Υπομονή στον άρρωστο ... μέχρι να βγει η ψυχή του!



Δεν μας λυπάσαι εδώ κάτω;

 Κάπου, σε ποιον να δεις, σκεφτόμουν πως θα του πήγαινει γάντι η παροιμία... αλλά να που τώρα δεν μου ΄ρχεται!

Α ναι,φτου  ... ή στον Καντάφι ήταν ... ή στους συμπατριώτες μου ...

Που θα μου πάει ... θα εντοπίσω το που και...

Καμία και σήμερα! Τόσο μας έμεινε για ν΄αρχίσει η άνοιξη!

21 του Μάρτη αύριο, εαρινή ισημερία, άνοιξης γενέθλιον ... ΄Ισα μέρα, ίσα νύχτα ...

Τέλος του χειμερινού ηλιοστασίου χτες και διαχωρίζουσα επίσης. τί είναι η διαχωρίζουσα; Το σημείο εκείνο που γίνεται ανατολή στη Σελήνη. Και η Σελήνη τότε είναι από τη γη ένα τσιγάρο δρόμος απόσταση...  ΄Ετσι κατάλαβα ...

Αύριο ΑΝΟΙΞΗ!!!!!!

Τέλος -το νου σας- και του χειμερινού ωραρίου το επόμενο ... Σάββατο!  

Ελπίζω πως τέλος κι όλοι οι μουρτζούφληδες, σκουντούφληδες, μίζεροι, κακόμοιροι, μισοκακόμοιροι, γκρίνηδες, λάτρεις της αυτολύπησης, στριμμένα άντερα, μουρμούρηδες, αυτοβασανιζόμενοι, δυσκοίλιοι, δύσκαμπτοι, άκαμπτοι, αρνητικοί εκ λάθους πεποιθήσεως, ανοικονόμητοι, ανικατοποίητοι, αχαμογέλαστοι, και αγνώμονες ψυχοπαθητικομελαγχολικολυπημενομανιοκαταθλιπτικοαδιορθωτοι-εγωϊσταροι! Ελπίζω σ΄ένα τέλος και για πολλά άλλα αλλά ας αρχίσω από τα εύκολα! Αμάν αδερφέ μου και πόσοι είναι αυτοί που τους αρέσει να κλαίγονται ρε! Βαρέθηκα να μετράω. Οι μισοί και άλλοι τόσοι! Και βάλε ... Γιατί ρε παιδιά; Γιατί σας αρέσει να κλαίγεστε; Καταλαβαίνω τα δύσκολα, τα πραγματικά δύσκολα και να κλαίγεστε, αλλά να παραπονιέσαι για τον καιρό, τα χρόνια σου που πέρασαν, την μπογιά σου που πια δεν περνάει, την παρανυχίδα σου, τις 3 τρίχες που έχασες, το κινητό που δεν έπιανε χτες, το άντερό σου που γουργουρίζει, τον πισινό σου που δεν υπακούει, το μέιλ που δεν έκανες μπακάπ, το καπάκι που κύλησε και δεν βρήκε τον τζέντζερη*, τον τζέντζερη που δεν βρήκε το καπάκι ... ε όχι, αυτά δεν τα καταλαβαίνω! ΄Αλλο να βρέχει ραδιενέργεια κι άλλο έπιασε ψιλή βροχή! ΄Αλλο να έχεις φτάσει 55 κι άλλο να μην έχεις φτάσει ποτέ 40! ΄Αλλο να μην μπορείς να περάσεις το δρόμο κι άλλο να μην περνάει η μπογιά σου! ΄Αλλο να μην έχεις να φας κι άλλο να τρως του σκασμού, να μην χωνεύεις και ως εκ τούτου να μην χέζεις! ΄Αλλο να μην χτυπάει ποτέ το σταθερό σου κι άλλο να μην έπιανε χτες για 1/2 ώρα το κινητό σου! ΄Αλλο να πονάει απ΄ τα μέιλ το δάχτυλό σου κι άλλο να χάνεσαι σ΄ένα τσουνάμι και να μην βρίσκουν ούτε τη σκιά σου ... ΄Αλλο ραδιενέργεια κι άλλο ... Παπανδρέου! Νομίζω ...


Ουφ, τα είπα και ξαλάφρωσα! Και δεν ακούω κουβέντα! ΄Ανθρωπος να μην έρθει να μου κλαφτεί, τουλάχιστον τις επόμενες 48 ώρες, γιατί, σοβαρά, θα τον σφαλιαρώσω ...


Στα δικά μας τώρα ...

