΄Αβρακος βρακί δεν είχε, το ΄βαλε και χέστηκε ...

΄Ενας ακόμα μήνας ...


Εδώ ή εκεί;

Οχτώβρης ή Οκτώβρης, απ΄ το ρωμαϊκό octo, ελληνιστί οκτώ,  κατά τα ρωμαϊκά, μην τα ξαναλέμε, όγδοος στη σειρά, νυν δέκατος ... φθινοπωρινός, κοκκινοπορτοκαλής, χρυσός και με τα όλα του ... και με ήλιο, και με βροχή και με θερμοκρασίες που ανεβοκατεβαίνουν ... Και μ΄ένα κάρο ονόματα κι αυτός, βαφτισμένος απ΄το λαό μια Αη Δημήτρης, μια Σπαρτός, μια Χρυσανθεμίτης (Σμύρνη), μια Αρχιβροχάρης ... ΄Οπου τα χρυσάνθεμα στη Σμύρνη,  Αγιοδημητράκια τα λέγαμε, απ΄τη χάρη του. Και μονάχα με χρυσάνθεμα στόλιζαν την εικόνα του την αποσπέρα της γιορτής του. ΄Ολοι μα όλοι κόρη μου, είχαν σε μιαν άκρη του κήπου τους δυο ρίζες αγιοδημητράκια. Τα σκάλιζαν, τα πότιζαν, τα ξεκλάριζαν και στις 25 τ΄απόγεμα μα δυο, μα τρία κλαριά τα ΄φερναν και τ΄απίθωναν στην εικόνα του ...

Σπαρτός γιατί στάρια, κριθάρια, βρώμη, σίκαλη... σπέρνονται στα απ΄το Σεπτέμβρη προετοιμασμένα χωράφια. Η σπορά δεν θα σταθεί εδώ βέβαια, μέχρι κοντά Χριστούγεννα θα τραβήξει αλλά μιας και η αρχή, το ήμισυ του παντός, τού ΄μεινε Σπαρτός ...

Η κατάξερη απ΄το καλοκαιρινό λιοπύρι γη θα μαλακώσει από τις σιγανές βροχές του κι ο σπόρος θα πέσει στα μαλακά, θα κρυφτεί, θα χουχουλιάσει και κάποια στιγμή θα πάρει δύναμη, θα σπρώξει το χώμα και θα φανεί ...

Με το μικρό του καλοκαιράκι, εκεί κοντά στη γιορτή του ΄Αη Δημήτρη, είναι ένας μήνας χαρά Θεού και λαχτάρα γεωργού. Πρέπει η σπορά ν΄αρχίσει γιατί αλλιώς ... αν Οχτώβρης και δεν έσπειρες, οχτώ σωρούς δεν έκανες ... Που πα να πει, αν ο γεωργός δεν είναι έτοιμος και δεν αρχίσει τη σπορά, πολύ δύσκολο να ΄χει γερή σοδειά.

Απαραίτητη η βροχή τον Οκτώβρη κόρη μου μα κι αν δεν έβρεχε, είχαμεν εμείς τον τρόπο μας και τ΄ανελάμβαναν τα κορίτσια του χωριού. Στα Βουρλά ένα νιο κορίτσι 10-12 χρονών ξεδιάλεγαν ανάμεσά τους, φτωχό ή ίσως κι ορφανό προτιμούσαν -δεν ξέρω γιατί- γιατί έτσι το βρήκαμε το αντέμι (έθιμο) και το στόλιζαν με λουλούδια και το ΄βαναν ανάμεσά τους και ξεκινούσαν και γύριζαν απ΄το ένα σπίτι του χωριού στο άλλο και τραγουδούσαν, τραγούδι που γύρευε απ΄το Θεό, βροχή. Και στέκονταν σε κάθε σπίτι κι η κάθε νοικοκυρά έριχνε, από ένα σταμνάκι, νερό στο χώμα. Φίλευε μετά η νοικοκυρά το κορίτσι -μερικές έδιναν παρά- λέγοντας "Καλή βροχή να μας δώσει ο Θεός". Τα φιλέματα τα μοιράζονταν μετά τα κορίτσια μεταξύ τους. Ξέρεις στον Πόντο -άλλοι δύστυχοι ξεπατρισμένοι κι αυτοί- αντί κορίτσι, στόλιζαν με πρασινάδες μια σκούπα και τη γύριζαν ανάμεσα στα σπιτικά τους ... Μου ΄το πενε η Πόπη του Ξούθου που ήταν από την Τραπεζούς... Και στη Τζαντώ (;) ένας άντρας ντυνότανε τρελοκαντίνα (καντίν = γυναίκα) κι άλλοι δυο άντρες βάζανε τομάρια και κουδούνια και συντροφεύανε την καντίνα. Κι ένας τη χόρευε κι ο άλλος ζήλευε. Και πάλευαν κι έκαναν πως εσκοτώνονταν μεταξύ τους για την αγάπη της. Κι εσκότωνε ο ένας τον άλλο κι ο σκοτωμένος σηκωνόταν έξαφνα και έβαζε χέρι στην καντίνα και διάφορα και γέλαγε ο κόσμος ...

