξένους τόπους... 
  Κι εφανταζόσουνα άλλα πράματα γιατί δεν είχες ιδέα για το πως μπορεί να ήτο ο τόπος εκείνος που βόηθανε να φυτρώνουν τέτοια κάλλη... Ενόμιζες πως είχενε άλλο χώμα, άλλο ουρανό, άλλο νερό... Ούτε πως τον ονοματίζανε αυτόν τον άλλο τόπο δεν κάτεχες ... κι εταξίδευες σε κιρμιζί χωράφια και σε σύννεφα μαβιά... Κάτεχες το Αλέπι, τη Δαμασκό, τη Μπουχάρα... μα οι εμπόροι σού εμιλούσανε για το Μιράν και την Κασγκάρ ... και τους εκοίταες σα χάνος ..."
"Μα χώρια μα και μαζί κι ίσια κι όμοια με τα βοτάνια,  ήσαντε και τα μπαχάρια... ΄Ετρωγες και δεν ήξερες πως συνάμα γιατρικό εκατάπινες...  Γίνηκε ποτές γάβρος δίχως ρίγανη, κιοφτέδες δίχως δυόσμο για σουτζουκάκια δίχως κύμινο; ΄Η μήπως κυδώνι του κουταλιού δίχως αρμπερόριζα κι ελιές δίχως το θρούμπι; Που να το ειπείς... Δίχως αλάτι και μπιμπέρ, δε βράζει το τσουκάλι...μα δίχως μυρωδικά και βότανα φαγί του Θεού δε γίνεται ...

"Να μάθεις κόρη μου να τα μαζώνεις τα βότανα... Να στα εμάθει ο κύρης σου του τα κατέχει φαρσί... Μόνο να τα σέβεσαι... να μην τα κάμεις αχταρμά... κάνουν κακό μπέρδεμα πολλά μαζί... χάνει το φαητό την περπατησιά του ... Το κάθε φαητό έχει το δρόμο του, τη μυρουδιά του ... Είναι σα να λέμε πως όλοι οι αθρώποι είναι ίδιοι ... αθρώποι είναι ... ίδιοι δεν είναι ... Σα τα δαχτυλάκια σου μαθές ... σε βοηθούν όλα στις δουλειές ... ομοιάζουνε, μα μεταξύ τους, ίδια, ολότελας δεν είναι ..."

"Χάιντες κοκόνα μου ... πάμε να ησυχάσουμε κι αύριο θα μυρίσει ο κόσμος ...
Θυμήσου με να σου ειπώ για τα μπαχαρατί... "


Καλά σας βράδια

Ε.-

"Ο κύρης ο δικός μου κόρη μου ήταν ρόδο μονάχο... ρόδο και στο μαχαλά και στο κονάκι, ρόδο..."


Αν σας ζάλισα -για τις ζαλάδες- διαβάστε παρακάτω ...
 Βρήκα, γράφω, προσθέτω, αντιγράφω, παρεμβαίνω...

 

Μαστίχα η Χιώτισσα η Μοναδική και Μεγαλοπρεπής: Τη χρησιμοποιούμε για το υπέροχο άρωμα της, στα τσουρέκια, τα παγωτά και τα γλυκά.
Όμως η μαστίχα Χίου είναι και φάρμακο.  Παρουσιάζει ευεργετική δράση κατά των παθήσεων του πεπτικού συστήματος συμβάλει στη στοματική υγιεινή, παρουσιάζει σημαντική αντιμικροβιακή και αντιφλεγμονώδη δράση, αποτελεί φυσικό αντιοξειδωτικό, ενώ παράλληλα συμβάλει στην επούλωση των τραυμάτων και την ανάπλαση της επιδερμίδας.
Ο σακιζλί καφές (ο δικός μας καφές με μια πρέζα τρίμματος μαστίχας) ένα όνειρο γεύσης συν υπέροχο βοήθημα χώνεψης.
 
 

Αγγελικούλα: Θεωρείται ότι συντελλεί στην κάθαρση του αίματος. Είναι τονωτικό, δυναμωτικό, βοηθά στην πέψη, είναι αποχρεμπτικό, σπασμολυτικό, απελευθερώνει από φουσκώματα και συλλογή αερίων. Εντριβές και καταπλάσματα βοηθούν σε ρευματισμούς αρθρίτιδες και παθήσεις του δέρματος.

Αγκινάρα: Χρησιμοποιείται ευρέως στη μαγειρική το άνθος, που έχει σχήμα σφαιρικό, λίγο μακρύ και σαρκώδες. Μαγειρεύεται αφού καθαριστεί από τα πέταλα και το χνούδι, αλλά μπορεί να καταναλωθεί και ως συστατικό σε χυμούς ή ροφήματα. Τα φύλλα της αγκινάρας είναι διουρητικά, χολαγωγά και τονωτικά. Θεωρείται ότι έχουν ιδιότητες κατά της αρτηριοσκλήρωσης, της χοληστερίνης και της ανεπάρκειας συκωτιού, των ρευματισμών, της πέτρας των 
νεφρών, του τερτατέου πυρετού, κατά της ιδρωπικίας του ίκτερου, των διαλειπόντων πυρετών και είναι επίσης καρδιοτονωτική και καθαριστική του αίματος.

 Αγριάδα: Χρησιμοποιούνται τα φύλλα και κυρίως η ρίζα της. Το ρίζωμα το συλλέγουμε την άνοιξη ή στις αρχές του Φθινοπώρου. Το πλένουμε και το ξηραίνουμε στη σκιά. Πως το φτιάχνουμε: Ρίχνουμε 2 κουταλιές του τσαγιού κομμένο ρίζωμα σε 1 φλιτζάνι νερό και το σιγοβράζουμε για 10 λεπτά. Σουρώνουμε και πίνουμε 3 φορές την ημέρα.

Αγριμόνιο ή φωνόχορτο: Ειδικό για τις φλεγμονές του λαιμού και του βλεννογόνου της στοματικής κοιλότητας. Από την αρχαιότητα ακόμα το χρησιμοποιούσαν για την επούλωση πληγών. Θυμηθείτε το σε περιπτώσεις αμυγδαλίτιδας, σε προβλήματα του φάρυγγα, άφθες και μυκητιάσεις. Τα φύλλα του είναι εξαιρετικά για την αναιμία. Το τσάι των φύλλων του είναι κατά της ημικρανίας, της δυσπεψίας και της διάρροιας.

 


Αμαμέλιδα: Τα φύλλα του χρησιμοποιούνται κατά της συμφόρησης των φλεβών. Βοηθά στην αποσυμφόρηση των κιρσών των αιμορροΐδων και γενικά είναι αιμοστατατικό, λειτουργεί κατά των αιμορραγιών. Είναι ένα καλό αντισηπτικό στα κοψίματα, στις πληγές, στα ούλα που ματώνουν και στα τσιμπήματα, είναι πολύτιμη για όσους πάσχουν από πονοκεφάλους, σμηγματορροϊκή δερματίτιδα (μια κατάσταση που προκαλεί πιτυρίδα),
φλεγμονές του στόματος και του λαιμού.

Άνιθος: Οι χλωροί βλαστοί του φυτού χρησιμοποιούνται πάρα πολύ στις σαλάτες και στα φαγητά με ψάρι. Αυτό γιατί εκτός από το ότι αρωματίζει , διευκολύνει και την πέψη των τροφών. Το αιθέριο έλαιο του φυτού χρησιμοποιείται σε αρκετά φάρμακα αλλά και στην αρωματοποιία, τη ζαχαροπλαστική και την αρτοποιία, σε ποτά, λικέρ, τουρσιά. Αν υποφέρετε από κακοσμία του στόματος, μασήξτε σπόρους άνηθου.

Αρμπερόριζα ή αλιμπερόριζα ή πελαργόνι το βαρύοσμο:  Τα φύλλα του φυτού χρησιμοποιούνται για αρωματισμό των γλυκών του κουταλιού και για προφύλαξη από τα τσιμπήματα των κουνουπιών.

Αρτεμισία ή Αψιθιά ή Μελιτίνη: Θεωρείται αγχολυτικό, τονωτικό, αντιπυρετικό, αντισηπτικό, εμμηναγωγό, αντιφλεγμονώδες, παυσίπονο. Συνίσταται ως τονωτικό κατά της δυσπεψίας(σαν ήπιο καθαρτικό), της γαστραλγίας, της γαστρίτιδας, της μερικής ανεπάρκειας του ήπατος.
Πως το φτιάχνουμε: ρίχνουμε σε 1 - 2 κουταλάκια του γλυκού ξηρό βότανο ένα φλιτζάνι βραστό νερό και το αφήνουμε 10 - 15 λεπτά. 


Αχιλλέα ή αγριαψιθιά: Είναι ένα από τα καλύτερα εφιδρωτικά και αντιπυρετικά βότανα κατάλληλο για εμπύρετες ιώσεις, κρυολογήματα. Έχει τονωτικές, ηρεμιστικές ,αντισπασμωδικές αλλά και αντιφλεγμονώδες, απολυμαντικές ιδιότητες.  Βοηθά στην μείωση της υψηλής πίεσης και των θρόμβων τονώνοντας τα αιμοφόρα αγγεία, σε προβλήματα στην πέψη, σε ενοχλήσεις  και έλκη του στομάχου, του εντέρου, της  χολής ή σε περιπτώσεις ανορεξίας.
Ένα ζεστό αφέψημα προξενεί θεραπευτικό ιδρώτα που δροσίζει τον πυρετό και απομακρύνει τις τοξίνες. Χρησιμοποιείται φρέσκια ως κατάπλασμα για την επούλωση των πληγών.

Βαλεριάνα η πράος: Χρησιμοποιείται κυρίως για ηρεμιστικούς (αγχολυτικούς) και υπνωτικούς λόγους, ενώ χρησιμοποιείται παράλληλα σαν αντισπασμωδικό (μετριάζει τους μυϊκούς σπασμούς) αλλά και σαν γενικής χρήσης ελαφρύ ηρεμιστικό. Η βαλεριάνα χρησιμοποιείται σαν ηρεμιστικό ακόμα και κατά τη διάρκεια της ημέρας σε περιπτώσεις υπερέντασης.
Πως το φτιάχνουμε: Βάζουμε ξηρή ρίζα, 1 - 2 γραμ. σε 1 φλιτζάνι ζεστό νερό, προσέχοντας την υπερβολική θέρμανση γιατί είναι πολύ πτητική.

