΄Αλλοι Πάσχα ... κι άλλοι χάσκα!

Σάββατο, Απρίλης ... κι ο μήνας έχει 9 σήμερα...
Μα τελείως 9 ... όλη μέρα ήλιος, όλη μέρα έξω κι εγώ ...

Μια το Σαββατοκύριακο, μια ο καλός καιρός, μια το Στρασβούργο ... μια η κόρη που "νοίκιασα" ... που ώρα για το μπλογκομπακαλικάκι μου και που μυαλό για το μπακαλομπλογκάκι μου! Πάει κι η Πρωταπριλιά, φάγαμε και το 1ο δεκαήμερο του μηνού ... Ε, ναι, τελευταία φορά τα είπαμε στις 31 του περασμένου! ΄Οχι ότι δεν το ήξερα ότι έγραψα κάμποσες απουσίες αλλά καλού-κακού το επαλήθευσα! Αυτό που δεν μπορώ να επαληθεύσω και καθόλου σίγουρη δεν είμαι πως το μικροκαλοκαιράκι που μας προέκυψε δεν το χρησιμοποιώ σαν δικαιολογία. Μια δικαιολογία για ν΄αποφύγω το ταξίδι (μου) που τόσο το πεθύμησα και που τόσο θέλησα να ξανακάνω ... απ΄τον καναπέ μου! Γίνονται ταξίδια απ΄τον καναπέ; Δεν γίνονται! Και δη ταξίδια που τα έχεις ήδη κάνει! Κάτι σαν τις σχέσεις. Γίνονται σχέσεις από τον καναπέ; Δεν γίνονται! Και δη σχέσεις σαν τις σχέσεις που είχες κάποτε -εκτός καναπέ- κάνει!

Δεν θα το κάνουμε το ταξίδι ... λυπάμαι.
Μπορεί κάποιες στιγμές να παρασύρομαι και να σας παρασύρω αλλά το ταξίδι αυτό, το ίδιο, εκείνο, ατόφιο όχι. Δεν γίνεται! Δεν θα γίνει...

Aperio στα λατινικά σημαίνει ανοίγω. Απ΄αυτό το ρήμα πιάστηκαν οι Ρωμαίοι κι ονομάτισαν τον 4ο μήνα του χρόνου Απρίλη ... μήνας αφιερωμένος στην Αφροδίτη! Απρίλης, φουλ άνοιξη, Πάσχα, Λαμπρή ... όλα ξεχωριστά! Τον λένε κι Ανοιξιάτη και Λαμπριάτη κι μα και Κερασάρη μιας -όπου υπάρχουν βέβαια- εμφανίζονται τα πρώτα κεράσια! Και φυσικά τον λένε κι Αϊγιωργίτη! Δυο σημαντικές γιορτές έχει ο Απρίλης, του ΄Αι-Γιώργη στις 23 και του Αγίου Μάρκου στις 25. Κι είναι ο ΄Αι-Γιώργης κόρη μου, ξέρεις να ... σαν τον Ηρακλή των προγόνων μας! Ο πιο αγαπητός , παλικάρι. ΄Εσωσε και τη βασιλοπούλα και την πόλη! Σαν την Ιφιγένεια είχαν αφήσει τη βασιλοπούλα μήπως και ξεγελαστεί και την πάρει ο δράκοντας, να τον εξευμενίσουν,  ν΄αφήσει το νερό της πολιτείας να τρέξει, να ξεδιψάσει ο κόσμος...  Προστάτης των πόλεων και των κρατών στα βυζαντινά χρόνια στολίζει θυρεούς, λάβαρα -Τροπαιοφόρος-, σημαίες, προστατεύει στρατούς. ΄Αγιος πολεμικός και προστάτης του πεζικού. Μα και προστάτης τσοπάνηδων και γεωργών ... Στα Βουρλά τη μέρα του ΄Αι-Γιώργη ένα κάτασπρο -το πιο καλοθρεμμενο- αρνί πήγαιναν οι τσοπαναραίοι στη χάρη του. Μετά το ΄σφαζαν κι έκαναν τρικούβερτο γλέντι στην αυλή της εκκλησιάς. Και να οι απτάλικοι κι οι καρσιλαμάδες μέχρι το ξημέρωμα... Την ίδια ώρα γλεντισμένοι γερά, άφηναν τα χειμαδιά κι ανέβαιναν στις στάνες, στα βουνά. ΄Αλλη ζωή εκεί πάνω...