Και στις δυο του μήνα, γιορτάζει ο άγιος των ερωτευμένων κόρη μου και των πονεμένων ...

Κυπριανό τον λένε κι ήταν μάγος. Εγώ τον Βαλεντίνο -πως τον ελέτε- δεν τον ξέρω.

Ο Κυπριανός ήταν μάγος, φθόνους, ζήλειες και μάγια κατέλυε, και γιάτρευε όλους τους πόνους, ακόμα και κείνον των ερωτευμένων. Και στα Βουρλά τού είχαμε ξωκλήσι. Κι άγιασε γιατί στην εποχή του ζούσε και μια κοπελιά που τη λέγανε Ιουστίνη κι ήταν χριστιανή. Και την αγάπησε λέει ένας Αγαρηνός πολύ πλούσιος. Αλλά αυτή ούτε που ν΄ακούσει. Και πήγε ο Αιθίοπας στον Κυπριανό και του ζήτησε να κάνει την Ιουστίνη να τονε θέλει και να τον παντρευτεί. Κι έκανε ο Κυπριανός ότι ήξερε και δεν ήξερε αλλά αυτή τίποτα. Και δεν άντεξε τότε και πήγε και την βρήκε έτσι για να δει ποια είναι αυτή που δεν καταφέρνουν τα μάγια του. Κι αντί τελικά να την καταφέρει, τον κατάφερε αυτή και τον έκανε χριστιανό. Και γύριζαν οι δυο τους και δίδασκαν το λόγο του Θεού. Και τους καταδίωξαν και τους έπιασαν και τους θανάτωσαν μαζί και μαζί αγίασαν και την ίδια μέρα μαζί γιορτάζουν. Κι έγινε ο μάγος ΄Αγιος, θεραπευτής του πόνου, πιο πολύ δηλαδής του πονοκέφαλου. Αλλά οι κοπελιές στα Βουρλά, τον είχαν πιο πολύ για τον πόνο της καρδιάς ... Κι όλη τη νύχτα της παραμονής της γιορτής του τού παράστεκαν και του τραγουδούσαν. Μετά τη λειτουργιά της χάρης τους, έπαιρναν τον αγιασμό της πρωτομηνιάς που είχε απομείνει και άλλοι τον πήγαιναν στα σπίτια τους και κρεμούσαν το μπουκαλάκι πάνω από την πόρτα για τη βασκανία, άλλοι ράντιζαν τα πορτοπαράθυρά τους να μην μπορεί να περάσει μέσα το κακό μάτι, ε, κι οι κοπελιές άλλες τον έπιναν να μην πονάει η καρδιά τους κι άλλες προσπαθούσαν να τον ποτίσουν στον άπιστο ... για να γυρίσει κοντά τους ...

Εγώ στο ξωκλήσι του πήγαινα συχνά. Το αυλιδάκι του ήταν σύνορο με το μεγάλο αμπέλι του πατέρα μου και κοίταγε στο σπίτι του παπού σου ... Από κει τον ήβλεπα χωρίς εκείνος να με βλέπει ... ήμουν, δεν ήμουν 16 χρονώ ...

Τον Οκτώβρη, γιορτάζει κι η Αθήνα τον άγιο της ... τον ΄Αγιο Διονύση, τον Αρεοπαγίτη ...

Και χύνονταν κύμα, οι μπλε ποδιές, στις 3, στης εκκλησιάς του τα γύρω δρομάκια.

Και γέμιζε φωνές και γέλια ο αέρας στο Κολονάκι ... ΄Ολα τα σχολειά, αρρένων και θηλέων, υποχρεωτικά παρακολουθούσαν τη δοξολογία. Μαθητές και καθηγητές, ο Δήμαρχος, κάποιοι Αξιωματικοί, κάποιοι επίσημοι, όλοι εκεί. Κι ένας μικρούλης μυρωδάτος άρτος ήταν το σημάδι θαρείς, του Αγίου, που αντάμοιβε όσους τον είχαν τιμήσει ...

Κι εκτός αυτού, τότε, εκεί γύρω στα 16 κι εγώ, μ΄ένα μικρούλη άρτο στο χέρι ... χάζευα και χασκογελούσα με τις συμμαθητριές μου, ανέμελες όλες τότε, τ΄αγόρια των αρρένων... 16 και κάτιτις τότε αυτοί ...

Καλό καλό μας μήνα

Ε.-

΄Αγιος που δε θαματουργεί, μηδέ δοξολογιέται ...