Βασιλικός - ο Μέγας: Στη μαγειρική χρησιμοποιούνται κυρίως αποξηραμένα φύλλα της πλατύφυλλης ποικιλίας το άρωμα των οποίων μοιάζει λίγο με αυτό του γλυκάνισου. Αρωματίζει διάφορα ψητά, σαλάτες, βραστά, κοκκινιστά, σούπες κ.τ.λ.
Σαν βότανο το χρησιμοποιούμε κατά του πονοκέφαλου, της ζαλάδας, της ημικρανίας. Τονώνει τη μνήμη.
Πως το φτιάχνουμε: Βάζουμε 1 κουταλάκι του καφέ για ένα φλιτζάνι βραστό νερό και αφού το σκεπάσουμε το αφήνουμε για 5 - 10 λεπτά. Πίνουμε 1 - 3 φλυτζάνια την ημέρα.

 
Γατόχορτο ή Καλαμίνθη ή Γλύχωμα: Χρήσιμα τα φύλλα σε σαλάτες, καταπολεμούν τις στομαχικές διαταραχές (το αγαπημένο των αιλουροειδών βλ. γάτες, εξ ου και η κοινή ονομασία του) Χρησιμοποιείται για τη γρίπη ή τις λοιμώδεις παιδικές ασθένειες, καθώς και για την αντιμετώπιση της αϋπνίας. Η κατανάλωση ροφήματος, προκαλεί εφίδρωση σε περιπτώσεις πυρετού και για το λόγο αυτό θεωρείται εξαιρετικό βότανο για παιδιά με γρίπη ή ασθένειες όπως η ιλαρά και οι μαγουλάδες.
Έγχυμα: ρίχμουμε 1 φλιτζάνι βραστό νερό σε 2 κουταλιές του τσαγιού ξηρό βότανο και το αφήνουμε για 10 - 15 λεπτά.
Το ρόφημα αυτό πρέπει να πίνεται τρεις φορές τη μέρα.

Γαϊδουράγκαθο: Βοηθά στην ανανέωση των κυττάρων του συκωτιού και υποστηρίζεται η δράση του ενάντια στη χρόνια κίρρωση του ήπατος. Είναι ιδανικό στη διάρκεια αποτοξίνωσης και ιδιαιτέρως σε περιπτώσεις υπερκατανάλωσης αλκοόλ, καθώς έχει αντιοξειδωτικές ιδιότητες.
Η ρίζα και τα φρέσκα φύλλα του τρώγονται ωμά ή μαγειρεμένα αφού αφαιρεθούν οι αιχμηρές άκρες τους. Χρησιμοποιείται κυρίως το εκχύλισμα του αλλά μπορεί να καταναλωθεί και σε ρόφημα, οι σπόροι, ή τσάι σε συνδυασμό με άλλα βότανα.

Γιοχίμπ: Είναι γνωστό δέντρο για τις αφροδισιακές και διεγερτικές του ιδιότητες, εξαιτίας της γιοχιμπίνης, ενός αλκαλοειδούς, που υπάρχει στο φλοιό του. Ισχυρότατο τονωτικό και αφροδισιακό και  φαίνεται να καταπολεμά την ανδρική ανικανότητα. Η Γιοχημπίνη διευρύνει τα αιμοφόρα αγγεία των γεννητικών οργάνων, αυξάνοντας την ροή του αίματος και διεγείρει τα νεύρα.

Γλυκάνισο: Τα σπόρια του φυτού χρησιμοποιούνται στην αρτοποιία, έχουν δε εξαιρετικές χωνευτικές ιδιότητες. Ακόμα έχουν χρήσεις στην παρασκευή αλκοολούχων ποτών, απαραίτητα στην παρασκευή του ούζου και ορισμένες φορές και του τσίπουρου.
Είναι ένα θερμαντικό, διεγερτικό χόρτο, το οποίο βελτιώνει την πέψη, δρα ευεργετικά στο συκώτι και το κυκλοφοριακό σύστημα και έχει αποχρεμπτική και οιστρογονική δράση.
Πως το φτιάχνουμε: Ρίχνουμε ένα φλιτζάνι βραστό νερό σε 1 - 2 κουταλιές του τσαγιού, σπασμένους σπόρους και το αφήνουμε σκεπασμένο για 10 - 15 λεπτά.

Γλυκόριζα: Δρα ως αποχρεμπτικό, μαλακτικό, αντιφλεγμονώδες, επενεργεί στα επινεφρίδια, είναι αντισπασμωδικό και ήπιο υπακτικό. Το βότανο είναι ωφέλιμο σε προβλήματα γαστρίτιδας, σπλήνας και πεπτικού έλκους, κολικούς και πρωτοπαθή αδρενοκορτικοειδική ανεπάρκεια.
Πως το φτιάχνουμε: Ρίχνουμε ½ έως 1 κουταλάκι του τσαγιού από τη ρίζα, σε 1 φλιτζάνι νερό και το σιγοβράζουμε για 10 - 15 λεπτά.

Δάφνη ή Βάγια: Τα φύλλα του δέντρου ως φρέσκα ή αποξηραμένα χρησιμοποιούνται σε μικρή ποσότητα, 1 - 2 φύλλα, γιατί έχει πολύ δυνατή γεύση και κάπως πικρή. Καλό είναι να μπαίνει προς το τέλος τού μαγειρέματος για να αφήσει μεν το άρωμά της αλλά όχι την πικρίλα. Τα χρησιμοποιούμε στον αρωματισμό κοκκινιστών, σε σούπες κ.λ.π.

Δενδρολίβανο: Οι τρυφεροί βλαστοί και τα φύλλα του δενδρολίβανου χρησιμοποιούνται ως αρωματικό σε πολλά φαγητά. Στα ψητά δίνει μία ιδιαίτερη γεύση. Στη ζαχαροπλαστική το χρησιμοποιούν κυρίως στα γλυκά του κουταλιού. Έχουν ένα ευχάριστο άρωμα που μοιάζει με αυτό του τσαγιού και η γεύση του είναι ελαφρώς πικρή και λίγο καυτερή.
Σαν αφέψημα βοηθάει στην καλή κυκλοφορία του αίματος .
Πως το φτιάχνουμε: Βράζουμε 1 κουταλάκι του καφέ για 1 φλιτζάνι νερό. (1 - 3 φλυτζάνια / ημέρα)

Δεσποινόχορτο: Το βότανο αυτό είναι γνωστό για την ευεργετική του δράση στο καρδιαγγειακό σύστημα. Το δεσποινόχορτο είναι ηρεμιστικό και καρδιοτονωτικό βότανο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αντιμετώπιση της υπέρτασης, κυρίως όταν αυτή επιτείνεται από το στρες.
Πως το φτιάχνουμε: Ρίχνουμε 1 - 2 κουταλάκια ξηρού βοτάνου σε 1 φλιτζάνι βραστό νερό, τα αφήνουμε για 10- 15’ και σουρώνουμε.
Πίνουμε 1 - 2 ροφήματα την ημέρα.

Δυόσμος: Τα αποξηραμένα ή χλωρά φύλλα του φυτού έχουν χρήσεις στη μαγειρική.
Σαν αφέψημα βοηθάει στη μείωση της χολοστερίνης, είναι καλό καταπραϋντικό για το στομάχι και για τους κολικούς των νεφρών, της ναυτίας και του λόξυγκα.

Πως το φτιάχνουμε: Βράζουμε 0,5 - 1 κουταλάκι του καφέ για ένα φλυτζ. (2 - 3 φλυτζάνια / ημέρα).


΄Ερωντας ή Δίκταμο: Έχει αντισηπτική δράση, τονωτική και αντισπασμωδική. Χρησιμοποιείται για την επούλωση των τραυμάτων, ως καταπραϋντικό του πεπτικού συστήματος, καθώς και κατά της γρίπης και του κρυολογήματος.
Πως το φτιάχνουμε: Ρίχνουμε ½ κουταλιά του γλυκού ξηρό βότανο σε 1 φλιτζάνι βραστό νερό, το αφήνουμε 10 λεπτά, σουρώνουμε και πίνουμε.

Ευκάλυπτος:  Φαρμακευτικές ιδιότητες έχουν τα φύλλα, που αναπτύσσονται πάνω σε παλιά κλαδιά και είναι δρεπανοειδή, εναλλασσόμενα, έμμισχα και έχουν ευχάριστη γεύση.
 Είναι ισχυρό αντισηπτικό και μπορεί να βοηθήσει αποτελεσματικά σε βακτηριδιακές και ιογενείς προσβολές. Η επίδραση του ευκαλύπτου στο δέρμα είναι δροσιστική και αντιπυρετική. Είναι αντιφλεγμονώδες και καλός για εγκαύματα και επώδυνες αρθρώσεις. Είναι αποτελεσματικός στη θεραπεία των καλόγερων, των σπυριών, των ψειρών της κεφαλής και του απλού έρπητα.
 Χρησιμοποιούμε το αιθέριο έλαιο του ευκαλύπτου,(πρέπει να προσέχουμε να μην έρχεται σε επαφή αδιάλυτο με το δέρμα), με κομπρέσες και επιθέματα, εισπνοές, γαργάρες, εξατμιστήρες, λουτρά, επαλείψεις και εντριβή θώρακα ή μασάζ. Ωστόσο η χρήση και η δοσολογία του θέλει προσοχή γιατί μπορεί να ερεθίσει ένα ευαίσθητο αναπνευστικό σύστημα ή τα νεφρά.

Ζαμπούκο:  Ο φλοιός δρα ως καθαρτικό, εμετικό και διουρητικό. Τα φύλλα δρουν ως εξωτερικό μαλακτικό και επουλωτικό, εσωτερικά καθαρτικό, αποχρεμπτικό, και εφιδρωτικό. Τα άνθη δρουν ως εφιδρωτικό και αντικαταρροικό, είναι πολύ καλά για θεραπεία κρυολογημάτων και γρίπης, πονόλαιμου, πονόδοντου, ξερόβηχα, αμυγδαλών και φαρυγγίτιδας.
Πως το φτιάχνουμε: Ρίχνουμε 1 φλιτζάνι βραστό νερό, σε 2 κουταλιές του τσαγιού ξηρά ή φρέσκα άνθη, το σκεπάζουμε και το αφήνουμε 10 λεπτά.

Ζιβίγγερι ή Πιπερόριζα: Χαρίζει πικάντικο άρωμα στο ψάρι, το ψωμί και τα γλυκά. Σ΄ένα ποτήρι δροσερό νερό μερικά ψήγματα πιπερόριζας ξεδιψάνε και ανακουφίζουν την ξηρότητα του στόματος.

Θρούμπι: Στη μαγειρική τη χρησιμοποιούμε, όπως τη ρίγανη, για το πικάντικο, υπέροχο άρωμα και την ιδιαίτερη γεύση.
Αρωματίζουμε με αυτό ξύδι, ελιές και αποξηραμένα σύκα, ενώ συνδυάζεται με ψητά κρέατα, ιδιαίτερα το κυνήγι, όσπρια, μαρινάδες, σάλτσες, ομελέτες, άσπρα τυριά, σαλάτες, χλωρά κουκιά και ωμά λαχανικά.
Σαν αφέψημα δρα ως ορεκτικό και βοηθά στη χώνεψη, εναντίον των εντερικών παράσιτων και εξουδετερώνει τα αέρια.
Πως το φτιάχνουμε: Ρίχνουμε 1 κουτ. του γλυκού ξηρό βότανο, σε 1 φλιτζάνι βραστό νερό και το σκεπάζουμε για 10 λεπτά. Σουρώνουμε, και πίνουμε έως τρεις φορές την ημέρα.