Στην Καππαδοκία είχε γεννηθεί ο ΄Αγιος, από χριστιανούς γονείς. Και να ΄ξερες τι τράβηξε για τη θρησκεία του! Από τα πολλά αυτά, λέγεται Μεγαλομάρτυρας. Μαζί του μαρτύρησαν κι άλλοι πολλοί γιατί βλέποντάς τον να υπομένει όλα εκείνα τα μαρτύρια, χωρίς να φοβάται, χωρίς να παθαίνει τίποτα και να βγαίνει αλώβητος, πίστεψαν και  δήλωσαν την πίστη τους στο Χριστό. Δεν χωράτευε όμως ο δεν θυμάμαι πως τον λένε και τους έκαψε και τους αποκεφάλισε όλους μα όλους!

Κι ήταν ο ΄Αι-Γιώργης κοντά την Αγία Φωτεινή. Μεγάλες εκκλησιές κι οι δυο! Κι εκκλησιάζονταν εκεί η αριστοκρατία! Κι όλοι τον ήξεραν τον άγιο της Σμύρνης. Μα και στις Κυδωνιές -Αϊβαλί- τού είχαν εκκλησιά μεγάλη και μ΄ήρεσε να πηγαίνω. Με τη νινέ μου ... λουλούδια -ότι έβρισκε- και μύρτα τού πήγαινε πάντα. Κι είχα πάει και μια φορά με τη νινέ μου στο θέατρο... Στη Σμύρνη που την έκαναν Ιζμίρ ...

Ε.-




  

Ακάκιεεεεεεεεεεε ... τα μακαρόνια να είναι Μίσκο ...

Αναχώρησα στις ... προχθές 
και ξέχασα να αφιχθώ ...

31 Μαρτίου - Ακακίου και ... 

Σίγουρα ο τίτλος, ο Ακάκιος και τα μακαρόνια του καμία σχέση δεν έχουν με παροιμία παρότι με παροιμία συνηθίζω να "βαφτίζω" τα προϊόντα του παρόντος παντοπωλείου αλλιώς πως τις αναρτήσεις μου...

΄Εχουν όμως απόλυτη σχέση με τη γιαγιά μου ... μιας και η φράση περιλαμβάνεται ανάμεσα σε εκείνες τις αγαπημένες της. Και συχνά-πυκνά μού την ξεφούρνιζε, κυρίως όταν εξερχόμουν  διά βόλτα. "Τι βόλτα κι αηδίες παιδάκι μου! Περίπατο λέμε και περίπατο ... πάμε".  Κι ήξερε τι έλεγε! Αχ η πονηρή, ψιλοχαμογελώντας μου την ξεφούρνιζε αντί ν΄αρχίσει, εκείνη, τη "διδασκαλία" κι εγώ "την αντίδραση"! ΄Ετσι ήταν τότε! ΄Οτι και να σου ΄λεγαν ... αντίδραση! Κι είχε σκοπό η γιαγιά! Να μου θυμίσει ήθελε και με τρόπο, να μην ξεχάσω ... την ανατροφή μου και τους καλούς μου τρόπους και να ΄χω τα μυαλά μου μαζί μου! Κάτι σαν ... να είμαι ΜΙΣΚΟ, μου ΄λεγε και "κυρία"! Α, και να μην ξεχαστώ επίσης εννοούσε... μην κι αργήσω και τα πάρει ο μπαμπάς μου κι ... "έχουμε κι άλλα, κόρη μου!". Τον λάτρευε το γαμπρό της! Κι ο γαμπρός της τή λάτρευε! Εξού και τ΄ονοματάκι μου... τα ΄χουμε πει αυτά όμως...

Σάββατο 27 Μάρτη, πρωί. Βροχή, φασαρία, βαλίτσες, γέλια, καλημέρες, φιλιά...

Ε, όχι και μ΄όλους ... 

