Για τον παρά κολάζεσαι, με τον παρά αγιάζεις ...

Δεν σας υποσχέθηκα χθες να σας κάνω να θελήσετε να ταξιδέψετε, να ζηλέψετε, να ονειρευτείτε, να νοσταλγήσετε, να θυμηθείτε και να αναπολήσετε;

 

1,2,3 ... Ξεκινάμε...ναι, αλλά από πού;

Απ΄τον καφέ, απ΄τις Αμαζόνες, απ΄το ματζούν(ι), τη Νιόβη;

Χμμμ ... ΄Η που θα τα πάρω αλφαβητικά ή που θα τα πάρω χρονικά ...

Πάμε λοιπόν, αλφαβητικά

Αμαζόνες
 

Λέγεται, πως από την Αρχαία Μαγνησία είχαν περάσει και οι Αμαζόνες. Θυμάστε, εκείνες τις ατίθασες, όμορφες, άφοβες, πολεμίστριες, τοξότισσες και καβαλλάρισσες ναι; Ε, αυτές λοιπόν οι κοπελιές, φαίνεται πως έτσι ασυμμάζευτες που ήταν έφτασαν και μέχρι τη Μαγνησία. ΄Οχι πως η Μαγνησία είναι μακριά από την ΄Εφεσσο όπου λατρευόταν η θεά ΄Αρτεμις. Ούτε και ιδιαίτερα μακριά είναι από την πατρίδα τους ή τουλάχιστον από κει που οι ιστορικοί τοποθετούν την πατρίδα τους (Θεμίσκυρα - Εύξεινος Πόντος). ΄Αλλωστε η βασίλισσά τους έχτισε τον υπέροχο ναό της Εφεσσίας Αρτέμιδος. Και φυσικά μόνο 30 χλμ. μακριά είναι η Μαγνησία/Μανισά από τη Σμύρνη και γνωστό είναι το ότι κάποιοι ιστορικοί ισχυρίζονται πως η Σμύρνη πήρε το όνομά της από την Αμαζόνα Σμύρνη. Και όπως ξέρουμε ακόμα οι Αμαζόνες ήταν ταμένες στη χάρη της Αρτέμιδας. Τώρα βέβαια με ποιον σκοπό έφτασαν δεν θυμάμαι.  Σα να μου ΄ρχεται στο μυαλό πως σε κάποια μάχη -ίσως βρω κάπου το σε ποια- βρέθηκαν ή θέλησαν να βοηθήσουν. Στη Μαγνησία λοιπόν όμορφα τόξα στολίζουν πολλά και διάφορα μαγαζιά, εστιατόρια, μαγέρικα, καφενέδες  ...Πράγμα παράξενο που μου έκανε εντύπωση. Ρώτησα λοιπόν σ΄ένα μαγαζί στολισμένο με τόξα και που το αφεντικό μιλούσε σχεδόν κατανοητά αγγλικά, γιατί μια τέτοια προτίμηση στα τόξα κι εκείνος μ΄άφησε να εννοήσω πως αυτή η προτίμηση έχει να κάνει με τις Αμαζόνες. Πέρασαν από κει, πολέμησαν, και θαυμάστηκαν κι αυτές και τα θανατηφόρα τόξα τους. Από τότε άρχισαν στην περιοχή να κατασκευάζουν τόξα. Τους έπιασε λόγω θαυμασμού κάτι σαν μανία. Στην αρχή τα τόξα τους ήταν άγαρμπα. Μα με τον καιρό, τα τελειοποίησαν και τα τόξα τους έγιναν γνωστά, σαν τα καλύτερα τόξα, στον τότε κόσμο... Κι είναι περήφανοι γι΄αυτά μέχρι σήμερα... Κι είναι κάτι σα σεβασμός κι αναφορά κι αφιέρωμα στις Αμαζόνες ο στολισμός των τόξων ...  και σέβας στην κληρονομιά που τους άφησαν οι τοξότρες ...