Κάτι ακόμα για το Μάρτη
Τις 3 πρώτες μέρες, τις 3 μεσαίες και τις 3 τελευταίες του Μάρτη, η γιαγιά μου τις έλεγε Δρίμες. Κάπου-κάπου και λάμιες. Οι Δρίμες είναι μέρες επικίνδυνες. Οι λάμιες όντα δαιμονικά. Και τριγυρίζουν κυρίως τα 3 αυτά τριήμερα του Μάρτη. Επικίνδυνες; Δυσοίωνες; τις είχε τις μέρες αυτές και πρόσεχε κι έλεγε πως ότι και να κάνεις τις μέρες αυτές δεν θα βγει σε καλό. Δρίμες ή δρίμη αποκαλούσε βέβαια και το κρύωμα. Μήπως γι΄αυτό τις έλεγε επικίνδυνες; Γιατί κάποτε έτσι και κρύωνες ... χαιρέτα μου τον πλάτανο! Αλλά γιατί συγκεκριμένα αυτές;  ΄Ελεγε επίσης πως αυτές τις μέρες δεν πρέπει να πλένεις, γενικά να προσέχεις και κυρίως να προσέχεις να μην πουντιάσεις! Και το ότι αν δεν παλουκωθείς θα σε πάρουν οι λάμιες κι αυτό το θυμάμαι. ΄Ομως περισσότερες εξηγήσεις κι από που κι ως όλα αυτά δεν ξέρω.

Ξέρω μόνο πως -στη Σέριφο μου το ΄πε ένας γέροντας- Δρίμες έχει κι ο Αύγουστος.

 "Δριμάρης ο Αύγουστος κοπέλα μου, κι 6 πρώτες του μέρες “δρίμες” κι επικίνδυνες είναι."
Και διάβασα πως οι “δρίμες” του Αυγούστου θεωρούνται  κάτι ανάλογο του χειμερινού 12ημέρου, όπου οι καλικάντζαροι προκαλούν αταξία και χάος. Και όπως οι καλικάντζαροι διώχνονται με το αγίασμα των Θεοφανίων, έτσι ξορκίζουν και τις “δρίμες” του Αυγούστου με αγιασμό από την ακολουθία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος.

Επί τη ευκαιρία, οι 12 πρώτες μέρες του Αυγούστου λέγονται και “μερομήνια” (μέρα+μήνας) επειδή πιστεύεται ότι προαναγγέλλουν τον καιρό για όλους τους μήνες του έτους. “Η πέμπτη του Αυγούστου άνεφος κι’ ο Μάης άβρεχος”.


Πολλή φόρα πήρα, ε;


΄Εχουμε καιρό και πολλά παλιά και διάφορα μέχρι τον Αύγουστο!  Είναι μακριά ακόμα ο  Αύγουστος, όσο κι αν εδώ οι βιτρίνες βρίθουν ...μαγιώ! Ούτε να το φανταστώ δεν μπορώ ... 3 βαθμοί θερμοκρασία κι εσύ να δοκιμάζεις μαγιώ ...


Καλό βράδυ και μια ηλιόλουστη και χαμογελαστή ΄Ανοιξη αύριο
εύχομαι να έχουμε όλοι μας


Σας φιλώ


Ε.-

Καιρός πανιά, καιρός κουπιά ...

Να ΄μαι πάλι εδώ ...
Χμμμ ... κι όχι μόνον εγώ, μα κι ένας άλλος! ΄Ενας ήλιος! Νααααααααα φωτεινός και μεγάλος εκεί απόξω απ΄το παράθυρό μου. Κι όσο κι αν το υποστηρίζω πως το καλύτερο μετεωρολογικό δελτίο είναι το παράθυρό σου, εδώ δυστυχώς που είμαι, αυτό ειδικά το μετεωρολογικό ουδόλως ισχύει. ΄Ενας ήλιος ναααααα λοιπόν αλλά συνοδευόμενος από 2 κούτσικους-κούτσικους βαθμούς ζέστης ... Και πάχνη πάνω στ΄αυτοκίνητα ...

Πάντως πάλι για το γκεζί* ετοιμάζομαι ...
και διά να εξέλθω

Καλημερούδια βρε ...

Καιρός για πανιά ήταν -για μένα- πέρσι τέτοια εποχή! Κι ένα "όνειρο" ετοιμάζουν να βάλω μπροστά ... Κι ήταν και το φεγγάρι μια μαγεία χτες ...

Κι ετοιμαζόμουν και περίμενα κι ανέμενα! Σαν τους ερωτευμένους! Αναμονή! Γλυκειά προσμονή ... για κείνο το κάτι! Υπάρχει πιο όμορφο πράγμα απ΄την αναμονή; Περιμένεις, ριγάς, λαχταράς! Σαν τους ερωτευμένους ... σκιρτά το είναι σου όλο για κείνη τη μοναδική στιγμή και τη μοναδικότητά της. Εκείνο το τσακ για κείνο το κάτι ... που η κόρη του ματιού σου, σαν τους ερωτευμένους- ζωγραφίζει τρυφερά ... την αγαπημένη φιγούρα στο βάθος του δρόμου ...  