Απέναντι, μια πόρτα

Ξέρω, ξέρω ...

΄Εχω να φανώ 3 ολάκερους μήνες! Εξ ού και ... η παροιμία του τίτλου! Η οποία βέβαια απ΄τη μια έχει να κάνει με μένα και τη διαδικτυακή ασυνέπειά μου απ΄την άλλη πάλι έχει να κάνει και με την "εναέρια κυκλοφορία" βρε παιδί μου! Εκατομμύρια τα μπλογκς του εναέριου κόσμου!

Μπετούλα μου ... ΥΠΕΡΟΧΟ !!!!!!!!!!!! Αν μη τι άλλο και παρότι ασυνεπέστατη,  το πέτυχα, το καταχάρηκα και το καταευχαριστήθηκα το ιστοτοπάκι σου !!!!! Πήρα μια γερή δόση και φτάσανε τα σάλια μου μέχρι τις πατούσες μου! ΝΟΣΤΙΜΟΤΑΤΟ !!!!!!!!!!!!!! Καλομελετημένο, καλοφτιαγμένο, πιπεράτο και συνάμα γλυκύτατο!

24 του έβδομου με το ρωμαϊκό, νυν ένατου μήνα Σεπτεμβρίου,  πάντα εν έτει 2011

Γρήγορα που περνάει ...

Οι Ρωμαίοι το Σεπτέμ-βρη (septem=επτά) τον ονόμαζαν και Ιndictio, όπου σε ελληνική παράφραση, Mην της Ινδικτίου, και όπου για τους Ρωμαίους indictio σήμαινε  "επινέμηση". ΄Οπου ακούστε, επινέμηση, κάθεστε; = κατανομή φόρων!

΄Οπερ της Ινδικτίου, εβδόμου ή Σεπτέμβρη  κι αφού τα εισοδήματα είχαν συγκεντρωθεί, το ρωμαϊκό κράτος όριζε στον κάθε νοικοκύρη και κουμανταδόρο τι φόρο έπρεπε να πληρώσει ανάλογα με την παραγωγή του! Τα ίδια ακολούθησαν και οι Βυζαντινοί και την 1η του Σεπτέμβρη άρχιζε, σα να λέμε, το οικονομικό έτος! Ε, μετά λέει ακολουθούσε  ο προϋπολογισμός  ... τόσα για τον αυτοκράτορα, τόσα για τους αξιωματιικούς, τόσα για το στρατό, τόσα για τις επαρχίες και τις απομακρυσμένες περιοχές, τόσα για τους πολιτιστικούς συλλόγους. ΄Οτι έμενε το ανακατανέμανε κι αυτό συν τα παρελκόμενα. Δηλαδή ... τόσα για μας, τόσα για μας, τόσα για μας, τόσα για μπάζες, μάσες, αλισβερίσια, κομπίνες, τόσα για το... λαό! Δηλαδή ο λαός τελευταίος κι ... ό,τι απ-έμενε, τα ψίχουλα! 

Σύμπτωση; Σεπτέβριος και τώρα ... και της ουτάνας γίνεται στην Ελλάδα με τους φόρους, τις εισφορές, τους φόρους επί φόρων, τις καταβολές! ΄Ασχετο που το πήδημα του κοσμάκη έχει αρχίσει εδώ και μήνες ... και δεν ξέρω και πόσο θα τραβήξει!

Βέβαια ξέρω άλλα. Όλους τους έτρωγε ο απαυτός τους... Και τους φαναρτζήδες και τους ηλεκτρολόγους, και τους υδραυλικούς και τους πάσης φύσης μαγαζάτορες μα και τους συνταξιούχους! 50 χρονών άεργος και με 5 σπίτια, 3 στο όνομα της συζύγου και 2 στων παιδιών, συν πατρικό, πισίνα, διακοπές ευρωπαϊκές/ασιατικές, γάμους τέκνων στο κτήμα Μπέρμπερυς! Και τους δημοσιοϋπαλλήλους! 15-15  με το ίδιο επίθετο σε κάθε υπουργείο! Κράτει μωρέ, κράτει ... Και κάμποσους  ιδιωτικούς με πριμ και συνεχή σύνδεση στο ΑΧΑ! Παρομοίως με σύνδεση και φακελάκια ιατροί συν δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, φαρμακοποιοί, καρεκλοποιοί, καλαθοποιοί, τζαμάδες, πλακάδες, ναυτικοί, σαλαμέμποροι, φασολάκια Βοιωτίας 4,5 ευρώ το κιλό τώρα!   Και φαγούρα στη φαγούρα και "ξύσε-ξύσε", εμ, ήρθε και το πήδημα! Και ξέρω κι άλλα ... ΄Ημασταν; Δεν ήμασταν οίκος ανοχής! Γίναμε όμως, κι άντε μην σας κακοκαρδίσω, ας το δεχτώ, μας έκαναν! Κι από οίκος ανοχής, οίκος αντοχής καταλήξαμε! Οίκος ανοχής και αντοχής συνάμα! Και τούμπαλιν ... Και μυαλό κουκούτσι ...