Πρώτο βήμα ... πούλμαν! Κατ΄αρχήν ανακάτεμα, μετεά φόρτωμα, στη συνέχεια άραγμα ... Κλειστά μάτια, κυκλοφορία μηδέν  -μόνο κάτι αμφιαρτίδια (σάντουιτς) κυκλοφορούν- και μποτιλιάρισμα στις κεντρικές αρτηρίες από τις πολλές σκέψεις και τις πιθανές "συναπαντήσεις"! Μερικές σκέψεις μου ...τις ακούω! Τα συναπαντήματα τα προσμονώ αλλά και τα φοβάμαι.  Κι ένας δρόμος μπροστά, ίσιος, χωρίς στροφές, ανοιχτός! Και λαθρεπιβάτες ... οι προσδοκίες μου! Πρώτη άφιξη, δεύτερο βήμα, δεύτερη επιβίβαση -αυτή με τάξη- και μετά σχεδόν απόλυτη ησυχία -δεν γίνεται κι αλλιώς-  ησυχία κι αναμονές! ΄Ολων των ειδών οι αναμονές μαζί, λαθρεπιβάτες! Και μετά, ψηλά "φτερά" ...  και, που και που μόνο κάνα ροχαλητό ...

Αποβίβαση -ριγώ- αλλά περιμένω. Περιμένουμε κι άλλους. Είναι στο δρόμο για εδώ...

Μας περιμένουν κι οι τελωνειακοί -Εμείς ΕΕ αυτοί γιοκ ΕΕ- όρα σφόδρα έλεγχος διαβατηρίων ...

και σφόδρα "Γιουνανιστάν;" ... και χαμόγελα!

Είμαι με πολλούς αλλά νιώθω "μόνη"! Είμαι μόνη και νιώθω να είμαι με "πολλούς"! Παράξενο συναίσθημα, άγνωστο! Είναι η πρώτη φορά που το ζω ...Είμαι με πολλούς αλλά είμαι η "μόνη" που οι ρίζες μου αγγίζουν απ΄ευθείας το χώμα ... την Ιωνία, την Ερυθραία, τη Σμύρνη!  Είμαι με "πολλούς" γιατί πολλοί και πολλές αγάπες, μνήμες, θύμησες, ιστορίες  ... με συνοδεύουν! Οι δικές θύμησές μου είναι νωπές -όχι σαν τις δικές τους- σχεδόν απτές, ανασαίνουν! Οι δικές μου δεν είναι μόνο από το μάθημα της Ιστορίας και τα βιβλία! Είναι στο αίμα μου! Στα χάδια του πατέρα μου και της γιαγιάς μου, στα φιλιά τους...

Και πάλι φωνές -σίγουρα πιο αδύναμες από τις πρωινές- κι αναστάτωση- κι αυτή πιο ήρεμη από την πρωινή- και μπέρδεμα!

Αφήνω την αίθουσα αναμονής, για το απαραίτητο -τσιγάρο- πταίσμα ή κακούργημα;

Μου λείπει ένας καφές... 
και πολλά άλλα...

΄Εξω με περιμένει ένα φεγγάρι λίγο λιωμένο ...

Στέλνω το βλέμμα μου γύρω μου. ΄Ολα μπανάλ! Εξωτερικός χώρος αεροδρομίου, πάρκινγκ αεροδρομίου, πούλμαν αεροδρομίου και ξενοδοχείων, ταξί απλά και ξενοδοχείων, οδηγοί ξενοδοχείων και αεροδρομίου ... όλα αεροδρομίου. Και μια ησυχία -τρελό - αεροδρομίου σχεδόν απόλυτη! ΄Ολα ίδια κι όλα διαφορετικά, τελείως διαφορετικά! Τόσο διαφορετικά γιατί; Τί, ποιός ευθύνεται γι΄αυτό; Δεν βρίσκω άλλη απάντηση παρά μόνο ότι φταίει ο αέρας της! Ναι, αυτός φταίει! Το καταλαβαίνω γιατί μ΄αγκαλιάζει! Τον νιώθω! Απέραντα τρυφερός! Κι ελαφρύς! Και δροσερός! Μοσχοβολιστός και μυρωδάτος! Δικός μου αέρας, τον αναγνωρίζω, τον ξέρω και τον αφήνω να με περι-πλανέψει! Θέλω -δεν θέλει και πολύ- να με ξελογιάσει! Μου μουρμουρίζει στ΄αυτί ... κι τον αφήνω να με χαϊδέψει! Μπλέκεται στα μαλλιά μου, τα στριφογυρίζει. Μπλέκεται στο μυαλό μου και με στριφογυρίζει! Με περιτριγυρίζει, με γυρίζει, μ΄"αναποδογυρίζει"! Φτάνει! Φτάνει! Με πάει αλλού! Τι άλλο θέλει; Να με γοητεύσει -το κατάφερε, να με πείσει -το κατάφερε-, να με κρατήσει -είναι βράδυ, δεν βλέπω και σχεδόν το κατάφερε κι αυτό! Ο αλήτης, χρησιμοποιεί θεμιτά κι αθέμιτα μέσα! Κυρίως αυτό το άρωμα νεραντζιάς! Και το πλάνο θρόισμα των φύλλων... λόγια λάγνα σε γυναικεία αυτιά, υποσχέσεις ... γι΄αγάπη!