Τέτοια εποχή πέρσι ... έφευγα. Κάθε μέρα έφευγα... για εκεί! Μέχρι που επιτέλους στις 27 του Μάρτη έφυγα κανονικά. Μπήκα σ΄ένα πούλμαν, μετά σ΄ένα αεροπλάνο κι έφυγα... μόνο για κει!
Τίποτ΄άλλο δεν μετρούσε, τίποτ΄ άλλο δεν μ΄ένοιζε παρά μόνο το ... εκεί! Ούτε τ΄αγόρια μου δεν κατάφερναν αυτές τις μέρες να με "συγκινήσουν"! Μυαλό και κορμί δούλευαν χώρια. Το μυαλό εκεί, το κορμί εδώ ... μέχρις ότου έφτασε εκείνο το μαγικό λεπτό που έκλεισα την πόρτα μου με το κλειδί.  Κι άφησα το σώμα μου να συνοδέψει το μυαλό μου ... όσο μού είχε -και μου έχει- απομείνει πλέον ...

Στις παρακάτω μέρες θα προσπαθήσω -αν και ξέρω πως είναι αδύνατο- να σας πάρω μαζί μου, εκεί, στα πέρα χώματα. Και θα βάλω τα δυνατά μου -λαθρεπιβάτες- να σας πάρω στα ήδη "υπερφορτωμένα" μπαγκάζια μου. Μακάρι  να μπορούσα να σας βεβαιώσω πως θα νιώσετε κάτιτις απ΄ αυτό το κάτι που -μέρες με γαργαλούσε- ένιωσα. Ελάτε και θα σας πάρω σ΄ένα ταξίδι αμέριστης αγάπης, άλλου αέρα, αναλλίωτης μνήμης, γλυκόξινης γεύσης κι ευωδιάς λεμοναθνών παλιών! Ταξίδι θα πάμε σ΄ άλλον  άνεμο ... βαρύθυμο, νωχελικό, ανατολικό! Σας υπόσχομαι ένα ταξίδι γεμάτο. Μια γλυκόξινη θα έχετε -είχα,  θα το νιώσετε άραγε; - κάθε στιγμή στο στόμα. ΄Ηταν για μένα ταξιδι στελιωμένο σε παλιά αναθήματα, ξεχασμένες παραδόσεις, τρυφερές στιγμές, ανάλαφρα αγγίγματα, κρυφές πληγές, αδικαιολόγητες και μη υποψίες, διχασμένες γνώμες, νωτισμένα μάτια, περασμένα δάκρυα ... ΄Ενα ταξίδι στη Σμύρνη που σε τίποτα πια δε μοιάζει ... μ΄ Εκείνη. Κι όμως εγώ τη βρήκα! Εκεί στην άλλη, βρήκα Εκείνη την άλλη... της γιαγιάς μου, του πατερούλη μου, της μαμάς μου... της καρδιάς μου! Γιατί εκείνη ήθελα να βρω ... Κι ενώ οι ζωντανές παραστάσεις με ξεγελούσαν, αχνά-αχνά οι παλιές μια με ζόριζαν, μια με καλούσαν ...
΄Επαθα ότι έπαθαν κι εκείνοι που αφού έφυγαν κατάφεραν κάποια στιγμή να "γυρίσουν" ... Κι έψαχναν άκρες, θύμησες, νήματα! Βρήκαν μια Εκείνη μ΄άλλα ρούχα, μεταμφιεσμένη, μα αρωματική κι αρωματισμένη σαν κι αυτή που κουβαλούσαν μαζί τους. Μα βρήκαν και ξεφτισμένες κλωστές και μνήματα! Αλλά βρήκαν και τη δική τους! Αυτό μετράει! Βρήκαν αυτό που είχαν! Γιατί αυτό μετράει! Να βρεις αυτό που έχεις στο μυαλό σου και στην καρδιά σου. ΄Οχι αυτό που σου επιβάλουν οι οποιοιδήποτε άλλοι! Τη βρήκαν ναι, όχι με τα μάτια τους μα με τα μάτια της καρδιάς τους! ΄Ετσι την βρήκα κι εγώ ...
κι έκλαψα ένα κάρο ...

Κυριακή σήμερα
Καλή Κυριακή...

Σας φιλώ
Ε.-

*γκεζί τουρκιστί = περίπατος, βόλτα ... έως μάτι και νυφοπάζαρο 
όπου γκιοζ = μάτι(α)
όπερ μάτια έχω και βλέπω ...