 

Απ΄τα ατίθασα κορίτσια, κληρονομιά στη Μανισά ... 

 

Αμαζόνες και Μανησιάς τόξα τέλος.


Καλά σας βράδια ...

Ε.-


Ε, Ε ... αύριο θα πούμε τον καφέ ...
Σας περιμένω


Πριν σας αφήσω κάτι ακόμη. Θεωρώ σκόπιμο να σας πω, πως δύσκολα θα συννενοηθείτε με τους "γείτονες" όσο κι αν μιλάτε ξένας γλώσσας. Δεν μιλούν παρά τη δική τους ντοπιολαλιά. Μα σαν έχετε τη διάθεση να τους γνωρίσετε, να τους μιλήσετε, να είστε σίγουροι πως όλα, αυτοί απλόχερα θα σας τα εξηγήσουν κι, εσείς όλα μια χαρά καλά θα τα καταλάβετε ...


 

 

 



Κάνε το καλό και ρίξτο στο γυαλό ...

 

Κι εσύ γιαγιά και η μανούλα μου, δεν θα ξεχάσω ποτέ το πόσο συχνά πυκνά το λέγατε αυτό το ... "Κάνε το καλό και ..."

Κι εγώ θύμωνα ...

Μα μου το λέγατε μισό!

Ούτε ξέρω πόσα χρόνια μετά μού το συμπλήρωσε ο πατερούλης μου. ΄Ηταν μια φορά που μου το είπες μαμά κι εγώ θυμωμένη σου απάντησα ...

Ναι, ναι ... ρίξτο στον γυαλό και πέσε κι εσύ μετά γιατί με τόση αχαριστία που υπάρχει ...

 

Τότε ήταν που ο μπαμπάς μού είπε ...

Μπρε, ρίξτο εσύ και μη σε νοιάζει...

Γ.Α. Αγγελιδάκης εν Σμύρνη

Γ.Α. Αγγελιδάκης εν Σμύρνη

Κι αν δεν το καταλάβουν τα ψάρια, θα το νιώσει ο Θεός ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αν από τύχη περάσετε απ΄το ντουκιάνι μου κι αν η τύχη το φέρει κι έχετε ώρα και διαβάσετε τα παραπάνω γραμμένα και φτάσετε στα 2 ρολόγια των φωτογραφιών, θα ΄θελα να σας πω ότι τα ανακάλυψα φέτος. Είναι γεγονός πως κάθε φορά που πάω εκεί όλο και κάτι καινούργιο, μικρό ή μεγάλο, δικό μας όμως, δηλαδή εκείνων, ανακαλύπτω. Τα δυο ρολόγια αυτά, χάρισμα ήταν του Γ.Μ. Αγγελιδάκη, στόλισμα, στο Μουραντιγιέ Τζαμί της Μανισάς, όπου Μανισά ή Αρχαία Μαγνησία του Σιπύλου ή Μανησιά κατά τη γιαγιά μου, είναι και ευρίσκονται μέχρι και σήμερα ... Κι ήταν ο κ. Αγγελιδάκης μάλλον ωρολογοποιός εν Σμύρνα και, ή πλούσιος ή κουβαρντάς ...

 

Κι είναι η Μανησιά ένας μέγας κάμπος. Ο ΄Ερμος ποταμός την ποτίζει και το όρος Σίπυλο την προστατεύει στα βορινά ...

 

Κάπου διάβασα ...

 

"Οι Έλληνες της Μαγνησίας αγαπούσαν την φύση του Σίπυλου με τα πολλά τρεχούμενα νερά, τα πλατάνια, τα κυπαρίσσια και τα πεύκα και τον Μεγάλο Καταρράχτη. Ακόμη, μέσα στην πόλη συνήθιζαν να περιπατούν  στον Δημοτικό ανθόκηπο και στο πευκόφυτο δάσος της λειτουργούσαν καφενείο και κινηματογράφος.