Και θαυμάζω τα όριά σας!

Οι ΄Ελληνες κάποτε ήταν λαός περήφανος, τολμηρός, επαναστάτης, λαός φωτός ...
Μετά έγιναν λαός κουτός, βολεψάκιας, ζηλιάρης, οκνός ...
Κάποιες στιγμές έγινε δόξα, παράδειγμα, θάρρος ...
Τώρα; 

Κι ανάμεσα σ΄αυτούς - μαζί με τα ξερά καίγονται βλέπεις και τα χλωρά- και κάποιοι που ούτε φαγούρα είχαν κι ούτε έχουν, και που δεν ξύστηκαν μα κι ούτε έξυσαν ... που δεν είχαν και δεν έχουν και που δεν διορίστηκαν, δεν έκλεψαν, δεν βρήκαν, δεν ... Αλλά αυτοί οι τελευταίοι λίγοι. Α, και κάποιοι αγρότες. Εξαιρούνται οι "αγρότες μόνοι ψάχνουν ... "

Στα δικά μας τώρα ...

Ο Σεπτέμβρης λοιπόν μπορούμε να πούμε ότι για τους Ρωμαίους είχε κάτι από πρωτοχρονιά! Το κρατήσαμε κι εμείς αυτό το κάτι πρωτοχρονιάτικο μέχρι το 313 μ.Χ.. Από τότε όμως  η 1η του Σεπτέμβρη καθορίστηκε ως η αρχή του εκκλησιαστικού έτους. Μα και του γεωργικού έτους αρχή θεωρείται η 1η του Σεπτέβρη... όργωμα, σπορά, μαντριά ασπρίσματα ... Και του σχολικού, τώρα πια έτους, σύμβολο ο Σεπτέμβρης! Βέβαια με τις απεργίες και τις καταλήψεις, τι Σεπτέμβρης, τι Οκτώβρης, τι Νοέμβρης ... απλά παρακαλάμε να πηγαίνουν κάπου-κάπου τα παιδιά σχολείο ...

Λοιπόν και για να τελειώνουμε ...

Το Σεπτέμβρη τον λέμε και Τρυγομηνά και Τρυγητή και Στέμπρη (Μάνη) Πετμεζά και Σταφιδιάρη και Πατητή (στη Σμύρνη) ένεκα τα σταφύλια και τα παρελκόμενά τους ...

Μα και Σταυρίτη ... λόγω της γιορτής της ΄Υψωσης του Τιμίου Σταυρού ...

Αν κι ο τρύγος έχει αρχίσει -εξαρτάται τη μεριά- από τον Αύγουστο, το Σεπτέμβρη είναι στο τέλος του και στο φόρτε του ... ΄Ολα πρέπει να τελειώσουν κι άλλα πρέπει ν΄αρχίσουν ... Θέρος, τρύγος, πόλεμος λέει ο λαός αναφερόμενος στις αγροτικές δουλειές ...

΄Ολα, μέσα στην κάψα, το ΄να μετά το άλλο, γρήγορα, πρέπει να γίνουν ... και να πάρουν σειρά τα καινούργια ...Πρωί θερίζουν, απόγευμα αλωνίζουν ... Χαράματα τρυγάνε, μεσημέρι σταματάνε ... Πόλεμος κάτω απ΄το ήλιο ... πόλεμος μέσα στο λιοπύρι  ...

Και πιο όμορφο κόρη μου, το σιραπι (σιρόπι;) χανέ ... το πατητήρι, ο λήνος ...

Κι οι πατητάδες, γελαστοί, τραγουδιστοί

Κι ο μούστος, το μουστού, το γλεύκος να τρέχει στο λιμπί (η μικρή δεξαμενή που δέχεται το μούστο ...

Ε.-

  

Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν επιδέξιους κώλους !

Ούτε που θυμάμαι πότε τα είπαμε για τελευταία φορά ...

Θα μπορούσα να το ψάξω αλλά τί θα βγεί?

Θυμάμαι μόνο πως σας είπα καλό μήνα ... πράγμα που σημαίνει πως -αρχές του Ιουνίου είμαστε- στην αρχή αυτούνου του μηνού ήταν ...