Κι ήταν το φεγγάρι μια μαγεία χτες ... κοντινή κοντινή μας ...
λόγω διαχωρίζουσας, λόγω αφικνούμενης εαρινής ισημερίας και λόγω του ότι εδώ δεν υπήρχε στον ουρανό νυχτερινό σύννεφο ούτε για δείγμα! Αλλιώς θα σου ΄λεγα εγώ τι φεγγάρι θα ΄βλεπες μανδάμ...

Δεν είδα βέβαια επακριβώς τη διαχωρίζουσα, ούτε όλη την ολική έκλειψη... όπως την είδαν στο Μοντεβιδέο ...το φεγγάρι όμως ήταν κούκλα!

Κάλιο γνώση παρά γρόσι / κάλιο πράξεις παρά λόγια ...

Σπονδή και μαντική ...

΄Αιντες να τα πούμε γιατί σε λίγο αναχωρώ για το μεϊντάνι*

Καλημερούδια σας

Ναι πρωινή-πρωινή όπως πάντα ακόμα και τα Σάββατα 

Κι ο μήνας έχει 19 ... Χρυσάνθου και Δαρείας

*όπου τουρκιστί μεϊντάν, ελληνιστί πιάτσα, πλατεία, αγορά ...

Κι επειδή όπως καταλαβαίνετε, νωρίς για πιάτσα νωρίς και για πλατεία, εγώ αγορά θα πάω ...

Είπα μόνο να, πριν φύγω, να περάσω πρώτα λιγάκι από τούτο δω το μπακαλικάκι ... να δω τα τρεχούμενα ...

Κόλλυβων συνέχεια

Κι αφού σχεδόν όλη νύχτα "αφουγκράζονταν τους αναχωρήσαντες" και μ΄αγάπη αναθυμούνταν τις περιπέτειες και τα καλά τους, και περασμένης πια για τα καλά της ώρας, πήγαιναν η καθεμιά νοικοκυρά στο γιατάκι* της για μια ελάχιστη ξεκούραση αφού χαράματα σηκώνονταν για να συλλέξουν στις άσπρες πορσελάνες, τα σπερνά. Και τα "μελετούσαν" σπυρί-σπυρί κι υλικό-υλικό μιας που το κάθε υλικό-συστατικό είχε τη δική του συγκεκριμένη σημασία. Κι είχε το στάρι να κάμει με τη γη και το χώμα το τελικό που μας σκεπάζει, κι είχε ο μαϊντανός σχέση, με τον τόπο το χλοερό απόλυτη, κι είχε το ρόδι με το αίμα να κάνει. Και συμβολίζουν, αμύγδαλα, καρύδια και σταφίδες μ΄ότι μας προσφέρουν τα εγκώσμια, η γης μας δηλαδή ... ΄Οσο για τα υπόλοιπα υλικά σουσάμι, κανέλα, γαρύφαλλο, αλεσμένο στραγάλι ή καβουρντισμένο αλεύρι, κρίμα και λυπάμαι αλλά καθόλου δεν θυμάμαι τι και γιατί ... τι συμβόλιζαν και γιατί είναι απαραίτητα ...
Κι ήταν έτοιμα και τα πρόσφορα.
Κι ένα μπουκάλι λάδι, κι ένα μπουκάλι κρασί, προσφορά κι αυτά. Στην εκκλησιά για τη συγχώρεση...

Και στόλιζαν το δίσκο της η καθεμιά με το δικό της τρόπο ... και κινούσαν. Κι ήταν οι δίσκοι αυτοί να τους ζηλεύεις. Ο ένας καλύτερος απ΄τον άλλο, μ΄όλα τα καλά  κι άσπρα κουφέτα στολισμένοι. Ε, ήταν και μερικές παιδάκι μου -αλλά λίγες- που τους έκαμαν σαν τα μούτρα τους! Σαν την ... τι να σου λέω τώρα ... Στα μαύρα ξεκινούσαν, απλοντυμένες, σοβαρές και με μάτια λαμπερά έτοιμα να δακρύσουν...  Σειρά είχε η εκκλησιά και το "διάβασμα" ή μνημόσυνο, δουλειά όχι πια δική τους αλλά του ιερέα. Κι όταν έλεγε κι έκανε κι αυτός τα πρέποντα, έπαιρναν τα κόλλυβα κι αφού περνούσαν από το νεκροταφείο κι άφηναν μια φούχτα σπονδή στα μνήματα παιδάκι μου, έπαιρναν το δρόμο του γυρισμού.  Και της μοιρασιάς! ΄Αλλες γύριζαν στην εκκλησιά, άλλες στο σπίτι τους, άλλες στον καφενέ στο μεϊντάνι ...Κι αν πήγαιναν στην εκκλησιά μοίραζαν εκεί τα σπερνά, στους αναμένοντες και ... φτωχούς. ΄Ηταν φαΐ τότε παιδάκι μου, για κάποιους τα κόλλυβα... Κι αν γύριζαν σπίτι, το ίδιο ... Καφές σκέτος, θεόπικρος. Κι αργότερα ... τσίπουρο, ούζο ή ρακί πρόσφεραν σ΄όσους είχαν έρθει να συγχωρέσουν, κόλλυβα και μεσημεριανό τραπέζι για όλους, ερχομένους και οικογένεια. Κι όσες τα πήγαιναν στο μεϊντάνι, τα ίδια ... ΄Οσα είχαν απομείνει βέβαια -ήξεραν και τα ΄καναν μπόλικα- γιατί όλες όμως όποιον και να συναντούσαν έπρεπε και του πρόσφεραν μια χούφτα κόλλυβα για τη συγχώρεση των αποθαμένων τους. Μα κι όποιος τις συναντούσε, ήξερε! Συγχωρνούσε, κι ευχόταν ...