Ο σχεδόν καθημερινός τους περίπατος ήταν η λεωφόρος Ρόδων μέχρι τον Σιδηροδρομικό Σταθμό και το κοντινό Χορόσκιοϊ με την όμορφη πράσινη διαδρομή...Κι είχαν τα χίλια καλά. Φημισμένη ήταν η Μαγνησία για τα πλείστα όσα αγαθά της, προϊόντα του κάμπου της και του μόχθου των Ελλήνων, που την κατοικούσαν και που ήταν πολλοί. Υπήρχαν ακόμη αρκετοί Αρμένιοι, κάμποσοι Εβραίοι και λιγότεροι Τούρκοι. Τα αγαθά της ήταν κυρίως σταφίδα, λάδι, σύκα, καπνός, στάρια, σησάμι και σησαμόλαδο για τα φράγκικα καλλυντικά...

Σήμερα ακόμη καταπράσινη είναι η Μανησιά, πευκοφυτεμένη, ο ΄Ερμος δεν στέρεψε, το Σίπυλο της προσφέρει τη σκιά και τη δροσιά του ... Οι Αμαζόνες, η Νιόβη κι η Κυβέλη τη στοιχειώνουν και το μουσείο της προδίδει την ταυτότητά της ...





Κι ο καφές της -στο |Δημοτικό Πάρκο-μοναδικός!!!
Κι ας βράζει ο τόπος! Τα πεύκα σε κάνουν να ξεχνάς τη ζέστη και η ομορφιά του τόπου σ΄αποζημιώνει με το παραπάνω ...

Στη Μανησιά θα βρείτε και το ματζούν ... Κι όσο κι αν ματζούν σημαίνει στα ντόπια στόκος, όλο και κάποιος θα θυμάμαι κάποια θειά ή γιαγιά του όπως η γιαγιά μου, να του λέει ... να σου κάμω ένα ματζούνι παιδάκι μου να γιάνεις ... ΄Οπου το ματζούνι κατά τη γιαγιά μου, ήταν πανάκεια και φάρμακο, αφέψημα γλυκό και μοσχομυριστό, για όλους και για όλα ... Και δεν είχε άδικο! Μιας κι η ιστορία των σημερινών Μανισωτών λέει ...

Αύριο όμως η ιστορία του ματζουνιού...
Ας μην σας κουράσω άλλο ...

Ε.-


Μένουν πολλά ακόμη να σας πω για τη Μαγνησία ...
Θα σας περιγράψω τον υπέροχο καφέ της, θα σας μιλήσω για τις Αμαζόνες της, θα δακρύσετε για τη Νιόβη, θα αναρωτηθείτε τι απέγιναν οι εκκλησιές της και είμαι σίγουρη πως θα ζηλέψετε τη βόλτα στα σοκάκια της... ΄Οσο για τη σπανακόπιτα και το "μαντί" ...
τα σάλια σας θα φτάσουνε μέχρι τις πατούσες σας ...



Η Μανησιά απ΄τα ψηλά





Ο φίλος και το κρασί είναι καλά σαν παλιώσουν

Μωρέ γιαγιά ... και πως σε όλα να, έχεις δίκιο; 

΄Οσο κι αν ο χρόνος χαλάει όψεις, προσόψεις, μούτρα, σχέδια, μνήμες ... μεγαλύτερος μαστροχαλαστής κόρη μου, απ΄τον άνθρωπο ... δεν υπάρχει ...

 

Κάθε πρωί, σε διακοπές μεν αλλά... ζυγιζόμουνα! Κι όχι γιατί παρακολουθώ στο έπακρο τη μόδα και τη σιλουέτα μου ...