Δευτέρα 13 κι αργία ...
Προσπαθώ να βρω κάτι να γράψω αλλά δεν τα καταφέρνω. Το μυαλό μου έχει κολλήσει ... εκεί! Αυτό το εκεί θα με φάει! Τελευταία μ΄αυτό το "εκεί" ξυπνάω και μ΄αυτό κοιμάμαι! Και μ΄ αυτό το πελώριο ΓΙΑΤΙ ... κι ένα μικρούλι αν ... 
Δεν είμαι χαζή. Ξέρω καλά πως με τα "αν" και με τα "θα " τίποτα δεν προχωράει ...
Ξέρω και πως με τα "άμα" και "ίσως" τίποτα δεν γίνεται ...
Κι όμως τελευταία όλο σ΄αυτα τα αν, άμα και γιατί ... καταλήγω.

Ποιος ξέρει ποιανού αγίου και ποιανού μάρτυρος να είναι σήμερα η χάρη.
Η μέρα σαν μέρα δεν μου λέει απολύτως τίποτα! Ούτε μια θύμηση κρατά ούτε καμιά ιστορία! ΄Ισως αν ανατρέξω στο διαδικτύο κάτι να βρω αλλά δεν το τραβάει η όρεξή μου ...

Ο Ιούνιος πάντως είναι ο τελευταίος ανοιξιάτικος μήνας κι όπου να ΄ναι θα εισβάλλει καλοκαίρι. Και πως το περιμένουν όλοι το άτιμο ... Εκτός απ΄τους καφέδες στις ταράτσες, τα σινεμαδάκια με σκέπη τα άστρα, τα τσαλακωτά όμορφα λινά, το λαμπερό λυκόφως και το ζεστό λυκαυγές, τις σαγιονάρες και τα μπράτσα έξω, βαστά μέσα του το άτιμο και τις διακοπές! Τις μεγάλες διακοπές! Τις διακοπές που όλοι πριν τις φύγουμε και τις πάμε, τις παινεύουμε, τις λιμπιζόμαστε, τις εξιδανικεύουμε.! Κι αφού τις γυρίσουμε και τις αναποδογυρίσουμε, βλέπουμε πως ήταν όπως όλες οι άλλες, οι περασμένες, οι προηγούμενες! Και ... μένουμε κι αναμένουμε τις θαμαστές...επόμενες!

Ουφ, μελαγχόλησα. ΄Ισως να φταίνε οι διακοπές, αυτές που μέρες τώρα ζωγραφίζει και χρωματίζει το μυαλό μου, οι φετινές!

Πάμε νότια (μμμ, τι όμορφο ρεφρέν ... ) και ανατολικά, κυρίως ανατολικά! 
Εκεί θα πάω και φέτος! Στο γιατί πάλι εκεί, δεν έχω άλλη απάντηση να σας δώσω,  εκτός απ΄το ότι αυτό το "εκεί" με μαγνητίζει, με τραβάει! Λυπημένο σεφέρι σε παλιά χαμένα σοκάκια, λυπημένο σεχίρι χωρίς δρόμους, πλατείες ... γεμάτο κόσμο άλλο και νεκρές ιστορίες...

Αγαπημένη μου γιαγιά καλή
Το αποφάσισα και πάλι να περάσω απέναντι ...
Δεν ξέρω αν γίνεται αλλά, σκέψου το, δεν έρχεσαι κι εσύ μαζί;
Θα οδηγώ πολύ προσεκτικά, στο υπόσχομαι ...
Θα -σε- περάσω απ΄όλες τις γειτονιές που αγαπούσες κι απ΄όλες τις ιστορίες που μου ΄λεγες! Δεν ξέρω τι και ποιον θα βρω, γιατί πέρσι βρήκα μόνο τη γειτονιά του παπού, εκεί μωρέ που μωρέ σε κοίταξε λιγωμένα κι εσύ ... τον ερωτεύτηκες! Βρήκα βέβαια και τη Σκάλα και την Αγία Φωτεινή και τον ΄Αγιο Πολύκαρπο! Βρήκα μεριές που στέκαν αχνές μέσα στο μυαλό μου και φάντασαν. Τα χνάρια τους ξάφνου ξεθόλωσαν. Ξεκαθάρισαν, απόκτησαν χρώματα, μυρίσματα, θάλασσα, μελτέμι κι αγιάζι ...

Η αλήθεια είναι ότι μια λίγη θαμπάδα την έχουν ακόμη. Μια περίεργη υγρή θαμπάδα. Νομίζω πάντως ότι φταίνε ... τα μάτια μου! ΄ Η η ηλικία μου ...

Κερνάω και υποβρύχιο, ή καφέ ... στου Κανέλλου ή στους Μύλους, όπου θες ... διάλεξε...
Σκέψου το ...
΄Εχεις καιρό.
Η αναχώρηση είναι για τις 20 Ιουλίου ...

Μου λείπεις
Ε.-

υγ. αν ήταν εδώ και μας άκουγε η κόρη σου ...
ξέρεις τι θα ΄λεγε ...
"καιρός για τ΄....

 

΄Ιδιο πρόσωπο έρχεται, ίδιο μαντάτο φέρνει ...