"Κι αυτές κόρη μου, όσες δεν τα γύριζαν σπίτι -ήθελαν αλλά δεν μπορούσαν- έπρεπε οπωσδήποτε και φρόντιζαν να κρατήσουν μια φούχτα σπερνά να τη γυρίσουν στο σπίτι ...
Κι ήταν ο καφές πάντα σκέτος, πικρός. Σαν την πίκρα του χωρισμού. Το χωρισμό "γιόρταζαν και δοξολογούσαν παιδάκι μου. Μπορεί να είναι γλυκός ο χωρισμός, πώς θες να ΄ναι ο καφές! Και κόρη μου να ξέρεις. Για τούτα να δε λέμε ποτέ "στην υγειά" με τον καφέ παιδί μου, με κανένα καφέ! Μόνο με το νερό ... που τόνε συνοδεύει. Κι ύστερα με τα τσίπουρα, τα κρασιά και τα ούζα. Σήμερα τίποτα ίδιο. ΄Ενας δίσκος έτοιμος, κουλούρια του εργοστασίου, κονιάκ λέει και καφέδες άπιοτοι ... γλυκοί. Πάνε και παραγγέλνουνε γλυκό καφέ! Παραγγέλνουνε λέει. Παραγγέλνεις στις κηδείες καφέ; Στον "καφενέ" για χάζι είσαι; Πίκρα έχεις στις κηδείες και στα μνημόσυνα παιδάκι μου, γλυκό καφέ θα πιείς; ΄Η μήπως καρυδόπιτα θα μοιράσεις! Τόδα κι αυτό ...!!! "

Ψυχοσάββατο μεν αλλά και της Μαντικής δε ...

"Προστάτης των κοριτσιών, των λεύτερων, είναι ο ΄Αγιος Θεόδωρος, το ξέρεις; Κι οι λεύτερες συγχωρνούσαν μια για τον μακαρίτη μα και μια για να πάρουν τα κόλλυβα. Μόνο του Αγίου Θεοδώρου τα κόλλυβα είναι μαντικά! Α, ναι! Γι΄αυτό τα γύρευαν. Συγχωρνούσαν βέβαια αλλά τα ΄παιρναν και τα ΄βαναν κάτω απ΄το προσκεφάλι τους τη νύχτα και ανέμεναν να τους φανερώσει ο Άγιος ... ποιος χοίρος άντρας τους αναλογεί, αμές, και με ποιον θα στεφανωθούν. Και ξέρεις τι έλεγε εμένα η νινέ*** μου; ΄Ολοι οι άντρηδες κόρη μου γουρούνια είναι, μόνο φρόντισε να ξεδιαλέξεις και να παντρευτείς το μικρότερο." 

Πέρασε και της Ορθοδοξίας η Κυριακή...

΄Οπου λέει γιορτάζουμε τη λήξη του καυγά** μεταξύ όσων ήθελαν ζωγραφιές -τις ζωγραφιές αγίων-  και όσων δεν τις ήθελαν. Και κέρδισαν αυτοί που τις ήθελαν και τις κρέμασαν και σήμερα τις βλέπουμε όλοι. Κι είναι τόσες πολλές στις εκκλησιές που ζαλίζεται το μάτι σου και δεν ξέρεις καλά-καλά τι βλέπεις ...

Και τρώμε ψάρι ... έτσι έλεγε η γιαγιά μου, αν κι αυτό ενώ έψαξα για να το επιβεβαιώσω δεν το βρήκα πουθενά γραμμένο ... Για τα παιδιά πιότερο,τα μικιά, παιδάκι μου, όχι για τους μεγάλους, γινόταν αυτό ... ΄Οπως και του Ευαγγελισμού... και των Βαΐων ... ψάρι για να σπάσει η νηστεία και να πάψουν μερικοί-μερικοί να παραπονιούνται για το στομάχι τους.