 

Βγαίνοντας, συνήθως πρωί κι, όταν λέω πρωί εννοώ κάτι με 7 κι 7μιση, ναι ακόμα και στις διακοπές, καρσί κι απέναντι από την πόρτα του ξενοδοχείου υπήρχε ένας μικρός ... με μια ζυγαριά (ατομική) μπροστά του. Το θέαμα δεν με ξένισε γιατί το ΄χω ξανασυναντήσει στην Πόλη. Πρέπει να σας πω πως, πριν αγαπήσω και κολλήσω με τη Σμύρνη, η πρώτη μου επαφή με τη "γείτονα" ήταν η Πόλη. Μια κούκλα κι εκείνη, μια ζωγραφιά... Αλλά, σε περίπτωση που δεν το καταλάβατε, άλλο η ομορφιά της Πόλης κι άλλο οι λόγοι αγάπης της Σμύρνης ...

 

Ο μικρός λοιπόν, όχι πάνω από 10-12 χρονών, που λέτε, δούλευε. ΄Οχι τον κόσμο, ούτε εμένα μόνο έκανε μεροκάματο κανονικά. Κι είναι μεροκάματο το να στέκεσαι όρθιος όλο το πρωί απ΄το πρωί στον ήλιο ως και τις 3 και 4 μπροστά σε μια ζυγαριά! Όχι σαν κάτι κακομαθημένα σημερνά που κάνουν μεροκάματο μπροστά στο κινητό, στο νιτέντο ή το κομπιούτερ ...και *κουτουρντίζουνε ...

 

Στεκόταν και περίμενε, σοβαρός, καθαρός, κύριος ... και δίχως ίχνος αναζήτησης ελεημοσύνης, λύπησης ή θύματος στα λαμπερά κατάμαυρά του μάτια!

Περίμενε τον ξένο, τον ελεήμονα ή και περίεργο -ίσως και τον ντόπιο- να του γυρέψει να ζυγιστεί ... Αν κάποιος λοιπόν κατέφευγε -για τους δικούς του λόγους- στις "υπηρεσίες" της ζυγαριάς του, πλήρωνε για το ζύγισμα... ότι είχε ευχαρίστηση ... 2,3, 5 γρόσια, κουρούς (guruş ή kuruş) σήμερα, ίσως μισή λίρα, μπορεί και μία ... Και το παιδάκι έφευγε κατά τ΄απόγευμα άλλες φορές πιο γελαστό, άλλες λιγότερο ...

Δεν τον φωτογράφισα τον μικρό. Ντράπηκα ή που δεν θέλησα να ντραπεί, δεν ξέρω.

΄Ηταν τόσο σοβαρός, τόσο μικρός, τόσο επαγγελματίας ...

΄Ενας μικρούλης διευθυντής, της ζυγαριάς και του εαυτού του!

 

"Κόρη μου, χάλασε ο άνθρωπος, ένα κάρο δουλειές, επαγγέλματα κατά πως τα λέτε. Τι να την κάνω την πρόοδο ... Πάει ο γαλατάς, ο γλασατζής (παγωτατζής), ο ακονιστής, ο τσαρουχάς, ο τσαγγάρης, ο καρεκλάς,  ο μπουζτζής (παγοπώλης) ...ο γανωτζής, ο φυντικτζής (ψήστης ή πωλητής ξηρών καρπών), ο παπλωματάς, ο σομπατζής, ο κανατάς, ο σαλεπιτζής, ο καλαθάς, ο γραφιάς, ο λούστρος, ο καρβουνιάρης, η κορδελιάστρα, ο σκιτζής (μπαλωματής ή πολυτεχνίτης (επιδιορωτής), ο καρβουνιάρης, ο ντερμιτζής (σιδεράς), ο τελάλης, ο λατερνατζής, ο αμανατζής (ιδιωτικός ταχυδρόμος, ο παστελάς, ο πανηγυρτζής;, ο κάπελας, ο σαπκατζής (καπελάς)... Καλά ΄ναι που ΄χομε νερό και τρέχει στο κάθε σπίτι μόνο να, χάθηκε κι ο νερουλάς, ο βαστάζος, ο τσαμπάσης, ο πασβάντης (νυχτοφύλακας), ο αλμπάντης (πεταλωτής), ο σαμαρτζής, ο βαρελάς, ο μυλωνάς, η μαμμή, κι αυτός που ήστελνε τα μόρσια (τηλεγραφήματα), ο κουγιουμτζής ... Κι ήταν αυτός που ήνοιγε τα πηγάδια. Σήμερα τονε λέτε χρυσοχόο. Ναι, κουγιουμτζής κι αυτός αλλά... Πλούτος, μάλαμα ήταν το νερό,  και χρυσός. Κουγιουμτζής αυτός που το ήβρισκε και σου΄καμε πηγάδι  ... και  σήμερα μάλαμα είναι! Κι άλλα κόρη μου που δεν τα θυμάμαι ... Αριά και που πέρναγε και κάνας ασβεστάς... Μπρε και η μοδίστρα χάθηκε ακόμα ..."