Χάθηκα, ναι βρε ... το ξέρω! Κοντά δυο μήνες ε; Ναι, κι αυτό το ξέρω ...

Δεν ξέρω το γιατί και δικαιολογία δεν έχω κι ούτε βρίσκω καμία βάσιμη ...

Το μόνο σίγουρο είναι πως έτσι είμαι εγώ ... έρχομαι, φεύγω, βαριέμαι, ξεβαριέμαι, μ΄αρέσει, δεν μ΄αρέσει...

Σας ευχόμαι όμως πρώτα καλό μήνα και άντε .... πάμε να δούμε τι έχουμε να πούμε ...

Και πιάνω την άκρη από κει που την άφησα ...

Μέσα στο κενό της απουσίας μου πέρασε η Μεγάλη βδομάδα, η Ανάσταση, του Αγιού Γιωργιού, η Πρωτομαγιά και κάμποσες ονομαστικές γιορτές όπως και η δική μου ... Και φέτος δεν έχω παράπονο, τη γιόρτασα για τα καλά! Μού στοίχισε κάτιτις παραπάνω βέβαια αλλά χαλάλι στους φίλους μου που σχεδόν όλοι με τίμησαν με την παρουσία τους ... Να ΄ναι καλά!

Ανάμεσα στις τόσες γνωστές πέρασαν ακόμη και κάμποσες άγνωστες ονομαστικές σαν του Αγίου Συμεών, της οσίας Ελισάβετ (Μπετούλα μου τα είπαμε εμείς αν και λίγο καθυστερημένα) του Αγίου ευαγγελιστού Μάρκου και Νίκης μάρτυρος, όλες γιορτές του Απρίλη ... Πέρασε κι ο Μάης με τη λουλουδάτη αρχή του ...

Κι η αρχή του αυτή μού θυμίζει το πρωτομαγιάτικο κλεψιμέικο έθιμο της Σμύρνης, όπου ενώ για τον Επιτάφιο οι κοπελιές γύριζαν και ζητούσαν τα λουλούδια για το στολισμό του ... την Πρωτομαγιά αντίθετα δεν ζητούσαν μόνο έκλεβαν τα λουλούδια για το στεφάνι που θα στόλιζε όλο το μήνα την πόρτα κάθε σπιτιού! Και ονομάτιζαν το Μάη και Ανοιξιάτη και Λούλουδο και Τριανταφυλλά και Πράσινο. Η γιαγιά μου τον αποκαλούσε Λούλουδο! Και στη μέση του μαγιάτικου στεφανιού κρεμούσε ένα σκόρδο που απόδιωχνε το κακό το μάτι ... ΄Ελεγε ακόμη πως ο Μάης μαγεύει ... Μάλλον απλή συσχέτιση των δυο λέξεων έκανε επειδή ηχούν όμοια! ΄Αλλο που να δικαιολογεί τη μαγεία του Μάη δεν θυμάμαι να μου εξηγεί και να μου λέει ...Θυμάμαι μόνο πως αν έβρεχε την Πρωτομαγιά, με το νερό της βροχής έβρεχε τα μαλλιά της για να μακραίνουν και να πυκνώσουν. Θυμάμαι και πως έλεγε ότι η προγιαγιά της αν έβρεχε την Πρωτομαγιά έπηζε το τυρί με το νερό της βροχής κι όχι με πυτιά ή μαγιά!΄Ισως αυτά να είναι τα μαγικά του Μάη ... ή αυτά να ήταν του Μάη τα μαγικά για εκείνη!

Κι είναι ο Μάης δύσκολος μήνας. Αφιερωμένος στους νεκρούς από την εποχή των Ρωμαίων εξ ου και τ΄όνομά του Majus  από τους Majores που σήμαινε πρόγονοι, φοβίζει τους γεωργούς γιατί μπορεί να φέρει βροχές και κρύο. Φέτος πάντως εδώ που είμαι έφερε ήλιο και ζέστη. Τόση ζέστη που πλησιάζουμε τα όρια της ξηρασίας!

Εν τω μεταξύ να σας πω πως επίσης χάθηκα γιατί ταξίδεψα κάμποσο ...

Κι εκτός από δυο τρεις συνηθισμένες βόλτες μου στα πέριξ, έκανα και μια πιο μεγάλη, πιο όμορφη και πιο τρυφερή! Πιο μεγάλη γιατί έκανα 750 χλμ. - και 750 η επιστροφή, πάντα μετά Μήτσου βέβαια - πιο όμορφη γιατί είδα όμορφα μέρη που δεν είχα δει και πιο τρυφερή γιατί τα είδα με το γιο μου, το Γιωργιό μου ... Κι έβαψα αυγά κατακόκκινα τη Μεγάλη Πέμπτη, ενώ έφτιαξα κουλουράκια σμυρνέικα τη Μεγάλη Τετάρτη! Δεν κατάφερα μόνο να φτιάξω τσουρέκια λόγω ελλείψεως μαγειρικών ανέσεων, αντιθέτως όμως έφτιαξα μια υπέροχη μαγειρίτσα! Κι ένα αρνίσιο μπουτάκι γκιούλμπασι μούρλια!