΄Ετσι έλεγε η γιαγιά μου η καλή ...
΄Ετσι κι ο Σμυρνιός πατερούλης μου, έλεγε κι έπραττε ...

Κι ακόμη, ο μπαμπάς μου έλεγε πως ο παπούς μου δεν έλεγε να πάψει να λέει -μα κάθε μέρε λέει το ΄λεγε- πως ... Αν ο άνθρωπος γεννιόταν χωρίς στομάχι, να δεις πόσο αλλιώς θα ΄ταν όλος ο ντουνιάς****

* όπου τουρκιστί γιατάκ = κλίνη, κρεβάτι
**όπου τουρκιστί καβγά = διαμάχη, τσακωμός
*** όπου τουρκιστί νινέ = γιαγιά ελληνιστί
**** ντουνιά = κόσμος

Σας φιλώ
κι εξέρχομαι ...
Ε.-

Κάτι ακόμα
Οι κάποιες λέξεις που σημειώνω στο τέλος, είναι λέξεις που μου ΄μειναν κυρίως από τη γιαγιά μου μαζί με τα διάφορα όμορφα άλλα που μου άφησε. Κι η εξήγηση που ακολουθεί είναι η απόλυτη νοηματική της γιαγιάς μου.  

Οι εξηγήσεις που σημειώνω δεν στηρίζονται σε κανένα λεξικό, κανένα γκουγκλ, καμία επίσημη ή ακριβή μετάφραση. Είναι λέξεις που μ΄αυτή τη νοηματική τρύπωσαν στο μυαλό μου γιατί έτσι τις είχε μάθει εκείνη κι έτσι τις χρησιμοποιούσε. Είναι λέξεις που μου ΄ρχονται στο μυαλό απλά όπως κυλάει το κείμενο. Νοήματα μέσα απ΄ τις θύμησες. Μωρέ, μερικές φορές είναι σα να γράφω μ ΄εκείνη πλάι μου, και να μου  να λέει ιστορίες. Μερικές πάλι είναι σα να την ακούω να παραπονιέται μόνη. Ενώ κάποιες άλλες, την ακούω, μουρμουράει! Είμαι σίγουρη!

Ε.-

 Που ΄σαι γιαγιά μου ν΄ακούσεις! Μόλις προχτές μου είπαν πως ... κάποια, καλεσμένη κάπου ... πήγε για γλυκό, στα κυριλέ επιδόρπιο, μια γαβάθα κόλλυβα! 

Τι θα ΄λεγες γιαγιά αν το βλέπες ή τ΄άκουγες αυτό;

τι να πω κι εγώ, τι να πω!!!!!!!!!!!!!!!

Μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα ... εύκολο ...

Τα αφράτα ή (λ)επλεπούδια

Παρασκευή 18 Μάρτη

Σήμερα έχει κοπάνα ... Δεν και γραφείο γιοκ και μια χαρά το βρίσκω το όλον και μια  χαρά αισθάνομαι και σα -κοπάνα απ΄το σχολειό να μοιάζει και σα να... ξανανιώνω! Τέλειωσα και τις δουλίτσες μου πρωί-πρωί σήμερα, -σιγά να μην κοιμόμουνα, πρόβες για πτώμα δεν κάνω, θα ΄χω κάποτε όλο τον καιρό να κοιμάμαι όσο θέλω- , κι ευκαιρίας δοθείσης είπα να προλάβω "κάποια" απ΄όσα δεν άφησα στο μπακαλικάκι μου τις μέρες που ήμουν εν πατρίδα κι εν αδεία!

των Αγίων Θεοδώρων - Γιορτή μνήμης και τιμής... και μαντικής ...

Κι ενώ οι ζωντανοί διασκεδάζουν (Απόκριες) περιορίζοντας (Σαρακοστή) ... δεν ξεχνάνε περιορίζοντας μνήμες κι αγάπη. Κι είναι εκεί στο ενδιάμεσο -των Αγίων Θεοδώρων και Μέγα Ψυχοσάββατο- που τιμούν όσους δεν είναι πια κοντά τους και στο πλάι τους ... Ναι, δεν αφήνουν έξω απ΄τα πάνω δρώμενα όσους στα κάτω συμμετέχουν ...
΄Εθιμο, παράδοση ή πολιτιστική κληρονομιά άραγε ... αφού ακόμα κι αυτοί οι αρχαίοι δικοί μας γιόρταζαν τ΄Ανθεστήρια, γιορτή αφιερωμένη στους νεκρούς τους ... Τιμή, αγάπη ή συνέχεια οι προσφορές σ΄αυτούς που έφυγαν; ΄Οτι απ΄όλα αυτά και να ΄ναι, σίγουρα δεν παύει να ΄ναι κάτι ξεχωριστό! Μέρα συνύπαρξης και μέρα προσφοράς ... Κι είναι η συνύπαρξη, εύκολο να τη δείτε. Και προσφορά ... τα "κόλλυβα" ή  όπως στη Σμύρνη "σπερνά" ή "ύστερνα" κατά τη γιαγιά μου! Παρασκεύασμα, που από την αρχαιότητα, βάση έχει το στάρι...  βάση από μόνο του της ανθρώπινης διατροφής.