 

Μεροκάματο; επάγγελμα;

 

Ε, πρόσθεσα κι εγώ κάμποσα στα ανωτέρω ...

Τι περιμένατε, να τα λέει όλα αυτά η νενέ μου όταν μιλούσε, γίνεται; 

*κουτουρντίζω = περνάω τον καιρό μου στα κουτουρού/άσκοπα, χαζολογάω,
κουτούρντισες κόρη μου; (συχνά το άκουγα) = χάζεψες;



Αν ποτέ βρεθείτε εκεί απέναντι κι απέναντι καρσί από κάποιο μικρό ή μεγάλο με ζυγαριά, σταθείτε μια στιγμή και ζυγιστείτε ... Δεν θα σας στοιχίσει πολύ ... ούτε σε χρόνο ούτε σε χρήμα. Μπορεί βέβαια να σας "στοιχίσει" σε κιλά ...



Στην πόρτα καρσί - χουζούρ-ευα...

Και κάτι άλλο. Το otel που με φιλοξένησε ήταν το Antikhan, ακριβώς λίγο πλάι και πίσω απ΄την Αρχαία Αγορά της Σμύρνης. Ιδανικό σημείο, κοντά στα περισσότερα που θα θελήσετε να δείτε ποδαράτοι... Παλιό χάνι, τα δωμάτια μεγάλα ψηλοτάβανα, ήσυχο, μεσανή δροσερή παραδοσιακή αυλίτσα, γελαστούς ανθρώπους, ωραίο καφέ! Το βράδυ, της ώρας διάφορα πεντανόστιμα φαγάκια αν τύχει κι είστε κουρασμένοι για έξω. Αλλά προσοχή, μόνο μέχρι τις τις 10 - 10μιση. Σε παζαρογειτονιά-γειτονιά, οικονομικό. Και στα 30 μέτρα πριν -σχεδόν τζάμπα- ντόπιο μαγέρικο μόνο άνευ αλκοόλ ...

 

 Κι αν τύχει και πλανηθήκατε κι αργήσατε να γυρίσετε και τα ένα γύρω είναι κλειστά αλλά η πείνα αβάσταστη κι η σχάρα στο ξενοδοχείο σβηστή, δοκιμάστε το τούρκικο νταλαβέρι, ουπς ...ντιλίβερι ήθελα να πω ... Παρντόν. Το νταλαβέρι είναι κακό. Αντίθετα από το ντιλίβερι (τους) που είναι πολύ καλό!!!

Κασαρλί πιντέ, σπανακλί πιντέ, τσομπάν σαλάτ, γιουβρέκ εκμέκ και ... σάλτσα

΄Εχετέ μου εμπιστοσύνη. Και καλοφαγού και λιχούδω είμαι. Τι Σμυρνιά θα ήμουν αλλιώς ....