Θυμάρι.
Το χρησιμοποιούμε, στη μαγειρική για το έντονο άρωμα και τη δυνατή του γεύση. Αρωματίζουμε λάδια, ελιές, ξίδια, σαλάτες και τουρσιά. Μπορούμε πάντως άφοβα να νοστιμίσουμε μ’ αυτό την φέτα ή αλλά τυριά, τα νερόβραστα λαχανικά, πίτες, σούπες και σάλτσες, κρέατα, πουλερικά και ψάρια. 
Πως το φτιάχνουμε:
Βάζουμε 1 κουτ. του γλυκού θυμάρι, σε 1 φλιτζάνι βραστό νερό, το σκεπάζουμε για 10 λεπτά και μετά το σουρώνουμε. Το χρησιμοποιούμε εξωτερικά για τον καθαρισμό και την επούλωση των πληγών για γαργαρισμούς αλλά και το πίνουμε 1 με 2 φορές την ημέρα.

Ιβίσκος: Συμβάλλει στην καλή λειτουργία του πεπτικού συστήματος και στον καλύτερο μεταβολισμό των υδατανθράκων, των πρωτεϊνών και των λιπιδίων. O ιβίσκος ενδείκνυται για τους υπέρβαρους με πρόβλημα δυσκοιλιότητας και αυξημένων λιπιδίων.
Πως το φτιάχνουμε: Ρίχνουμε 1 κουταλάκι ιβίσκου, σε 1 φλιτζάνι βραστό νερό.

Κάλαμος: Το βότανο δρα ως άφυσο, μαλακτικό και αντισπασμωδικό. Διεγείρει τη λειτουργία του ήπατος και της χολής. Είναι εξαιρετικό τονωτικό για τον γαστρεντερικό σωλήνα.
Πως το φτιάχνουμε: Ρίχνουμε 1 κουταλιά του γλυκού ξηρό βότανο σε 1 φλιτζάνι νερό για 3 λεπτά, το αφήνουμε 10 λεπτά και το πίνουμε μισή ώρα πριν από το πρωινό ή το γεύμα.

Καλεντούλα: Είναι φυτό με κίτρινα άνθη ή ζωηρά πορτοκαλιά, απλά ή διπλά, με φύλλα μεγάλα, στενά στη βάση, φαρδύτερα και στρογγυλεμένα στην κορυφή.
Δρα ως αντιφλεγμονώδες, αντισηπτικό, στυπτικό, επουλωτικό, αντιμυκητιακό, εμμηναγωγό. Είναι ένα από τα καλύτερα βότανα για την θεραπεία δερματικών προβλημάτων που οφείλονται σε μόλυνση ή φυσική βλάβη.
Πως το φτιάχνουμε: Ρίχνουμε σε ένα φλιτζάνι βραστό νερό 1 - 2 κουταλάκια του τσαγιού και το αφήνουμε για 10 - 15 λεπτά. Για τοπική θεραπεία μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως κατάπλασμα ή κομπρέσα.

Κάππαρη: Θάμνος της Μεσογείου με μικρά αγκάθια και βλαστούς. Η κάπαρη θεωρείται ορεκτικό και διουρητικό βότανο. Χρησιμοποιούνται ο φλοιός της ρίζας της και τα μπουμπούκια της ως αφέψημα, ακόμα και σε παθήσεις του δέρματος.
Για μαγειρική χρήση, οι καρποί της μαζεύονται μετά την ανθοφορία, τα μπουμπούκια όμως πριν ανοίξουν και ξεπικρίζονται για μια εβδομάδα σε νερό, που θα πρέπει να αλλάζει συχνά. Μετά, διατηρούνται σε άλμη ή σε άλμη και ξίδι. Χρησιμοποιείται σαν καρύκευμα σε σαλάτες και σάλτσες. Λίγη κάππαρη στο αβγολέμονο, από τέλειο το κάνει υπέροχο.

Κάρδαμο: Χρησιμοποιείται στη μαγειρική συχνά φρέσκο, αλλά και αποξηραμένο. Μπορεί να καταναλωθεί ως αφέψημα και προστίθεται αρκετά συχνά σε τσάι.
Είναι πλούσιό σε βιταμίνη C, αποτοξινωτικό, ανθελμινθικό και διουρητικό βότανο, καταπραΰνει τους ρευματικούς πόνους, ενώ βοηθά στην αντιμετώπιση της καταρροής. Είναι γενικά τονωτικό ... εξ ου και η έκφραση ... καρδάμωσε, καρδαμωμένος ...

Κόλιανδρο: Ο φρέσκος κόλιανδρος, μοιάζει πολύ με τον μαϊντανό και έχει έντονη γεύση.
Είναι αναλγητικό, αφροδισιακό, αντισπασμωδικό, αποτοξινωτικό, αντισηπτικό, λιποδιαλυτικό, αναζωογονητικό, βοηθάει για την καταπολέμηση του στρες και της ημικρανίας, των αρθριτικών και μυϊκών πόνων και του κρυολογήματος.

Κουρκουμάς ή κιτρινόριζα: Είναι γνωστό για τις αντιφλεγμονώδεις ιδιότητές του και την αντικαρκινική του δράση. Εκτιμάται ότι μπορεί να συμβάλλει στη θεραπεία του καρκίνου, του διαβήτη, των καρδιαγγειακών νόσων, της αρθρίτιδας και του Αλτσχάιμερ, σύμφωνα με πρόσφατη επιστημονική ανασκόπηση ινδών ερευνητών.
Έχει αποδειχθεί ότι, όταν συνδυάζεται με το κουνουπίδι, προλαμβάνει τον καρκίνο του προστάτη και σταματά την αναπτυξή του. Ιδανικό κατά της καταρροής και του φλέγματος.
Πως το φτιάχνουμε: Βάζουμε σε 1 φλιτζάνι τσαγιού ζεστό νερό, ανακατεύουμε ½ κουταλάκι γλυκού κουρκουμά και ένα κουταλάκι μέλι. Πιείτε το ζεστό και θα εκπλαγείτε από το αποτέλεσμα.

Κρίταμο - αρχαϊστί "κρίθαμον":  Γνωστό από την αρχαιότητα για τις επουλωτικές του ικανότητες, διουρητικό και αποξινωτικό, συμβάλει στην αντιμετώπιση των καφέ κηλίδων, προσφέρει λάμψη και βελτιώνει τον τόνο του δέρματος. Στη μαγειρική χρησιμοποιείται ως συνοδευτικό του κρέατος και ως αρωματικό ιδιαίτερα στα τουρσιά.

Κρόκος, ο της Κοζάνης - Ζαφορά: Πολύτιμο μπαχαρικό  σε σκόνη, μοναδικό στη προέλευσή του, κατατάσσεται στην καλύτερη ποιότητα σαφράν στον κόσμο.
Είναι άριστο φάρμακο για τις ασθένειες του στομάχου, αντισπασμωδικό, βοηθητικό της πέψης και φάρμακο που αυξάνει την όρεξη.
Πως το φτιάχνουμε: Ρίχνουμε ⅛ του γραμμάριου, (3 - 4 στήμονες κρόκου) σε 1 φλιτζάνι βρασμένο νερό και τους αφήνετε για 8 λεπτά. Το σουρώνετε και πίνετε το ρόφημα. Κύμινο: Οι αποξηραμένοι καρποί του φυτού, έχουν άρωμα δυνατό και βαρύ, με γεύση έντονη, που θυμίζει το κάρι. Χρησιμοποιείται στον αρωματισμό φαγητών, για τα σουτζουκάκια και τους κεφτέδες, αλλά και πιάτων ανατολίτικης κουζίνας.

Λάβδανο: Θάμνος γνωστός επίσης με τις ονομασίες λάδανο, αλάδανο,θάμνος πολυετής που φτάνει το ένα μέτρο, αρωματικός και πυκνός. Τα άνθη του φυτού είναι μεγάλα και τα φύλλα του έχουν σχήμα ωοειδές, λογχοειδές, είναι αντίθετα, πράσινα και οι άκρες τους είναι κυματιστές.Το βότανο δρα ως στυπτικό, αποχρεμπτικό, αντικαταρροϊκό, κατά της αϋπνίας, του πονόδοντου και του τέτανου.


Λεβάντα: Είναι φυτό αντιαγχωτικό, αντισηπτικό και ελαφρά υπνωτικό. Χαλαρώνει και γαληνεύει τον οργανισμό. Χρησιμοποιείται κατά της ημικρανίας, της νευρικότητας, του άσθματος, της κατάθλιψης, της προεμμηνορυσιακής έντασης και κάθε μορφής στρες.
Πως το φτιάχνουμε: Βάζουμε 1 κουτ. του γλυκού φύλλα ή άνθη σε 1 φλιτζάνι βραστό νερό για 5 - 10 λεπτά και πίνουμε 1 - 2 φορές τη μέρα. Η λεβάντα δεν πρέπει να λαμβάνεται σε μεγάλες δόσεις γιατί μπορεί να ερεθίσει το στομάχι.

Λεμόνι:  Βοηθά στη διάλυση του συσσωρευμένου λίπους.
Πως το φτιάχνουμε: Σε ένα ποτήρι χλιαρό νερό στύβουμε 10 σταγόνες από ένα φρεσκοκομμένο λεμόνι. Πίνουμε κάθε πρωί. Σε περίπτωση τροφικού αναφυλακτικού επεισοδίου, σ΄ένα ποτήρι νερούστίβουμε ένα λεμόνι. Προσθέτουμε νερό ως τη μέση του ποτηριού, 1/2 κουτ. γλυκού ζάχαρη, μισή ασπιρίνη και ανακατεύουμε καλά. Μετά προσθέτουμε 1/2 κουτ. γλυκού μαγειρική σόδα, ανακατεύουμε γρήγορα και πίνουμε.

Λιναρόσπορος: Προστατεύει τον οργανισμό από τη δυσκοιλιότητα και δρα προληπτικά για τις κακοήθειες του εντέρου. Επίσης δρα κατά της κακής χοληστερίνης και των τριγλυκεριδίων. Παράλληλα, η κατανάλωσή του ανακουφίζει από το άσθμα, τους πόνους της περιόδου, τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης

Λουΐζα: Τα φύλλα της αναδίνουν μια ευχάριστη οσμή  λεμονιού. Χρησιμοποιείται για ν’ αρωματίζει ψάρια, πουλερικά, κρέατα και σάλτσες. Ταιριάζει τέλεια με φρουτοσαλάτες, χυμούς φρούτων, γλυκά και επιδόρπια.
Πως το φτιάχνουμε:
Βάζουμε 1 με 2 κουταλιές του γλυκού, σε 1 φλιτζάνι βραστό νερό για 5 - 10 λεπτά και πίνουμε 1 - 2 φορές την ημέρα. Να αποφεύγεται η υπερβολική του χρήση.