Σμύρνη-Βοτανικός-Κουπόνια

Κι η γιαγιά μου δεν σκούπιζε τα Ψυχοσάββατα -γιατί δεν υπάρχει μόνο ένα- μα ούτε και λουζόταν! Και μπορεί κάποτε να μην έκανε κόλλυβα όλα τα ψυχοσάββατα -μεγαλώνοντας όμως και γερνώντας το καθιέρωσε- δεν υπήρχε όμως περίπτωση να μην κάνει κόλλυβα των Αγίων Θεοδώρων. Κι έβλεπα τα διάφορα και ρωτούσα: γιατί όχι σκούπισμα γιαγιά; Και ποτέ δεν πήρα ξεκάθαρη απάντηση. Μια ήταν γιατί ... δεν κάνει τέτοια μέρα να ενοχλούμε τους νεκρούς παιδάκι μου ... Και γιατί όχι λούσιμο; Για να μην νομίσουν οι νεκροί πως δεν τους θέλουμε κόρη μου. Κάποιες άλλες βέβαια φορές άρπαζα ένα νέτο σκέτο... γιατί έτσι! Είτε υστερνά είτε σπερνά είτε κόλλυβα τα λατρεύω! ΄Οπως κι όλοι μας νομίζω ... Το αυτό λατρεύω και το κολλυβοζούμι ή ασσουρέ ή βαρβάρα ...

Η διαδικασία για τα κόλλυβα άρχιζε την παραμονή του Σαββάτου. Το στάρι έστεκε απ΄ το απόγευμα βρεμμένο στην κατσαρόλα να φουσκώσει και να μαλακώσει. Το βράδυ βραζόταν και ξα-απλωνόταν σ΄άσπρη χνουδωτή πετσέτα καλυμμένη με άσπρη λινή, κατάμεσα στο τραπέζι, να περάσει εκεί τη νύχτα του, να στεγνώσει! Και γύρω απ΄το τραπέζι οι ... νοικοκυρές, ζωντανές-ζωντανές, γελαστές και να λένε ιστορίες -στη μνήμη τους- για κείνους τους δικούς φευγάτους ...
Με τα χέρια τους ζεστά ανάμεσα στα καρύδια, τα ξασπρισμένα αμύγδαλα, τις λ-επλεπούδες (ή λεπλεπούδια *(έτσι έλεγαν τα μαλακά στραγάλια) τις σταφίδες, τα σουσάμια, τις τα ρόδια, τις κανέλλες ...Και κατσαρόλες κι άσπρες όμορφες πιατέλες ένα γύρω και τηγάνια για τα καβουρντίσματα και  χαβάνια για το σπάσιμο της ζάχαρης. ΄Ωρες κι ώρες κοπανίζανε ζάχαρη και στραγάλια! Και θέλει πολύ σκόνη ζάχαρης το κόλλυβο. Και θέλει και στραγάλι ... σε σκόνη. Ναι αμέ! Κι αμέ τι νομίζατε... ακόμη και τα σπερνά έχουν το μυστικό τους! Ειδικά τα σμυρνέικα! Τα λατρεύω τα σπερνά! Κι έχω φάει κι έχω φάει -τα τελευταία χρόνια τα φτιάχνω κιόλας- αλλά έχω φάει κι ένα βρωμόξυλο απ΄τα χέρια του πατερούλη μου - και τα ΄χε και βαριά, ξύλο απερίγραπτο -για χάρη τους- που δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου!

 *λ-επλεπούδες(αφράτα ή μαλακά κατ΄άλλους στραγάλια) όπου τουρκιστι ... λεμπλεμπί = στραγάλι

Συνεχίζεται ...

Ε.- 

΄Αμα δεν έχεις νύχια να ξυστείς... μην περιμένεις άλλον ...



Λίγο πριν να πέσουν στη "μάχη" ...

Χαίρετε, χαίρετε

Καλέ καιρό έχουμε να τα πούμε ... από τις 7 τρέχοντος! Άντε και να μην σας λέω πάλι ότι μού λείψατε, μην το πάρετε κι απάνω σας ...

Πω πω! 10 ολάκερες μέρες δηλαδή πάνε που δεν τα είπαμε ...

Και πάνε κι όλοι αυτοί οι ενδιάμεσοι όσιοι και άγιοι ....  μέχρις την σήμερον 17 ... του Οσίου Αλεξίου  - Μικροί άγιοι και μικροί όσιοι όμως και σχεδόν άγνωστοι ...