 

 





Καλά σας βράδια

E.-

 

Παραέξω απ΄την πόλη, αντί πιντέ δηλαδή πίτα κλειστή μπορείτε να παραγγείλετε γιοζλεμέ, ανοιχτή πίτα, που έχει κάτι από το δικό μας ...πεϊνιρλί. Είναι εξίσου υπέροχη ...

       Και παρακαλώ, ξεχάστε τα μεγάλα εστιατόρια. ΄Οχι τουριστικά. Μπλεχτείτε στα σοκάκια, περπατήστε τα, σπρωχτείτε και στριμωχθείτε με τον κοσμάκη στα παζάρια και προτιμήστε τα ντόπια μαγέρικα ...

 

Και κάτι ακόμα. α πεντανόστιμα φαγάκια τους είναι μαγειρεμένα με ελάχιστο ελαιόλαδο και με καθόλου σκόρδο!!!!!!!!!!!!!! Αντίθετα απ΄τα δικά μας πεντανόστιμα!!! Παράδοξο κι όμως πιστοποιημένο.

 

Βοηθητική Σημείωση:

Πεϊνίρ = τυρί

πεϊνιρλί = με τυρί

κασάρ= (τυρί) κασέρι

κασαρλί = με κασέρι τυρί

 

 

Αν δεν αστράψει δεν βροντά κι αν δεν βροντά δεν βρέχει ...

Δειλινό στο Κιαι - Σμύρνη (Quai-Η Προκυμαία)

 2012 - Ιούλιος

Και πάλι Σμύρνη...

Και δεν πα να ΄χει καύσωνα...

 

Κι ενώ είχα πει, πως φέτος δεν θα πάω πάλι εκεί, τελικά δεν τα κατάφερα.

Και πάλι εκεί ήμουν λοιπόν πριν μερικές μέρες ενώ εδώ βρίσκομαι, χάρη στον Ιχνηλάτη και στο σχόλιό του. Σα να με ξύπνησε το σχόλιο αυτό, σα να μ΄έβγαλε από το λήθαργο -το λήθαργο του καύσωνα μήπως; - κι είπα να συμμαζευτώ και να συγκεντρωθώ να γράψω... για κάποια παλιά και διάφορα και όμορφα ...μα και νόστιμα!

 

Νόστιμα; Μα που μου ΄ρθε αυτό; Μάλλον από κάπου δίπλα μιας κι εκείνη τη ροζ-μαβί στιγμή στο Κιαι μύριζε ο αέρας πολύ θάλασσα και ... Κανέλλα! Καλέ, μυρίζει κανέλλα. Γυρνώ και ψάχνω την άκρη της μυρωδιάς ... Τη θάλασσα τη βλέπω ...

 

Της Σμυρνιάς γιαγιάς

Σε(γ)ιργκλί πιλάφ (σ΄ελεύθερη μετάφραση, το πιλάφι του δρόμου ή το τσακ πιλάφι ή ...εύκολο)

 

 Χρειαζούμενα (για 2 μάλλον λιτοδίαιτους)

 

2 ποτήρια του νερού ρύζι

4 ποτήρια και λίγο, νερό (τη σήμερον, στο πιο κυριλέ, ζωμό κρέατος)

1-2 χούφτες ρεβύθια βρασμένα ή... φιδέ

λίγο (3-4 κουταλιές της σούπας) βούτυρο φρέσκο ή ακόμα καλύτερα γίδινο

αλάτι, πιπέρι κι έναν αέρα κανέλλα ...