Μάραθο: 22 ιαματικές ιδιότητες ξεχωρίζουν το μάραθο από την αρχαιότητα. Οι χλωροί βλαστοί του φυτού χρησιμοποιούνται στον αρωματισμό διαφόρων φαγητών. Μοιάζει με το γλυκάνισο, μαγειρεύεται και συνοδεύει κρέατα και πουλερικά.
Από το μάραθο επίσης παρασκευάζονται φάρμακα όπως σιρόπια, ενώ χρησιμοποιείται και ως μέσο για να διευκολύνεται η έκκριση γάλατος. Από τους σπόρους του μάραθου, που έχουν καυστική γεύση, όπως αυτή του άνηθου, φτιάχνεται αιθέριο έλαιο (μαραθέλαιο). Η ποικιλία αζορικό είναι εδώδιμη και οι σαρκώδεις κολεοί των φύλλων του χρησιμοποιούνται ως λαχανικό. Γνωστό ως φοινόκιο, τρώγεται βραστό, συνοδεύει ψητά και φρέσκο ψιλοκομμένο αρωματίζει τις σαλάτες.

Μελισσόχορτο: Χρησιμοποιείται στην ζαχαροπλαστική, στην ποτοποιία και στη μαγειρική. Αρωματίζει κρέατα φούρνου, πουλερικά, ψάρια, σούπες και φρουτοσαλάτες.
Σαν αφέψημα έχει τη φήμη ότι δρα κατά του γήρατος. Ευεργετικό για το δέρμα, στο νευρικό σύστημα και στο στομάχι. Ασκεί τονωτική επίδραση στην καρδιά και το κυκλοφορικό σύστημα, προκαλώντας διαστολή των περιφερειακών αγγείων, μειώνοντας έτσι την πίεση του αίματος.
Πως το φτιάχνουμε: Βάζουμε 1 - 2 κουτ. του γλυκού,(ή 4 φρέσκα φύλλα), σε 1 φλιτζάνι βραστό νερό για 5 - 10 λεπτά, το αφήνουμε σκεπασμένο και πίνουμε 2 - 3 φορές τη μέρα.


Μέντα: Είναι διουρητική.
Πως το φτιάχνουμε: Ρίχνουμε 1 κουτ. γλ. μέντα, σε 1 φλ. βραστό νερό. Πίνετε 1 φλυτζάνι κάθε πρωί. 



Μολόχα: Τα ξεραμένα φύλλα και άνθη φτιάχνουν καταπραϋντικό αφέψημα, το οποίο κάνει καλό στο στομάχι. Πολύ βολικό είναι επίσης το γεγονός ότι η μολόχα φυτρώνει κοντά σε τσουκνίδες: Τα συστατικά της καταπραΰνουν το τσίμπημα. Αν σας τσίμπησε τσουκνίδα, δεν έχετε παρά να κόψετε την πλησιέστερη μολόχα, και να τρίψετε τα φύλλα και το άνθος πάνω στο δέρμα, στην περιοχή του τσιμπήματος. Συνήθως ανακουφίζει αμέσως.
Ως αφέψημα με μέλι, καθαρίζει τον οργανισμό από τις τοξίνες.
Πως το φτιάχνουμε:  Μουλιάζουμε 3 κουταλάκια από ψιλοκομμένα φύλλα, άνθη ή ρίζα μολόχας σε 1 φλιτζάνι νερό για 8 ώρες, στραγγίζουμε και πίνουμε.

Μπετούλα: Δρα ως διουρητικό, αντισηπτικό και τονωτικό. Τα φύλλα της είναι αποτελεσματικά για την κυστίτιδα και άλλες λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος. Επίσης αποβάλλουν την περίσσεια του ύδατος από το σώμα.
Η λιποδιαλυτική και αποτοξινωτική δράση της βοηθάει στην αντιμετώπιση του περιττού λίπους και της κυτταρίτιδος.

Μύρτιλλα: Έχουν γεύση στυφή, αλλά είναι πλούσια σε αντοξειδωτικά και βιταμίνες.
Τρώγονται ωμά και γίνονται εξαιρετικές μαρμελάδες,σάλτσες παγωτού ή προστίθενται σε διάφορα γλυκά π.χ. κέικ. Με τα φύλλα της αρωματίζονται κρέατα, λουκάνικα, κυνήγι, ψάρια, τυριά, κρασιά,  ξερά σύκα.Μπορούμε να ψήσουμε ψάρι ή κρέας πάνω σε στρώμα απ΄τα φύλλα της μυρτιάς.
Επίσης στην αρωματοποιία και την παρασκευή καλλυντικών χρησιμοποιείται το αιθέριο έλαιο της μυρτιάς.

Νερομολόχα ή Αλθαία: Στο φυτό περιέχεται μια βλεννώδη ουσία με μαλακτικές, καταπραϋντικές και αντιβηχικές ιδιότητες.
Το έγχυμα των ανθών είναι καλό για στηθάγχη, νεφρίτιδα, διάρροια, ενώ το αφέψημα ρίζας είναι για γαστρίτιδα, έλκος στομάχου & δωδεκαδακτύλου. Παπαρουνόσπορος ή Μηκονόσπορος: Οι σπόροι του φυτού έχουν τις εξής ιδιότητες.  Ήπιο υπνωτικό, μαλακτικό, αντιβηχικό, σπασμολυτικό, με δράση ενάντια στην υπερδιέγερση.
Πως το φτιάχνουμε: Βάζουμε 1 κοφτή κουτάλια του γλυκού από παπαρουνόσπορο, σε 1 ποτήρι βραστό νερό, το σκεπάζουμε, το αφήνουμε για 10 - 15 λεπτά και στραγγίζουμε πριν από τη χρήση.

Πανσές ή τρίχρωμη Βιόλα: Σαν ρόφημα, χρησιμοποιείται για την ρευματοειδή αρθρίτιδα και για διαταραχές του αναπνευστικού.
Εξωτερικά χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση δερματικών παθήσεων όπως είναι τα εκζέματα, η ψωρίαση και η ακμή, ενώ καταπραΰνει την ερεθισμένη επιδερμίδα και τροφοδοτεί τον οργανισμό με θρεπτικά συστατικά. Στη περίπτωση αυτή προετοιμάζουμε μια ανακουφιστική κρέμα.
Ρίχνουμε 1 χούφτα από τα πέταλα του φυτού σε ένα κατσαρολάκι με
1 φλιτζάνι βραστό νερό και ανακατευουμε. Παράλληλα, λιώνουμε αργά σε πολύ χαμηλή θερμοκρασία 50 ml κερί μέλισσας μαζί με 50 ml ελαιόλαδο. Ενώνουμε τα μείγματα ανακατεύοντας, μέχρι να δημιουργηθεί μια παχύρρευστη πάστα. Χρησιμοποιούμε την κρέμα δύο φορές τη ημέρα. Διατηρείται στο ψυγείο για ένα χρόνο. 

Πεντάνευρο: 
Σε περίπτωση που σας τσιμπήσει κάποιο έντομο ή σας δαγκώσει ερπετό ενώ βρίσκεστε στη φύση, το πεντάνευρο αποτελεί τη λύση μέχρι να βρείτε κάποιον γιατρό να σας βοηθήσει. Τα φρέσκα φύλλα αυτού του βοτάνου όταν κοπανιστούν και εφαρμοστούν ως κατάπλασμα είναι ευεργετικά σε τσιμπήματα εντόμων και δαγκώματα σκύλων ή φιδιών. Το πεντάνευρο, σύμφωνα με ορισμένους, μπορεί να επουλώσει, επίσης, πληγές οι οποίες δεν κλείνουν για χρόνια και να διαλύσει εξογκώματα.

Πολύκομπο ή Κυπαρισσάκι: Χρησιμοποιείται ως καρύκευμα όπως η ρίγανη ή το θρούμπι.
Αρωματίζουμε με αυτό ξύδι και ελιές θρούμπες.
Συνδυάζεται με ψητά κρέατα, όσπρια, μαρινάδες, σάλτσες, ομελέτες, άσπρα τυριά και σαλάτες.
Το υπέργειο τμήμα έχει διουρητικές, λιθοδιαλυτικές και αντιυπερχλωρυδριακές ιδιότητες. Θεωρείται ιδιαίτερα αποτελεσματικό βότανο για τις πέτρες στα νεφρά και την ουροδόχο κύστη.
Πως το φτιάχνουμε: Βράζουμε 2 γραμμάρια ξηρό βότανο, σε 1 φλιτζάνι νερό για 5 λεπτά και το αφήνουμε σκεπασμένο για 10 λεπτά. Σουρώνουμε και πίνουμε από ένα πρωί - απόγευμα για 10 ημέρες.

Πριονίτης ή Μπετόνικα: Χρησιμοποιείται ως τονωτικό του νευρικού συστήματος, για την καταπολέμηση νευραλγιών, χρόνιων πονοκεφάλων και ημικρανιών, την νευρική ένταση, ή ως διεγερτικό και καθαρτικό του πεπτικού και για τους πόνους της περιόδου.

Ρίγανη: Σημαντικό μπαχαρικό προέρχεται από αποξηραμένα φύλλα και άνθη του ομώνυμου φυτού. Συνδυάζεται με βασιλικό, θυμάρι και μαντζουράνα. Χρησιμοποιείται κυρίως στη μαγειρική αλλά και ως αφέψημα, το οποίο αναφέρεται ως εξαιρετικό κατά του βήχα, βοηθάει στις χρόνιες βρογχίτιδες και διευκολύνει την πέψη .
Πως το φτιάχνουμε: Ρίχνουμε 1 ή ½ κουταλιά του γλυκού σε 1 φλιτζάνι βραστό νερό, το σκεπάζουμε για 5-10 λεπτά ανάλογα με το πόσο δυνατό το θέλουμε και μετά το σουρώνουμε. Πίνουμε 2-3 φορές την ημέρα σκέτο ή με μέλι. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το ίδιο έγχυμα αν το διατηρήσουμε στο ψυγείο ή το ξαναζεστάνουμε.
Σινάπι: Οι σπόροι του φυτού χρησιμοποιούνται στην παρασκευή της μουστάρδας. Το κατάπλασμα της μουστάρδας θεωρείται ευεργετικό για τα κρυώματα, τους πόνους στις αρθρώσεις και τη μέση.