Πάει κι η Κρεατερή, πάει κι η Καθαρά Δευτέρα με τα θαλασσινά της και τους χαλβάδες της, πάει και των Αγίων Θεοδώρων -το μέγα Ψυχοσάββατο-, πάει κι η Κυριακή της Ορθοδοξίας ... πάνε αυτά, αλλά εμείς εδώ ...

Λοιπόν που λέτε καλά τα πέρασα. Θα μπορούσα να τα περάσω και καλύτερα αλλά ας όψεται η ρημάδα η οικονομική κρίση και το απανταχού χάλι! Αν όμως τα βάλω κάτω, τι να πω ...τύφλα να ΄χει η οικονομική κρίση μας σε σχέση με το δράμα της Ιαπωνίας! Και βάρδα μην μετακινηθεί κατά δώθε ο Εγκέλαδος!!! Τότε να δεις εσύ κρίση! ΄Οχι απεργίες, όχι Υπατίες, όχι πείνες... Φτου, φτου, χτύπα ξύλο καλέ ...

Λοιπόν, είδα τις φιληνάδες μου μόνο όχι όλες και ... στεναχωρήθηκα για όσες δεν είδα! Γι΄αυτό που δεν τις είδα, φταίει βασικώς το χιόνι κι όχι η κρίση, αυτό το άσπρο άτιμο που μ΄ακολούθησε στο νότο! Αν και η γιαγιά μου, Μάρτης γδάρτης και παλουκοκάφτης έλεγε ... νοώντας πως το πολύ κρύο στο νότο Μάρτη μήνα φτάνει! Κατά τα άλλα, με καίει το ερώτημα: Τελικά, ζεσταίνεται ο πλανήτης ρε παιδιά ή όχι; Γιατί σύμφωνα με τους εξειδήμονες των πάντων, ο πλανήτης ζεσταίνεται σφόδρα ... ενώ εμείς ψυχραινόμαστε τα μάλα! Παρντόν, παρντόν, ενώ εμείς τραβάμε ψύχρες και ψύχρες ήθελα να πω ...

Είχαμε μείνει λοιπόν στα Κούλουμα ...

"Ξανά Αποκριές και Κούλουμα στην Πόλη" ή

  

"Στα Ταταύλα (σήμερα Κουρτουλούς) της Κωνσταντινούπολης, ύστερα από 70 χρόνια διακοπής, αναβιώνει φέτος το καρναβάλι των Ρωμιών, υπό την αιγίδα της ελληνικής κοινότητας. Για εκατοντάδες χρόνια η ομογένεια της Πόλης γιόρταζε έντονα το καρναβάλι, με δεξιώσεις και χορούς μπαλ-μασκέ στο Πέρα, αλλά και γνήσια διασκέδαση (αν και τότε χαρακτηριζόταν κακόφημη) στα Ταταύλα με το «Μπακλαχοράνι», κάτι σαν τα δικά μας «Κούλουμα». Τα αποκριάτικα έθιμα και τα γλέντια ατόνησαν με τον καιρό, καθώς συρρικνωνόταν ολοένα και περισσότερο η ελληνική ομογένεια. Τα τελευταία, όμως, χρόνια η παρουσία πολλών Ελλήνων από την Ελλάδα στην Πόλη, καθώς και η μελέτη της παράδοσης του τόπου, δημιούργησε πολλούς φανατικούς φίλους για αναβίωση της Αποκριάς. Άλλο που δε θέλουν και οι σύγχρονοι Τούρκοι, που τους αρέσουν ιδιαίτερα οι χοροί και τα ξεφαντώματα.

Επίκεντρο των γιορτών του Καρναβαλιού θα είναι και τώρα το Κουρτουλούς (Ταταύλα), όπου καλούνται την Καθαρή Δευτέρα 7 Μαρτίου να κάνουν τη βόλτα τους Ρωμιοί και Τούρκοι για να γιορτάσουν το καρναβάλι. Οι γιορτές για το «Μπακλαχοράνι»* θα γίνουν στο ίδιο ακριβώς μέρος που γίνονταν και παλιά, δηλαδή στο δρόμο μεταξύ των δύο εκκλησιών του Αγίου Δημητρίου και του Αγίου Αθανασίου, που στέκονται όρθιες ως τα σήμερα...

*Μπακλά Χουράν = Κούλουμα τουρκιστί κι όπου τουρκιστί μπακλάν = κουκιά
εξ ου ... και τα κουκιά μπακλάν ... μάγκικη έκφραση που σημαίνει ... ότι σημαίνει

Ξανά Απόκριες και Κούλουμα στην Πόλη λοιπόν ή

Μια γιορτή που πονάει;

Γίνεται αυτό; Μια γιορτή ... να πονάει;

Ε.-