 

Εργασία και χαρά

 

Σ΄ένα κατσαρολάκι λιώνουμε τις 3 κουταλιές βούτυρο και ρίχνουμε μέσα τα  βρασμένα ρεβύθια ή το φιδέ. Τα ρεβύθια μέχρι να καραμελώσουν, ο φιδές μέχρι να ροδίσει. Μετά προσθέτουμε το ρύζι που το έχουμε ξεπλύνει και τα ανακατεύουμε κάμποσο. Προσθέτουμε το νερό ή το ζωμό, το αλάτι και το πιπέρι. Μαγειρεύουμε σε χαμηλή φωτιά μέχρι το ρύζι να απορροφήσει το νερό. Δοκιμάζουμε. Κι αν το ρύζι είναι του δοντιού μας κατεβάζουμε από τη φωτιά. Προσθέτουμε την 4η κουταλιά βούτυρο, ανακατεύουμε και σερβίρουμε. Μένει η κανέλλα... Ρίξτε πραγματικά έναν ... αέρα ...

 

Καλή σας όρεξη

 

Συνοδέψτε με καφτές πράσινες πιπεριές φρέσκες ή τουρσί, γιαούρτι ή αριάνι (με κρύο νερό αραιωμένο γιαούρτι μ΄αλάτι στο ποτήρι ... στη θέση της μπύρας ή του αναψυκτικού ... γιατί μπύρα ή αναψυκτικό; Υγιεινή διατροφή μπρε ...)

 

Σεγίρ = δρόμος, σε(γ)ιργκλί = του δρόμου ή πλανόδιος

 

 ΄Ενας  μικροπωλητής παρακείθε, με καροτσάκι, πουλούσε σε(γ)ιργκλί ...πλανόδιο πιλάφι

Από κει ξέφυγε, πλανιόταν και με πέτυχε η μυρωδιά της κανέλλας ...
 

Ε, κι όσοι δεν θέλουν κανέλλα, ας προσθέσουν έναν αέρα σουμάκ ...

 

Ε.-

   

Κοίταξα πάλι το ροζ-μαβί του ουρανού του Κιαι κι αναρωτήθηκα .. να ΄ναι άραγε το ίδιο ροζ-μαβί με τότε; Γιαγιά, το ίδιο ροζ-μαβί έβλεπες κι εσύ στο Κιαι;



Αν ποτέ βρεθείτε εκεί ... κι αν τύχει -που εκεί σίγουρα θα τύχει- και συναντήσετε πλανόδιο πιλάφι, μην το σκεφτείτε καν! Δοκιμάστε το! Είναι πε-ντα-νό-στι-μο!!!

Το ίδιο κι αν ανταμώσετε στο δρόμο μύδια/midye ...dolması/γεμιστά! Είναι ε-ξαι-ρε-τικά!!!
Τί διάολο; Να πας και να μη φας στο δρόμο του δρόμου ...ντόπια; Ντροπή! Τί θα φας δηλαδή;

 

Ωραίο πράγμα να γερνάς, κακό το να ΄σαι γέρος ...

΄Ολο αυτό τον καιρό που χάθηκα προσπάθησα να "βελτιωθώ"... σε πολλά και διάφορα ...

Τι να σας λέω τώρα ... Πολλές βελτιώσεις χρειάζομαι αλλά μάλλον ... άργησα ...

Κι απ΄την άλλη ... να βελτιωθώ γιατί; Σοβαρό λόγο δεν βλέπω ... και σοβαρά ελαττώματα δεν έχω ... σοβαρά είναι αυτά που πληγώνουν και βλάπτουν. Τέτοια δεν έχω ... ψιλολοϊδια είναι τα δικά μου και μάλλον μόνο εμένα απασχολούν. Εντάξει λίγο απόλυτη και λίγο πεισματάρα είμαι... α, και συγχωρώ τους πάντες και τα πάντα. Το τελευταίο βέβαια είναι βλακεία, αλλά και τι να κάνω ...

 

΄Ισως ο μόνος λόγος που θα πρέπει να βελτιωθώ είστε "εσείς" όσοι περνάτε από δω και ρίχνετε καμιά ματιά και ακόμη ένας λόγος ... η αγάπη μου για εκείνο τον τόπο, οι μνήμες μου που δεν θέλω να σβήσουν κι οι θύμησες που τόσο αγαπώ ...