Σκόρδο: Ο βολβός του σκόρδου αποτελείται από σκελίδες και περιέχει αιθέριο έλαιο με έντονη οσμή και καυτερή γεύση. Χρησιμοποιείται ευρέως σε μαγειρική και γαστρονομία. Αντισηπτικό, καταπολεμά τις μολύνσεις και τα παράσιτα των εντέρων. Ορεκτικό, βοηθά στη χώνεψη και στη δυσκοιλιότητα. Ευεργετικό στη μείωση της αρτηριακής πίεσης και της χοληστερίνης. Σε εξωτερική χρήση, καταπραΰνει τις φλεγμονές των αρθρώσεων και τους ρευματισμούς.

Σουσάμι ή σησάμι: Τα σπόρια του φυτού έχουν μεγάλη οικονομική σημασία. Έχουν πολλές χρήσεις στη μαγειρική, αρτοποιία, ζαχαροπλαστική και στην παρασκευή ελαίου, χαλβά, ταχινιού κ.λ.π. Καλύτερο καλλυντικό από το σησαμόλαδο δεν υπάρχει. Απλώνεται στο πρόσωπο ή οπουδήποτε στο δέρμα και προσφέρει απαλότητα και καθαρότητα γι΄αυτό και χρησιμοποιείται στην παρασκευή πολλών καλλυντικών. Το Σησαμόλαδο της Σμύρνης ήταν αρίστης ποιότητας. Γνωστό ως το το καλύτερο έφευγε για την Ευρώπη για την παρασκευή ακριβών καλλυντικών. 

 Σπαθόχορτο ή Βάρσαμο: Για θεραπευτικούς σκοπούς, χρησιμοποιούνται τα υπέργεια  μέρη του φυτού. Η δράση του είναι αντιφλεγμονώδης, επουλωτική, στυπτική και ηρεμιστική. Το βάλσαμο όταν ληφθεί εσωτερικά έχει ηρεμιστική και αναλγητική δράση.
Πως το φτιάχνουμε: Ρίχνουμε 1½ κουταλιά του τσαγιού ξηρό βότανο σε 1 φλιτζάνι βραστό νερό και το αφήνουμε σκεπασμένο για 15 λεπτά. Σουρώνουμε και πίνουμε έως τρεις φορές την ημέρα.
Στα παιδιά που βρέχουν το κρεβάτι τους μπορούμε να δώσουμε 5 -10 σταγόνες το βράδυ.

Τσάι του βουνού: Πρόκειται για αρωματικό, φαρμακευτικό φυτό που ανήκει στην οικογένεια των Χειλανθών  (Lamiaceae).
Το παρασκευαζόμενο αφέψημα με το όνομα «Τσάι του Βουνού» παρουσιάζει πολλές ευεργετικές ιδιότητες, οι οποίες οφείλονται στα συστατικά του αιθέριου ελαίου του, τα φλαβονοειδή. Έχει ευεργετική επίδραση σε κρυολογήματα και φλεγμονές του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος, ιδιότητες που ενισχύονται αισθητά  με την προσθήκη μελιού.
Σε περιπτώσεις ερεθισμένου λαιμού, δοκιμάστε  αφέψημα με τσάι του βουνού, μέλι και λεμόνι. Ενώ σε περιπτώσεις , που έχετε βήχα από κρυολόγημα, αντικαταστήστε το λεμόνι με κανέλα.

Τσουκνίδα ή Πανάκεια: Γνωστό σε όλους μας, κυρίως λόγω της φαγούρας που μας προκαλεί το δηλητήριό της, φυτό των αγρών και των εγκαταλειμμένων κήπων.   Πολύτιμη πηγή μετάλλων, σίδηρος, νάτριο, μαγγάνιο, ασβέστιο, κάλιο κ.α., καθώς και βιταμίνες Α, Β και C, που βοηθά στην απορρόφηση σιδήρου.
Εξαιρετικό τονωτικό, διουρητικό, καθαρτικό και καθαριστικό του αίματος. Κατά της αναιμίας του εκζέματος, του διαβήτη, των ρευματισμών και του κρυολογήματος.
Πως το φτιάχνουμε: Ρίχνουμε 1 κουτ. του γλυκού ξηρό βότανο, σε 1 φλιτζάνι βραστό νερό και το σκεπάζουμε για 10 λεπτά. Σουρώνουμε, και πίνουμε έως τρεις φορές την ημέρα.

Φασκόμηλο: Έχει έντονη αρωματική οσμή και καλλιεργείται για τις φαρμακευτικές ιδιότητες του, ως αφέψημα αλλά και ως καρύκευμα.
Στη Mαγειρική, χρησιμοποιείστε το σε πουλερικά, ζυμαρικά, όσπρια και κρεατικά καθώς και για τον αρωματισμό διαφόρων ζωμών και φαγητών.
Εξαίρετο τονωτικό και  καρδιοτονωτικό. Διεγείρει τα νεύρα, τα επινεφρίδια και το κυκλοφορικό σύστημα.
Πως το φτιάχνουμε: Ρίχνουμε 1 κουτ. του γλυκού ξηρό βότανο, σε 1 φλιτζάνι βραστό νερό και το σκεπάζουμε για 10 λεπτά. Σουρώνουμε, και πίνουμε έως τρεις φορές την ημέρα.

Φλαμούρι ή Τίλιο: Το αφέψημα της, άοσμο και λίγο πικρό, χρησιμοποιείται σε ρευματισμούς κι αρθριτικά (διαλύει το ουρικό οξύ), αλλά και σε υδροπικία, κυστίτιδα, δυσκοιλιότητα, δυσπεψία, διαλείποντες πυρετούς, στην απόφραξη της σπλήνας και του ήπατος. Τα φύλλα είναι ελαφρά διουρητικά και αντιπυρετικά.
Το έγχυμα των φύλλων πίνεται λίγο-λίγο, όλη τη μέρα. Το αφέψημα των φύλλων, που γίνεται με άσπρο ξερό κρασί, έχει τη φήμη ότι διαλύει τις πέτρες των νεφρών και διώχνει τις ημικρανίες.

Φύλλα ελιάς: Τα φύλλα της ελιάς, έχουν αποδεδειγμένα θεραπευτικές ιδιότητες. Συμβάλλουν στη ρύθμιση της πίεσης, στην καλύτερη λειτουργία της καρδιάς, καθώς και στη μείωση των υψηλών επιπέδων του σακχάρου. Τα φύλλα της ελιάς περιέχουν πολλές δραστικές ουσίες που δρουν αντιυπερτασικά και ανακουφίζουν από τα συμπτώματα της υψηλής πίεσης, όπως είναι οι πονοκέφαλοι και οι ίλιγγοι.
Πως το φτιάχνουμε: Ρίχνουμε σε 300 ml νερό 20 γρ. ξηρά φύλλα ελιάς και τα αφήνουμε να βράσουν μαζί για 15’ . Πίνουμε το ρόφημα ζεστό, μισό το πρωί και μισό το βράδυ.

Χαμομήλι: Είναι ένα ελαφρύ ρόφημα, που συμβάλλει στην αποτοξίνωση του οργανισμού, είναι καταπραϋντικό για το στομάχι και θαυμάσιο μαλακτικό, βοηθά στην αϋπνία, στον παροξυσμό άσθματος, στις νευραλγίες και στις ημικρανίες.
Πως το φτιάχνουμε: Ρίχνουμε 1 κουτ. σούπας χαμομήλι ξηρό, σε 1 φλ. βραστό νερό. Πίνετε 1 - 2 φλυτζάνια την ημέρα, πριν από το φαγητό.

Νεωτερισμοί ... και γιατί όχι ...

Αλόη: Είναι το φυτό θαύμα καθώς οι θεραπευτικές της ιδιότητες είναι εξαιρετικά πολλές. Βοηθά στην αποφυγή αλλά και την επούλωση τραυματισμών του επιθηλίου (κυτταρικός ιστός) του εντέρου, δρα ως αντισηπτικό σε τραυματισμούς του δέρματος και δερματικές παθήσεις, μυκητιάσεις, εγκαύματα.
Ο χυμός της, αραιωμένος σε νερό ή γάλα, δημιουργεί ένα τονωτικό και δυναμωτικό ποτό, ενώ μπορεί ακόμα να συνδυαστεί και με άλλα συστατικά, για φυσικές κρέμες και λοσιόν.

Γκίνγκο Μπιλόμπα - Ginkgo biloba: Φημίζεται για  τις αντιπηκτικές του ιδιότητες, τη δράση του υπέρ της βελτίωσης της περιφερικής κυκλοφορίας και της εγκεφαλικής αγγειακής επάρκειας, αλλά και της καλής κυκλοφορίας της γλυκόζης στο αίμα. Άλλες ευεργετικές επιδράσεις είναι κατά της εξασθένησης της μνήμης, κατά της κατάθλιψης, κατά των παρενεργειών της χημειοθεραπείας και κατά της μειωμένης λίμπιντο.
Χρησιμοποιείται το εκχύλισμα του πρωτίστως, αλλά και ως τσάι μόνο του ή με σε συνδυασμό με άλλα βότανα.
Εστραγκόν: Χρησιμοποιείται σε σαλάτες, σάλτσες λευκών και κόκκινων κρεάτων και ψαριών, αυγά, παγωτά, φρουτοσαλάτες, κ.α. Τα φύλλα του προσθέτονται σε σούπες, για άρωμα. Οι βλαστοί του μαγειρεύονται σαν λαχανικό. Είναι από τα καλύτερα αρωματικά ξυδιού και μουστάρδας.
Τα φύλλα του εστραγκόν περιέχουν ιώδιο, κάλιο και βιταμίνες Α και C.
Το έγχυμα των φύλλων του μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά της ναυτίας, του λόξυγκα, της αϋπνίας και δρα ως χωνευτικό, ορεκτικό και τονωτικό.

Σπιρουλίνα:  Για τη βουλιμία. H σπιρουλίνα είναι ένα βότανο των ποταμών και της θάλασσας. H σπιρουλίνα ενδείκνυται για όσους συνηθίζουν να καταφεύγουν στο φαγητό, όταν δεν έχουν καλή διάθεση.
Πως το φτιάχνουμε: Διαλύουμε 1 - 2 κουταλάκια του γλυκού σκόνη σπιρουλίνας, σε 1 ποτήρι νερό ή σε 1 ποτήρι φρέσκο χυμό.

Η μοίρα κάνει τα προικιά, το ριζικό...τα κάλλη ...

Οι μπογιατζήδες που μας είχαν πλακώσει ... έφυγαν ...
Οι διακοσμηττικές παρεμβάσεις τέλος ...
Οι θερμοκρασίες ανέβηκαν...
΄Ωρα να φεύγουμε... κι εμείς ... γι΄άλλη γη κι άλλα μέρη ... 