Λοιπόν ποιος χημικός ή ελιξήριος μπορεί ... ένα τέτοιο άρωμα να "συλλάβει"; ΄Ενα τόσο δα, μια στάλα θέλω ... άρωμα νεραντζιάς το μεσονύχτι, μεταμεσονύχτιας θάλασσας, σταγόνες πρωινής αύρας και 2 στάλες κανέλας και θύμησης ...

Καλά σας βράδια

E.-

Καιρός για τ΄ανεκώλομα, ανεκωλόσου κι έβγα ...

Μάρτιος, 29

Πω πω, μεγάλο βάσανο να ταξιδεύεις στάσιμος!!!

Από προχτές που μπήκαμε στη βδομάδα την ίδια με την περσινή αλλά που την περσινή δεν ήμουν εδώ να γράφω και να σας γράφω, τι να σας πω... Υποφέρω! Και το μυαλό μου δεν μπορώ με τίποτα να το συμμαζέψω! Αυτό λείπει ταξίδι, εγώ εδώ στάσιμη! Κλεισμένη στο γραφείο και καθισμένη να γράφω -άλλα θα ΄θελα- για την τρέλα μου! Ωραίο πράγμα το γράψιμο δεν λέω,  αλλά προσωπικώς προτιμώ το έξω, το δρόμο, τ΄ονειρο, το ταξίδι... Και τι δεν θα ΄δινα να λείπω κάθε μέρα! Μια στενοχωρία και μια κατηφάδα μ΄έχει πλακώσει -πως να μη με πλακώσει- το ίδιο είναι είναι να ταξιδεύεις και το ίδιο να κάθεσαι να γράφεις; Ταξιδεύεις = Ζεις! Βλέπεις πόλεις άλλων,  παρατηρείς στιγμές άλλων,  ακούς γλώσσες άλλων, μυρίζεις μυρωδιές άλλων, γλωσσίζεις γεύσεις άλλων! Πλουτίζεις... με ζωές άλλων! Μοιράζεσαι με άλλους ...
Ζεις με άλλους ...
Ζεις άλλα ...

Κι έχουμε και καλό καιρό! Φαντάσου να μην ... 
Μωρέ δε να πα΄να κάνει όσες φιλότιμες προσπάθειες θέλει ο ήλιος να μου κρατήσει το ηθικό ψηλά και ακμαίο; Αρνούμαι!
Και ηρεμία στη δουλειά! Φαντάσου να μην ...
Μωρέ και δεν πα΄να μην έχει δουλειά, και τι έγινε ...
Με ή χωρίς, αρνούμαι! 

Αρνούμαι!
Και φεύγω ...

27 Μαρτίου 2010

Αναχώρηση στις

   

Αν μικρός μικρός δεν έμαθες, μεγάλος μην ελπίζεις ...

Πέρσι τέτοια μέρα είχα ξεκινήσει, δεν το πίστευα κι όμως πετούσα!

Σμύρνη, Αθήνα, Κουπόνια, Καισαριανή ... 

Τέτοια ώρα ήταν ...πετούσα ...για εκείνη την εκεί, τη μαγεμένη εκείνη γη ...

Τα μεσάνυχτα με τύλιξε η νύχτα της και το άρωμά της, γαργαλιστικό, πλάνο -θάλασσα και λεμονανθοί- παιχνιδιάρικο ...

Είχε κάποτε κι η Αθήνα μου μοσχοβολιά λεμονανθών ... Κι η γειτονιά μου -παλιά Κουπόνια, νυν Ιλίσια-  γειτονάκι με την Καισαριανή ... γεμάτα είχε τα πεζοδρόμιά της με νεραντζιές και μοσχοβολούσε και καμάρωνε ... 