Κι ενώ μου έλειψαν πολλά από τα έθιμα του Πάσχα -σας υπόσχομαι πως του χρόνου θα σας τα περιγράψω επακριβώς όλα τα σμυρνέικα- πέρασα όμορφα! Εκκλησία όμως δεν πήγα καθόλου. Και μου έλειψε! Η πιο κοντινή ελληνική εκκλησία ήταν στη Μασσαλία, 210 χλμ μακριά από την Αβινιόν! Κι ο καιρός σκούρος, βροχερός ...  ΄Αναψα όμως κερί στην Αρλ ... 3, όπως πάντα. ΄Ετσι μ΄ έμαθε η γιαγιά μου. ΄Ενα για τους ζωντανούς για υγεία, ένα για τους αναχωρήσαντες για ανάπαυση κι ένα για όσους δεν έχουν κανένα να τους ανάψει ένα κερί ... Μου έλειψε ο Νυμφίος, η μυρωδιά απ΄το λιβάνι, η κατάνυξη κάποιων, το Χριστός Ανέστη, τα βαρελότα, οι υπόλοιποι δικοί και φίλοι μου, ο οβελίας και το τσάμικο, ένας αέρας ... 

1η του Θεριστή -αισίως Ιούνιος σήμερα- του πρώτου καλοκαιρινού μήνα

Οι Ρωμαίοι σαν σήμερα γιόρταζαν την ΄Ηρα ...

Στις 10 γιόρταζαν την Εστία...

Στην Ευρώπη τον Ιούνιο γιόρταζαν το θερισμό και γλεντούσαν το ψήσιμο του πρώτου "νέου" ψωμιού...

Στη Σμύρνη γιόρταζαν τον ΄Αι-Γιάννη -και τον έλεγαν Ριγανά-  στις 24 ... ενώ στις 11 Βαρθολομαίου και Βαρνάβα δεν πήγαιναν στ΄αμπέλια γιατί η δουλειά τη μέρα αυτή θα έφερνε χαλάζι, που σήμαινε καταστροφή της σοδειάς! Κι αφού δεν πήγαιναν στ΄αμπέλια, οι νοικοκυρές πάστρευαν και νοικοκύρευαν ... πάστρευαν (άσπριζαν, ναι πάλι) πρεβάζια, πεζούλια, λουλουλοβάρελα και λουλουδοτενεκέδες, πεζοδρόμια, γλάστρες, ακόμα και τις πέτρες άσπριζαν κι έβγαναν τα καλοκαιρινά κουβερλίκια ενώ μάζευαν τα χράμια ... Ενώ οι νοικοκύρηδες πήγαιναν στην πόλη για τα οικονομικά και καθάριζαν και γυάλιζαν καραμπίνες για πάσα ανάγκη ...

Εδώ σας αφήνω ...

1η του Ιουνίου κι έξω έχει ακόμα έναν ήλιο ναααααααααααααααα

κι είναι γεγονός πως λόγω του είμαι ελαφρώς ξεμυαλισμένη ...

Ε.-

Και το σημαντικότερο του Μάη είναι, ξέχασα να σας πω, πως κανόνισα τις διακοπές μου!!!

Προμηνύονται τέλειες, απίστευτες, καταπληκτικές, αξέχαστες, υπέροχες!

΄Αλλοι Πάσχα ... κι άλλοι χάσκα!

Σάββατο, Απρίλης ... κι ο μήνας έχει 9 σήμερα...
Μα τελείως 9 ... όλη μέρα ήλιος, όλη μέρα έξω κι εγώ ...

Μια το Σαββατοκύριακο, μια ο καλός καιρός, μια το Στρασβούργο ... μια η κόρη που "νοίκιασα" ... που ώρα για το μπλογκομπακαλικάκι μου και που μυαλό για το μπακαλομπλογκάκι μου! Πάει κι η Πρωταπριλιά, φάγαμε και το 1ο δεκαήμερο του μηνού ... Ε, ναι, τελευταία φορά τα είπαμε στις 31 του περασμένου! ΄Οχι ότι δεν το ήξερα ότι έγραψα κάμποσες απουσίες αλλά καλού-κακού το επαλήθευσα! Αυτό που δεν μπορώ να επαληθεύσω και καθόλου σίγουρη δεν είμαι πως το μικροκαλοκαιράκι που μας προέκυψε δεν το χρησιμοποιώ σαν δικαιολογία. Μια δικαιολογία για ν΄αποφύγω το ταξίδι (μου) που τόσο το πεθύμησα και που τόσο θέλησα να ξανακάνω ... απ΄τον καναπέ μου! Γίνονται ταξίδια απ΄τον καναπέ; Δεν γίνονται! Και δη ταξίδια που τα έχεις ήδη κάνει! Κάτι σαν τις σχέσεις. Γίνονται σχέσεις από τον καναπέ; Δεν γίνονται! Και δη σχέσεις σαν τις σχέσεις που είχες κάποτε -εκτός καναπέ- κάνει!