"Τα παραμύθια κόρη μου", έλεγε η νενέ μου... 

"Είναι σαν τις κάλτσες! Θέλουν η μια την άλλη ... Μα πάντα η μια χάνεται... 
Και  μένει η δεύτερη για ν΄αναρωτιέσαι ... "Μα πού στο καλό να πήγε;
Μην τ΄αφήσεις να χαθούνε... να τα λες στα παιδιά σου ... και τις ιστορίες...
Θα φύγω κάποτε από δω και... που το καλό πήγε, θα λες! Μα θα ΄μαι κει, σαν τα μουρμουρίζεις στα βλαστάρια σου... Μην τα ξεχάσεις, να τα λες σαν μπορείς κι αν μπορείς κι όπου μπορείς. Και, σαν τα λες, σα τη χαμένη κάλτσα,  που ξαφνικά τη βρήκες χωσμένη δεν ξέρω που θα ΄ρχομαι ... κειδά δίπλα σου, σα να ... όπως τώρα... 
Η κάλτσα μονή σαν σου μένει, σου θυμίζει πως κάποτες είχε παρέα... 
Τα παραμύθια κάμουν παρέα, θέλουν δύο... για να μην ξεχαστούν ... δυο σαν τις κάλτσες... "

"Κοκόνα μου, ένα παραμύθι, μια ιστορία, φορές βοηθάνε τη μάνα, φορές τη γιαγιά ... ΄Αλλες, βοηθάνε την ώρα να περάσει... ηρεμούνε τους μεγαλύτερους, ζαχαρώνουν τον ύπνο των κοπελιών...
 
Πολλές φορές όμως  μια ιστορία, ένα παραμύθι μπορεί να ζεστάνει μια ψυχή, να την κρατήσει πριν λυγίσει ή την ώρα που λυγάει ...και λυγισμένη ακόμα μπορεί να μην αφήσει ν΄αγγίξει το χώμα  ... 
Παρηγοριά, δίνουν οι ιστορίες κι οι θρύλοι ...δύναμη, κουράγιο για παράδειγμα...

"΄Αιντες, ας πούμε σήμερα καμιά ιστορία από κείνες τις παλιές της νενές μου... 
'Αμπα, άλλο μου ΄ρθε στο μυαλό ...πιότερο του πάππου μου λεγόμενα θα σου πω... εκείνος ήλεγε αυτές που θα σου πω τώρα ...
για να τρομάζει κάποτες-κάποτες τους ντόπιους τις έλεγε... Το ΄καμε ... μετά εγέλανε.... απ΄έξω του γιατί μέσα του, ποιος ξέρει, παρηγοριά, μπορεί να γύρευε η ψυχή του...
΄Ακουε λοιπόν ...

Τότες, σαν έπεσε η Πόλη στα χέρια των άπιστων, ο αφέντης τους λέει, ο Φατίχ ο στρατηγός, μπήκε καβάλα ο άχρηστος στο Μεγάλο Ναό ... Κι έμεινε εκεί ώρα πολύ ακίνητος να κοιτάζει τον λαμπερό Παντοκράτορα στον τρούλο... Οι στρατιώτες του, τον εκοίταζαν και περίμεναν... Μα εκείνος μιλιά! Κοίτααν και δεν εκαταλάβαιναν... ΄Ετσι άρχισαν να φοβούνται πως κάτι ήπαθε, πως εκεραυνώθηκε ή πως εμαρμάρωσε ...
Κι από τότες εφοβήθηκαν το ναό ... πως έκρυβε μεγάλη δύναμη ... 

Κι έλεγε ο πάππος μου παράξενες ιστορίες ... Τις κατέχανε κι οι περισσότεροι ντόπιοι κι όλοι οι εδικοί μας ...   Δεν ήθελε και πολύ, ν΄αρχίσει να τρέμει το φυλλοκάρδι τους σαν άρχιζε να τους λέει ιστορίες ... απ΄τα παλιά ... και ν΄αναπεταρίζει το δικό μας ...

Επιστεύγανε τούτοι, δεν επιστεύγανε τα όσα λεγόσαντε; Πιότερο, σάμπως να τα πιστεύγανε... Εφοβόσαντε πάντα τους κρυμμένους σταυρούς, μαρμαρένιους για σιδερένιους, με σχέδια για χωρίς, ζωγραφιστούς,  χωρίς πετράδια ή πλουμιστούς ...
Κι αρχίνιζε ...
"-Κάποτε ήκουσα πως..."

"Συνήθως από μαρινιέρους έλεγε πως τα εμάθαινε όλα, γιατί αυτοί εταξιδεύανε κι εβλέπανε πολλά ..."

"Στην Αγιά Σοφιά μέσα, μου ΄πενε ο καπετάνιος ο λεβαντίνος, που ακοστάρισε εψές στη Σκάλα... από την Πόλη κατέβηκε για σταφίδα... ένα καρτούτσο ήπιαμε, νωρίς, στο μεϊχανέ της φάμπρικας... 

"Φοβούνται την  την Πόλη, φοβούνται τον ναό και  την Αγιά Σοφιά... φοβούνται το Σταυρό του Αποστόλου Αντρέα για δικιά του κτήση είναι ... Στο ταβάνι της σαν Χ τον εβλέπεις... Πάντα εκεί στέκει ... δεν χάθηκε ούτε σαν την εμαγαρίσανε, ούτε σαν την κάμανε τζαμί... Κι έχει κι άλλο σταυρό προστάτη ... Είναι ο σταυρός ενός βασιλιά -δεν θυμούμαι πια τον βασιλιά- κοκόνα μου ... Τον είχενε φέρει λέει, πανάρχαιο κειμήλιο ήταν,  από το Μισίρι .... Βουνά να μετακινήσει μπορεί,  ανθρώπους να ρίξει, νεκρούς να σηκώσει ... έτσι ελέανε...Να τους πάει σου λέω... Ο πάππος μου, που κάτεχε, ήλεγε πως σα σταυρός ήσαν χτισμένη ολάκερη η Αγιά Σοφιά μας!!! ΄Ολα τα μετρήματά της, όλα τα σχέδιά της, με το σταυρό βάση είχανε χτιστεί και καμωθεί... Κι αφού έχει παντού σταυρό, εδική μας είναι μπρε ...δε μπορεί... χριστιανική, λαμπρή κάποτε θα ματαγίνει... 

Και κρύβει μυστικά και μυστήρια!!! Και τζαμί σαν την εκάμανε, δεν την αγγίξανε παντού... Κατέχεις γιατί; Γιατί μπροστά από το μιχράμπ ... το πορτί της Μέκκας δηλαδή, που κάμανε μέσα στο ναό,  λένε πως τότε σκάβοντας, εβρήκανε τη Βασίλισσα Σοφία... Μα δεν εξέρουνε οι βέβηλοι ...  Αγιά Σοφιά θέλουνε να πούνε ... την αρχόντισσα του ναού, την προστάτισσα, την οικοδέσποινα ... Σε μπρούτζινη χρυσοβαμμένη κάσα κοίμισης κείτεται... Κι αλί αν την αγγίξουν... Θα ξυπνήσει η βασίλισσα κι αλίμονο ... βρόντος και θόρυβος μεγάλος θα προκληθεί, καταποντισμός ... ο ναός θα τραντάξει και σεισμοί θα καταστρέψουν την Πόλη κι η Δευτέρα Παρουσία μας θα γενεί... Ούτε το δαχτυλάκι τους δεν έβαλαν απάνω... Χώμα μπόλικο μόνο έριξαν και την εματασκέπασαν... Κι εντολή υπάρχει, άνθρωπος να μη την πειράξει, χέρι να μη την αγγίξει... Το φόβο της να ΄χουν! ΄Ασε που την προστατεύουν και οι αρχάγγελοι  και οι Ταξιάρχες ... Εσύ τους εξέρεις, δεν τους εξέρεις ποιοι είν΄οι Ταξιάρχες; Ε, οι Τούρκοι, τους ονοματίζουν Τζεμπραΐλ, Μιχαήλ, Ισραφήλ και Αζραήλ....Ο Τζεμπραήλ προστάτευε τους παλιούς χριστιανούς βασιλιάδες... ο Μιχαήλ τον ίδιο το ναό από τις τις επιθέσεις των οχθρών του... κι ο Ισραφήλ κι ο Αζραήλ είναι οι μαντατοφόροι των βασιλιάδων... τα χαμπέρια τούς ήφερναν, που ΄χαν να κάμουν με τσι μάχες και τους πολέμους... Και οι τέσσερεις τους, ταμένοι είναι, μετά το πάτημα της Πόλης, να φυλάσσουν το φέρετρο της βασίλισσας Σοφίας απ΄τους μιαρούς, τους άπιστους, τους βέβηλους ... 

Πριν ...

Μετά... σήμερα ...

Μαύρες ασπίδες, τις είδα...να κρύβουν αγγέλους

 

Κάτω απ΄τις ασπίδες...
εξαπτέρυγοι άγγελοι να κρύβονται

Λένε κι άλλα οι Τούρκοι... Τα ίδια που λέμε κι εμείς δηλαδή, αλλά απ΄τη μεριά τους ... Λένε ακόμη για τον κρυμμένο πατριάρχη ... εμείς λέμε για τον κρυμμένο παπά... που περιμένει ο δόλιος να τελειώσει τη λειτουργιά που κόπηκε στη μέση απ΄τους άπιστους! Και στα νότια του ναού λέει, υπάρχει καλντερίμι ... ντουγρού σε πάει σε μια αραχνιασμένη πύλη... Μυστήρια, και σκουριασμένη ... κλειστή πύλη την ελένε... Εκεί πατούσε κι ελειτουργούσε ο Πατριάρχης με διάκους και παπάδες, τότες την κακή ώρα που μπήκαν οι άπιστοι! Και κάνει μια, ανοίγει η πύλη τους εκαταπίνει ... και ματακλείει! Κανένας δεν την ήνοιξε από τότες! Κανείς δεν το ετόλμησε ποτέ! ΄Ασε που ήκουσα να λένε... πως κάθε χρόνο, στην ώρα της Ανάστασης πάνω, στην πύλη αυτή μπρος, εμφανίζονται ... κόκκινα αβγά!!! Ακούς το κοκόνα μου; Κόκκινα αβγά!!! Μωρέ, έχουνε μπλέξει καλά οι Τούρκοι με το Ναό ... Φοβούνται γιατί υπάρχει και προφητεία και την κατέχουν ... σαν ανοίξει η πύλη, στη Χάρη Του θα ακουστούν ξανά ψαλμωδίες ...ελληνικές! Και μόνο να τους επεράσει απ΄το μυαλό πως μπορεί ν΄ανοίξει ... τρομάζουν και κατουρούν τις βράκες τους.... Και το καλντερίμι στα μαύρα υπόγεια που υπάρχει πού το βάνεις; Από το μέσο του ναού κατεβαίνεις ... κι είναι μακρύ και σε βγάνει στα Πριγκιπόνησα... ΄Αλλοι λένε πως βγάνει στην Πρώτη, άλλοι λένε πως σε πάει στη Χάλκη...  Κι εσπάσανε το κεφάλι τους οι Τούρκοι να καταλάβουν το πως εφτιάχτηκε το καλντερίμι κάτω απ΄τη γης κι από τη θάλασσα, αλλά εξήγηση δεν βρήκανε... Ποιος κατέχει τι είδαν και τι άκουσαν τα ντουβάρια του... τι μυστήρια, τις φαντάσματα, τι θύελλες ...  Μακρά η ιστορία του ναού... τον εχαλάσανε, τον εμαγαρίσανε, τον εγδάρανε... μα άλλο δεν μπορούν να του κάμουν ... γιατίς τον εφοβούνται ... 
  