  

Δεν την έβλεπα -σκοτάδι- την μύριζα όμως και την ένιωθα. Με τύλιξε ανάλαφρα, πιο πολύ μ΄έμπλεξε -ή μήπως εγώ μπερδεύτηκα; - σ΄ένα πέπλο της, σε μια πτυχή του και "χάθηκα"! Και με κρατάει από τότε, όχι όπως με κρατούσε πριν, τρυφερά κι απλά απ΄το χέρι. ΄Οχι, τώρα με κρατάει αλλιώς ... με ευωδιές, μυριάδες εικόνες, χίλιες γεύσεις! Τώρα μου κρατάει την καρδιά! ΄Οπως κρατάει ακόμα τις καρδιές όλων αυτών που χωρίς να το θέλουν ... την άφησαν, την έχασαν! Η σκέψη μου είναι μαζί τους ... ΄Οχι, όχι δεν έχασαν, δεν άφησαν σπίτια, τσιφλίκια, παράδες, χτήματα! Τις ψυχές τους άφησαν εκεί! Το κατάλαβα το βράδυ της Ανάστασης 2010. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Αγίας Φωτεινής - Στη Σμύρνη - της Ερυθραίας ...στη Μικρά Ασία, στη μαγική και μαγεμένη γη ...εκεί! Οι ψυχές τους έμειναν εκεί! Και στέκονταν γύρω μου ... νεκρών -εκεί κι εδώ- και ζωντανών ακόμα ...

27 Μαρτίου - Η ώρα άλλαξε - Σήμερα της Σταυροπροσκυνήσεως - Η άνοιξη συνεχίζεται - Ο ουρανός ελαφρύς, ο ήλιος ευγενής, η δροσιά ευχάριστη ...
και πως περνάν τα χρόνια αμώ το μου κι ακάθεκτη γερνάω ...
Σήμερα πάλι το κατάλαβα καλά ...

Πώς; Να σου πω πως ... Συγκινήθηκα! Ναι, έτσι!
Τί πα΄να πει αυτό; Αυτό πάν΄να πει ... θυμάσαι εκείνη τη φανουρόπιτα που φούρνισα χτες; Ε, την ξεφούρνισα! Κι αφού την ξεφούρνισα, σήμερα τη σουσαμοστόλισα ελαφρώς, πήρα παραμάσχαλα -κυριολεκτικά- το ταψί και κίνησα και παρευρέθηκα στη λειτουργία-Δοξολογία στον ΄Αγιο Νικόλαο των Μύρων. Και καλά έκανα και πήγα! ΄Ομορφα πολύ ήταν! Λειτουργία καθότι Κυριακή και Δοξολογία καθότι η 25η μάς συνέπεσε Παρασκευή φέτος και καθότι του εξωτερικού εμείς εδώ, την Παρασκευή λοιπόν εργασία κι αργία γιοκ! ΄Ετσι σήμερα γιορτάσαμε 25η και Ευαγγελισμό και της Σταυροπροσκυνήσεως μαζί! Ε και; Ε και, συγκινήθηκα! Μια Σώματα Στρατού άπαντα παρόντα, μια αι παρούσες Αρχαί, μια το Υπερμάχω... βάλε κι ένα  Εθνικό ΄Υμνο και θες κι ένα "Ζήτω η Ελλάδα" στο τέλος, το μάτι γυάλισε, η καρδιά πετάρισε, η τρίχα σηκώθηκε, μια ζέστη μέσα μου απλώθηκε ε, κι ...η ηλικία ανορθώθηκε! Θυμήθηκα τις πρώτες τέτοιες επετειακές σχολικές γιορτές ... τότε που έβλεπα τους γιους μου κάπου λιγότερο από μέτρο στο ύψος να λένε το ποίημά τους! ΄Ετσι ακριβώς ένιωθα και τότε ... Τότε το ανωτέρω συναίσθημα το είχα αποδώσει στο μητρικό καμάρι, όπερ μητρική συγκίνηση! Τώρα το ίδιο αυτό συναίσθημα απλά μεταλλάχθηκε ή μάλλον αυξήθηκε. Στη μητρική συγκίνηση προστέθηκε και η ηλικιακή τοιαύτη! Το μητρικό καμάρι υπάρχει πάντα, οι γυιοί μου όμως δεν λένε ποίηματα πια ... κάνουν όμως πολλά άλλα πράματα και θάματα!

Κι ήταν όμορφα σήμερα ... Ακόμα ένα συγκινητικό κάτι ... Κι ήταν τ΄αγοράκια και τα κοριτσάκια, μαθητές και μαθήτριες του Σχολείου Μητρικής Γλώσσας! ΄Ηταν αυτά που είπαν τα ποιήματα της μέρας! ΄Ηταν πως να σου πω, γλυκά και τρυφερά και χαριτωμένα! Φαντάσου μικροσκοπικούς τουρίστες να δοξάζουν την Ελλάδα! Μπορείς να το φανταστείς; ΄Ετσι ήταν ... μικρά και συγκινητικά παιδάκια ...