Δεν θα το κάνουμε το ταξίδι ... λυπάμαι.
Μπορεί κάποιες στιγμές να παρασύρομαι και να σας παρασύρω αλλά το ταξίδι αυτό, το ίδιο, εκείνο, ατόφιο όχι. Δεν γίνεται! Δεν θα γίνει...

Aperio στα λατινικά σημαίνει ανοίγω. Απ΄αυτό το ρήμα πιάστηκαν οι Ρωμαίοι κι ονομάτισαν τον 4ο μήνα του χρόνου Απρίλη ... μήνας αφιερωμένος στην Αφροδίτη! Απρίλης, φουλ άνοιξη, Πάσχα, Λαμπρή ... όλα ξεχωριστά! Τον λένε κι Ανοιξιάτη και Λαμπριάτη κι μα και Κερασάρη μιας -όπου υπάρχουν βέβαια- εμφανίζονται τα πρώτα κεράσια! Και φυσικά τον λένε κι Αϊγιωργίτη! Δυο σημαντικές γιορτές έχει ο Απρίλης, του ΄Αι-Γιώργη στις 23 και του Αγίου Μάρκου στις 25. Κι είναι ο ΄Αι-Γιώργης κόρη μου, ξέρεις να ... σαν τον Ηρακλή των προγόνων μας! Ο πιο αγαπητός , παλικάρι. ΄Εσωσε και τη βασιλοπούλα και την πόλη! Σαν την Ιφιγένεια είχαν αφήσει τη βασιλοπούλα μήπως και ξεγελαστεί και την πάρει ο δράκοντας, να τον εξευμενίσουν,  ν΄αφήσει το νερό της πολιτείας να τρέξει, να ξεδιψάσει ο κόσμος...  Προστάτης των πόλεων και των κρατών στα βυζαντινά χρόνια στολίζει θυρεούς, λάβαρα -Τροπαιοφόρος-, σημαίες, προστατεύει στρατούς. ΄Αγιος πολεμικός και προστάτης του πεζικού. Μα και προστάτης τσοπάνηδων και γεωργών ... Στα Βουρλά τη μέρα του ΄Αι-Γιώργη ένα κάτασπρο -το πιο καλοθρεμμενο- αρνί πήγαιναν οι τσοπαναραίοι στη χάρη του. Μετά το ΄σφαζαν κι έκαναν τρικούβερτο γλέντι στην αυλή της εκκλησιάς. Και να οι απτάλικοι κι οι καρσιλαμάδες μέχρι το ξημέρωμα... Την ίδια ώρα γλεντισμένοι γερά, άφηναν τα χειμαδιά κι ανέβαιναν στις στάνες, στα βουνά. ΄Αλλη ζωή εκεί πάνω...

Στην Καππαδοκία είχε γεννηθεί ο ΄Αγιος, από χριστιανούς γονείς. Και να ΄ξερες τι τράβηξε για τη θρησκεία του! Από τα πολλά αυτά, λέγεται Μεγαλομάρτυρας. Μαζί του μαρτύρησαν κι άλλοι πολλοί γιατί βλέποντάς τον να υπομένει όλα εκείνα τα μαρτύρια, χωρίς να φοβάται, χωρίς να παθαίνει τίποτα και να βγαίνει αλώβητος, πίστεψαν και  δήλωσαν την πίστη τους στο Χριστό. Δεν χωράτευε όμως ο δεν θυμάμαι πως τον λένε και τους έκαψε και τους αποκεφάλισε όλους μα όλους!

Κι ήταν ο ΄Αι-Γιώργης κοντά την Αγία Φωτεινή. Μεγάλες εκκλησιές κι οι δυο! Κι εκκλησιάζονταν εκεί η αριστοκρατία! Κι όλοι τον ήξεραν τον άγιο της Σμύρνης. Μα και στις Κυδωνιές -Αϊβαλί- τού είχαν εκκλησιά μεγάλη και μ΄ήρεσε να πηγαίνω. Με τη νινέ μου ... λουλούδια -ότι έβρισκε- και μύρτα τού πήγαινε πάντα. Κι είχα πάει και μια φορά με τη νινέ μου στο θέατρο... Στη Σμύρνη που την έκαναν Ιζμίρ ...

Ε.-