Μηδέ κρυπτόν
υπό τον ήλιον...

Μινμπέρ αντί άμβωνα

Τον εκομματιάσανε, τον επληγώσανε... εβγάλανε τσι σταυρούς από τις πορτάρες, από τα μέσα κι από τα έξω, όπου εμπορούσανε... Σφαλίξανε τα παράθυρα, ασβεστώσανε την Κυρά Παναγιά, το Χριστό, το Μεγαλοδύναμο και τους Ταξιάρχες και τους αγγέλους... Βασίλισσες και βασιλιάδες τους εσβήσανε! Του εβάλανε μιχράμπ, μιναρέδες, μινμπέρια, χαλιά... εδιαβάσανε κοράνια, εμετρήσανε κόμπους, εσκύψανε κι εξανασκύψανε μιλιούνια φορές... Μα ποτές δε γίνηκε δικός τους ... Το κατέχουν, το νιώθουν μέσα τους... Μόνο εξέρουνε να μας ελένε πως τον επάτησε ο Μωάμεθ που πήγες απ΄εκεί ... γιατί στο θόλο εζωγραφίστηκε το πέταλο του αλόγου του!!! Α, μα με τόσο μίσος που επάτησε ο άπιστος το ναό κόρη μου, δεν είναι δύσκολο... Το ζόρι τους είναι που δεν κατέχουνε να μας επούνε πως ήφταξε το άλογο στο θόλο ... Σάμπως κατέχουνε γιατί το πάτημα θυμίζει πάτημα θεριού; Αυτοί που το είδανε, λένε πως είναι μια δρασκελιά μεγάλο ...κι άλογο με τέτοιο πάτημα, θεριό είναι ..."

"Μωρέ έχει κι άλλα ... πολλά...
Πενήντα χρόνια αφότου την επατήσανε...  μεγάλος σεισμός έσεισε την Πόλη! 3 μέρες ολάκερες έτρεμε ο τόπος! 100 τζαμιά εγκρεμιστήκανε! Μα η ΄Αγια Βασίλισσα εκεί, στητή, όρθια, αχάραγη!  Σημάδι το επήρανε μαθές, μα τι να κάμουν ... και πως να τα εβάλουν με το Θεό; Στην Παναγιά μας ερχόσαντε οι τουρκάλες κι εφέρνανε λουλούδια και στον ΄Αη Γιώργη ετάσανε λαμπάδες! Και με 316 πόρτες λένε πως την εφτιάσανε ... μα άνθρωπος να τις εμετρήσει δε βρέθηκε! ΄Αρρωστοι όλωνε των φυλών ερχόσαντε στη χάρη της κι Αρχάγγελοι της τούς εγιατρεύανε... Και  μόνο αυτό; Και μια κολόνα γιάτρισσα έχει ... νερό τρέχει πάντα πάνω της, το νιώθεις, δεν το εβλέπεις! Την αγγίζουνε οι αρρωστάρηδες και γαίνονται! Και σαν ήπιναν 3 κούπες νερό απ΄ την πηγή τσι αυλής της, λαιμοί και πνεμόνια, καθαρίζονται! Και την εγιορτάζουμε τη χάρη της, μόνη της, ξέχωρα ... όχι το Σεπτέβρη στις 17... Στις 23 του Δεκέμβρη και την Τετάρτη της Μεσοπεντηκοστής ..."
 

"Μ΄αυτά κόρη μου, έκαμε χάζι ο πάππος μου και μ΄εμάς που ανοίγαμε ναααααα το στόμα ... σας μας τύχαινε να τον ακούμε! Και με τους ντόπιους χειρότερα ακόμα εγέλανε... επίτηδες τους εγαργαλούσε με τέτοιες ιστορίες! Μου φαίνεται όμως πως τα επίστευγε κι ο ίδιος... Μου φαίνεται πως όλο περίμενε κάποιον καπετάνιο να κατέβει απ΄τη Βασιλεύουσα και να του ειπεί πως κάποιος κατά λάθος ήγγιξε το χρυσοβαμμένο κιβούρι και πως η Βασίλισσα Σοφία τράνταξε την Πόλη! 
Καλά που δεν έζησε το κακό μας, την πυρά και την καταστροφή μας! ΄Ολα θα του αναποδογυρίσαντε ... όλα θα του εγκρεμίζονταν ... ούτε θα εγελούσε, ούτε θα κογιονάριζε τους ντόπιους μόνο θα ΄σκαγε απ΄τη χλίψη ... τι το θέλεις ... λέει ο κόσμος ιστορίες, να παρηγοριέται ... να ξεγελιέται ... "

 

"Μ΄αυτά και μ΄αυτά εμεγαλώσαμε κι εμείς! Με την ελπίδα τους αναθραφήκαμε ... Τ΄ακούαμε, τ΄ακούαμε, γίναμε ένα μαζί τους... Εκκλησιές χτίζαμε τότες κι αναθάρρευε η ψυχή μας ... Σκολειό ήμπαινε μπρος, εκαμαρώναμε! Ακούγαμε ιστορίες και προφητείες κι επεριμέναμε απ΄τη Μανισά το Μαρμαρωμένο Βασιλιά να σηκωθεί, να πάρει τ΄άλογο, να τραβήξει το σπαθί, να μπει στην Πόλη ...

Και κανένας μαρινιέρης να μην περιμένουμε να μας εφέρει το χαμπέρι! Παρά μόνο να σημάνουν οι καμπάνες της Κεράς Βασίλισσας ... να τις ακούσουν οι άλλες και να κατέβει το καμπάνισμα ποτάμι, χαρμόσυνο μέχρι τα Βουρλά... να φτάσει στο Χαλέπι και στην Ιερουσαλήμ! Να περάσει τον Πόντο, την Καισάρεια, την Καπποδοκία ... να φτάσει στην Αθήνα, να ζαλίσει τα νησιά, να ζώσει την Αδριανούπολη... να ξεκουφάνει τον κόσμο όλο ... Να τον ελευτερώσει ..."

Καλά σας βράδια ...

Ε.-

Τα άδυτα της Αγιά-Σοφιάς, το ένα γύρω της κι ένας, ακόμη, έρωτας ωραίος ...

 

Μήνα Γενάρη ... ο ένας δύο, ο μονός κουβάρι...

Και να ΄σου ο τύπος κι εμφανίζεται μόλις άρχισα κι εγώ να παραπονιέμαι ... Και λέω εγώ γιατί κάποιοι άλλοι έχουν αρχίσει το μισμίρισμα εδώ και μέρες! ΄Ετσι πάνω στο παράπονο με πέτυχε η ιδέα κι άρχισα χθες την "ανάρτηση" γεμάτη χιόνια και γεμάτη κρύα και κατέληξα να σας περιγράφω το Δουκάτο μου! 
 Και μωρ΄έρχετ΄ο τύπος, κατά απογευματάκι μεριά και μου κόβει όλη τη φόρα! Να μην σας πω κιόλας κιόλας πως φάνηκε ακριβώς την ώρα που αφίκνυται το αερόπλανο από τας Αθήνας! Κύριος, περιποιημένος, χαμογελαστός, χρωματιστός, καθάριος... σαν μόλις να επέστρεφε από διακοπάς στα νότια! ΄Ασχετο... Εγώ πάντως σαν γυρίζω από διακοπές, τι λαμπερή και μπούρδες, μαύρη και κατσούφα είμαι! Κι άντε το μαύρη δεν πειράζει και τόσο. Το χρειάζεται μια δόση το χρωματάκι ο άνθρωπος, αλλά γελαστή και περιχαρής σίγουρα δεν είμαι! Τες πα ... και τι να πω ... Τί; Για ποιόν τύπο πρόκειται; Μα... για τον περιβόητο κύριο ΄Ηλιο μιλάω καλέ ... που δεν μας τιμά και τόσο συχνά με την εμφάνισή του ... Και που σαν έρθει φέρνει τα πάνω-κάτω... ΄Αλλο πράμα όμως η νύχτα ...

 


Συνεχίζεται ...






 

Το Λουτσιλινμπουρ... ουφ, ούτε πως διαβάζεται δεν ξέρω...
Το Lucilinburhuc, που σημαίνει λέει Mικρό Kάστρο, εμφανίζεται για πρώτη φορά επί του προσώπου της Ευρώπης, το 963 μ. Χ. Μάλιστα! Το Lucilinburhuc λοιπόν, για να μην σας βασανίζω, είναι το σημερινό Λουξεμβούργο! Συνδέεται άρρηκτα με τον κόμη Ζειγφρείδο που αποκτά, δεν ξέρω πως, ένα φρούριο που φέρει το όνομα Castellum Lucilinburhuc. Η "απόκτησή" του, ξεκινά από το Αββαείο του Αγίου Μαξιμίνου  της Τρέβης, σημερινή γερμανική πόλη, τότε ρωμαϊκή. ΄Οπου στην Τρέβη, όπως είπαμε έχει υπηρετήσει, εξ ου και γειτονάκι μας, ως έπαρχος ο Ρωμαίος, ΄Αγιος Κωνσταντίνος και, φτάνει έως το κάστρο του Bock, που διαφεντεύει την κοιλάδα του ποταμού Alzette... Ε, αυτό το Μποκ σήμερα είναι η καρδιά της πόλης μας, το κέντρο της, θα λέγαμε κάτι σαν... την Ακρόπολη με την Πλάκα εν Αθήναις. Κι αγναντεύει πάντα το Μποκ την κοιλάδα του ποταμού ενώ εμείς ζούμε, μπλεκόμαστε και τριγυρίζουμε γύρω του...  Και χαμηλά στα ποδοδάχτυλα του Μποκ, στο Γκρουντ, να κυλά το ποτάμι...

Κι έχει ο καιρός γυρίσματα και φέρνει τα πάνω κάτω! Επάνω ήταν στο Μποκ, το παλάτι ... και κάτω στο Γκρουντ, το ποτάμι! Κι έγινε το Γκρουντ, το ποτάμι, παλάτι ... Το παλάτι της Μελουζίνας...