Λέω λοιπόν να βελτιωθώ λιγάκι ... άλλωστε όπως είπε κι ένας φίλος ειδικός ...

"ο χαρακτήρας του ανθρώπου διαμορφώνεται μέχρι τα 23 του ...

ακόμη και τα καλύτερα μοντελάκια ... άντε να πάρουν καμιά ελαφρά βελτίωση βία μέχρι τα 25 ..."
 

Ας έρθουμε λοιπόν στις βελτιώσεις τις δικές μου ....

Πολλές!!!

Μια βελτίωση απλή και γρήγορη βέβαια που θα μπορούσα να κάνω -αρχής γενομένης απ΄τα εύκολα- είναι είμαι συνεπής "επαγγελματίας" που σημαίνει να δουλεύει εδώ το μαγαζί καθημερινά και μια άλλη ακόμη, να προσπαθήσω να γράφω λίγα και όμορφα...

Ακόμα γεγονός είναι ότι με την τόση δουλειά που έχω και τους τόσους ιστότοπους που υπάρχουν και αγαπώ, τι σωστή δουλειά να κάνει κανείς; Μπαίνω στο "μαγαζάκι" μου με σκοπό να στρωθώ και να δουλέψω και μια το να δω τις "ζωές" της φιληνάδας μου της Ντίνας, μια μμμμμ... τα γλυκάκια της Μπέτυς, μια τις ζωγραφιές του Αγγελή και του Ιχνηλάτη, μια τα νέα του ... τελικά μόνο δουλειά δεν κάνω.

Είχαμε μείνει κάτι καιρούς πριν ...

Δεν ξέρω καν πότε ήταν η τελευταία φορά που γύρισα "πίσω" και πότε έγραψα για τα παλιά και τα διάφορα! Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει πως όλο αυτόν τον καιρό δεν σκέφτηκα, δεν επισκέφτηκα και δεν ανακάτεψα μνήμες και θύμησες γλυκές και παλιές, χωρίς να σημαίνει πως δεν σκάλισα παροιμίες, πως δεν κοίταζα "εκεί" απέναντι! ΄Ισα-ίσα! Ακόμα και τα αρχεία του Κράτους -κράτος... άντε ας μην παραφερθώ- ώρες και ώρες αναποδογύρισα! ΄Ομορφο το ψάξιμο και τι δεν έμαθα ... μόνο που εκτός από όμορφο θα ήταν και γλυκό αν είχε αποτελέσματα. Δύσκολα αυτά που ψάχνω και κάποια φορά θα σας πω το τι ψάχνω... και γιατί ...
Είναι τα σοκάκια που έπαιζε παιδί ο πατερούλης μου, είναι το βλέμμα της γιαγιάς μου όταν μιλούσε για τη Σμύρνη και τα Βουρλά, είναι μήπως οι ρίζες απ΄ τα όμορφα σμυρνέικα που ευλαβικά τηρούσε η μανούλα μου ή μήπως ... ένα κατώφλι ...

Κατώφλι στα Αλάτσατα  

Με συνεπήρε πάλι η συγκίνηση ...
Ας σταθώ εδώ για σήμερα ...
Μα πριν σταθώ, θέλω να προσθέσω ένα βίντεο ... που με συγκλονίζει, γιατί πριν το δω, το έζησα!


 

Δυστυχώς  δεν καταφέρνω να το προσθέσω !!!!!!
(να ακόμα μια βελτίωση που χρειάζομαι!)

΄Ισως τα καταφέρω αύριο ...

Ιι ακξαμλαρ ... καλά σας βράδια ...
΄Ετσι εύχονταν και εύχονται εκεί ...
΄Οχι, καλό σας βράδυ, ένα ...  πολλά καλά σας βράδυα ...κι αυτό κάθε βράδυ!!!

Ε.-