Μια φορά κι έναν καιρό, κοντά σ΄ένα ποτάμι, τριγύριζε ένας πρίγκηπας ονόματι Raimondin.
Ανήψι ήταν του Κόμη του Πουατιέ και, τον είχε μεγαλώσει σα γιο του ... Κι ήταν καλό παιδί κι αγαπητός σε όλους, μ΄ακόμη πιο αγαπημένος ήταν με το θείο του...

Εκείνον τον ίδιο καιρό, ζούσε κάπου μια όμορφη πριγκηποπούλα, κόρη του Βασιλιά της Αλβανίας ΄Ελληνα και της νύμφης Πρεσσίνης. Είχε και 2 αδερφές τόσο όμορφες όσο εκείνη, κούκλες. 

Κάποια κακή στιγμή όμως, πρόσβαλε τον πατέρα της, πράγμα ανήκουστο για τότε κι η μαμά Bασιλονύμφη θυμώνει τόσο πολύ που την τιμωρεί, καταριόντας τη "Κάθε Σάββατο, ερπετό να γίνεσαι, από τη ζώνη και κάτω, ως τα ακροπόδαρα"! Καταραμένη και κυνηγημένη εγκαταλείπει το πατρικό βασίλειο χωρίς να σταματήσει να συναντιέται με τις αδερφές της όταν τις βόλευε ή μπορούσαν. Σημείο του ραντεβού τους ήταν πάντα μια λίμνη... όμορφη σαν θάλασσα...

Εν τω μεταξύ, μια ωραία ζεστή μέρα θείος Κόμης κι ανηψιός Raimondin, βγαίνουν να ξεσκάσουν και πάνε για κυνήγι. Βάρβαρο σπορ όμως το κυνήγι...

 
΄Ετσι μια κακή στιγμή, κυνηγώντας ο ανηψιός σκοτώνει το θείο. Απελπίζεται,  τρελλαίνεται, τρέχει δεξιά-αριστερά, δεν ξέρει τι να κάνει. Τελικά αποφασίζει να μην ξαναγυρίσει στο Πουατιέ. Η αλήθεια είναι ότι φοβόταν κιόλας πολύ μπας και δεν τον πιστέψουν πως κακή στιγμή κι ατύχημα ήταν ο θάνατος του θείου. Στο φευγιό του κάνει χιλιόμετρα ώσπου φτάνει σε μια λίμνη που δε στέρευε ποτές και ξεδίψαγε χωριά, χωράφια, ζωντανά, περαστικούς και ξένους. 

 Σε μιαν άκρη της λίμνης, κάθονται 3 κούκλες ντεμουαζέλ, που μέσα στον πόνο του για το θάνατο του θείου, ούτε που τους δίνει σημασία. ΄Ομως η μια απ΄τις τρεις, η πιο όμορφη μα κι η πιο θαρραλέα, πάει κοντά του και τον προκαλεί... Με το ένα, με το άλλο, καταφέρνει και του αποσπά την προσοχή, τον γοητεύει και του προτείνει να την παντρευτεί βεβαιώνοντάς τον, πως αν το έκανε θα του έφερνε αμέτρητη ευτυχία και πλούτη. Πριν όμως της το προτείνει, του αποσπά την υπόσχεση πως κανένα Σάββατο βράδυ δεν θα ζητήσει να τη δει χωρίς φυσικά να του κάνει κουβέντα για της κατάρα της μάνας της. Το Σάββατο βρήκε κι αυτή που βγαίνει όλος ο κόσμος και τρώει και χορεύει και γλεντά... ΄Ετσι τελικά ο ευγενικός  Raimondin, τη ζητά σε γάμο κι έρχονται σε γάμου κοινωνία... Ευλογημένος ο γάμος από την Εκκλησία... 

Μια χαρά τα περνάνε και κάνουν, παρακαλώ, όχι 1, όχι 2 αλλά 10 όμορφους αλλά ποιος θα το φανταζόταν... ελλατωματικούς γιους! Π.χ. έναν μ΄ένα πελώριο δόντι, έναν άλλο με 3 μάτια, έναν άλλο μ΄ένα αυτί κλπ. Κι όμως όλοι αυτοί οι ελλατωματικοί γιοί έγιναν μετάπειτα γνωστοί βασιλιάδες...

Η Μελουζίνα όμορφη, εργατική, ακούραστη και καπάτσα, συνέχιζε να βοηθά και να στηρίζει τον άντρα της και να του χαρίζει ανείπωτη ευτυχία. Κάστρα, φρούρια, εκκλησιές ολάκερες έχτιζε σε μια νύχτα, κι αν κάτι, το παραμικρό δεν της άρεσε, τα γκρέμιζε κι απ΄την αρχή τα ξανάχτιζε. Δικά της έργα είναι τα φημισμένα κάστρα του Melle, Parthenay, Saint-Maixent, Talmont, Saintes, Pons και Lusignan! Αυτό το τελευταίο μήπως σας θυμίζει κάτι; Lucilinburhuc; Lusignan; Luxembourg; 

΄Ελα όμως που σαν περνάς καλά κι όλα σου πάνε δεξιά και δεν σου λείπει τίποτα και η ζωή σου χαμογελάει προκαλείς τη ζήλεια! ΄Ετσι κι η ευτυχία του Ρεϋμούνδου, ξύπνησε τη ζήλεια του νέου Κόμη του Πουατιέ που ξεκινα να τον επισκεφτεί και πάει και τον βρίσκει. Χαρά ο Ρεϋμούνδος σαν τον βλέπει, τον θεωρεί και δικό του άνθρωπο... Και να ΄σου και οργανώνει γιορτές και πανηγύρια για το χατήρι του μουσαφίρη. Και να χοροί και βιολιά και να ΄σου η Μελουζίνα σπεσιαλιτέ και γλυκά, κούκλα, έξυπνη, γοητευτική, χρυσοχέρα και κάμει το νέο Κόμη κ. Πουατιέ να χλωμιάσει από ζήλεια... Βλέπει αυτός και τα κάστρα κια τα παλάτια και τις εκκλησιές και λυσσάει... Και φτάνει το καταραμένο Σάββατο κι ενώ ο χορός καλά κρατεί, Μελουζίνα πα-πα. Κοιτά από δω ο κιτρινιάρης, κοιτά από κει, την αναζητά κι από δω κι από κει κι, από κει που ήταν παρούσα και  στα μέσα και στα έξω, εξαφανιζόλ και πουθενά μα πουθενά η όμορφη οικοδέσποινα. Παραξενεμένος βαθειά, σιγά και μη ρωτήσει κάνα υπηρέτει, τελικά καταλήγει να ρωτήσει το Ρεϋμούνδο ... "Που είναι η δικιά σου;" Και ρώτα και ρώτα και πες πες... τον βάζει σε κακές υποψίες... Ποτέ πριν ο καημένος ο Ρέυδεν είχε σκεφτεί άσχημα για την αγαπημένη του ... Και να τώρα...

Και ξεκινά ο Ρεϋμούνδος, να πάει να δει τι διάολο κάμει η τέλεια όμορφη κυρία σύζυγός του...σαββατοβραδιάτικα! Φτάνει ελαφροπατώντας στα διαμερίσματά της και την ψάχνει βάζοντας το μάτι στις κλειδαρότρυπες... Φευ, αλί κι αλίμονο, τη βρίσκει να μπανιαρίζεται... μισή, από τη μέση κι επάνω όμορφη κι όπως την ξέρει, αλλά ... ερπετό και ψάρι από τη ζώνη και κάτω ως τ΄ακροπόδαρα, όπως δεν την ήξερε!  Και κάνει κρακ και κόβεται ο όρκος που της είχε δώσει  και μαζί του κόβεται κι η ευτυχία τους! ΄Αδικα της ζητάει συγγνώμη, άδικα την παρακαλεί να μείνει κοντά του, άδικα της ορκίζεται πως την λατρεύει... Η Μελουζίνα μεταμορφωμένη για πάντα σε σειρήνα, δεν το αντέχει να τη βλέπει έτσι ο  αγαπημένος της άντρας και οι αγαπημένοι της γιοι! Ούτε η ίδια δεν αντέχει να βλέπει τον εαυτό της. Και φεύγει για πάντα... δίνοντας μια απ΄το παράθυρο του παλατιού του κάστρου του Lusignan! Με κραυγές απελπισίας πέφτει στο ποτάμι μένοντας εκεί ... για πάντα γοργόνα... Ποτέ ο Ρεϋμούνδος δεν γιατρεύτηκε και δε βρήκε τη γαλήνη γιατί δεν ξέχασε ποτέ τη Μελουζίνα!΄Ετσι χωρίστηκαν ο ένας απ΄τον άλλο, ο Ρεϋμούνδος απ΄τη Μελουζίνα, για πάντα!
 

Ποτέ όμως η Μελουζίνα δεν σταμάτησε να έρχεται τη νύχτα, κλαίγοντας και θρηνώντας, κάτω απ΄τα παράθυρα της χαμένης της ευτυχίας... 

Ούτε ποτέ έπαψε τις νύχτες, να πλησιάζει το παλάτι για να δει τους γιους της ακόμα μια φορά, έστω από μακριά,  έστω χωρίς να τους αγγίζει, να τους αγκαλιάζει, ν΄ανασαίνει τη μυρωδιά τους, χωρίς να τους φιλά!

Το ΄ξεραν και το ΄λεγαν, οι υπηρέτες κι οι αυλικοί του κάστρου, πως ερχόταν...       
Στα σκαλοπάτια και μπρος στις πόρτες, εύρισκαν λέει, το πρωί, σταλαγματιές νερά...

Και σαν, σαββατόβραδο με το φεγγάρι ολόγιομο να πνίγεται στον Αλζέτ, τη βλέπεις... 
Κάτω απ΄τα παράθυρα του Κάστρου, γλυστρά απαλά στο νερό, κολυμπά κοιτάζοντας το κάστρο, δεν βλέπεις τα δάκρυά της... μα ... την ακούς, να κλαίει... 
λένε οι ντόπιοι ...
Αν είσαι τυχερός... τη βλέπεις...


Καλά σας βράδια

Ε.-


Οι ιππότες δεν είναι όλοι σιδερόφρακτοι, δεν είναι πάντα ιδανικοί, ούτε όλοι γενναίοι κι ετοιμοπόλεμοι...
Οι πριγκίπισσες δεν είναι πάντα νέες, ωραίες, γλυκές και αθώες, δεν είναι όλες κλαίουσες και ανυπεράσπιστες...
Οι δράκοι δεν είναι όλοι μοχθηροί και ξενόφερτοι, σαρκοβόροι ....συχνά ενεδρεύουν στο μυαλό μας, στο μέσα μας... στον εσωτερικό μας κόσμο...