Η φανουρόπιτα σημείωσε μεγάλη επιτυχία! ΄Εφερα το Σταυρολούλουδο -ένα μικροσκοπικό κοκκινοκίτρινο ροδομπουκετάκι - στο σπίτι αφού πρώτα ήπια έναν εξαιρετικό καφέ με υπέροχη παρέα βλ. ήλιος ανοιξιάτικος, άνοιξη ανθισμένη και καλές φιληνάδες δύο! Το ρόδομπουκετάκι μου και σταυρολούλουδό μου το ΄βαλα στο μικρό, σαν κρουσταλλένιο, σκαλιστό ποτηράκι της νινές μου ...μπροστά της...

Ουφ, πάλι συγκινήθηκα,,,
Δεν μπορώ να γράψω άλλο, σας αφήνω...
Θα ΄θελα να σας γράψω τα έθιμα της σημερνής μέρας ...
Το μόνο όμως που θα σας γράψω είναι πως η νινέ μου έλεγε πως από την παραμονή, μάζευαν ότι αγριολούλουδο μικρό εύρισκαν και την ώρα του εσπερινού τα πήγαιναν στην εκκλησία. Μετά τον εσπερινό στόλιζαν με κάμποσα απ΄αυτά το μικρό κινητό τέμπλο κι επάνω τους ακουμπούσαν το σταυρό, έτοιμος να είναι το πρωί για τη λειτουργία και τη Σταυροπροσκύνηση. Τα τακτοποιούσαν όμορφα-όμορφα, τα έραιναν με νερό και δυο σταγόνες μύρο κι έφευγαν για να ξαναγυρίσουν το πρωί στη λειτουργία. Μα μάζευαν πολλά λουλούδια, πολύ περισσότερα απ΄αυτά που χρειάζονταν. Αυτά τα περισσότερα,  τα ΄βαζαν σ΄ένα πανέρι μεγάλο με μια λευκή πετσέτα στον πάτο και τ΄άφηναν με το πανέρι στο ιερό, εκεί αφού τα δρόσιζαν κι αυτά. Τα λουλούδια που άγγιζε ο σταυρός, είναι τα Σταυρολούλουδα. Μα και τ΄άλλα στο πανέρι σταυρολούλουδα τα λένε.  Κι επειδή δεν τ΄άγγιζε -δεν γινόταν όλα να δεχτούν το σταυρό πάνω τους, ο παπάς μετά το τέλος της λειτουργίας έπαιρνε το σταυρό και τον ανακινούσε ανάμεσα τους, έτσι γινόντουσαν σταυρολούλουδα κι αυτά! Και τότε μπορούσαν πια οι ανθρώποι παιδάκι μου, αφού  έπαιρναν πρώτα τ΄αντίδωρο απ΄του παπά το χέρι, να προσκυνήσουν το σταυρό και να πάρουν το σταυρολούλουδό τους -να πάει στο σπίτι κόρη μου- απ΄το χεράκι του παιδιού που στεκόταν εκεί πλάι κρατώντας το πανέρι ... 

"Της Σταυροπροσκυνήσεως γιατί ... είναι η ώρα να σκεφτούμε πολλά κόρη μου. Ερχόμαστε και στεκόμαστε για να τον προσκυνήσουμε. Βρισκόμαστε στη σκιά του ... Κι η στάση μας αυτή ταπεινά εκεί μπροστά του μάς παρακινεί να σκεφτούμε, να συλλογιστούμε, να μην σταυρώνουμε και να συγχωρούμε... Μας παρακινεί ν΄αλλάξουμε μάτια, στάση ..." 

Τι κι αν γερνάω ... Μ΄αρέσει! Ακόμα κι αυτή η συγκίνηση μ΄αρέσει ...

Σας φιλώ

Ε.-

Καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια ...

Κοιτάξτε τι μας έφτιαξε ...

΄Ανοιξη χύμα ...

΄Ανοιξη... στο παράθυρο (μου)

΄Ανοιξη ... στην κουζίνα μου



΄Ανοιξη παντού

Ροζ πανώρια ΄Ανοιξη... πλάι στο νερό

΄Ανοιξη χαμαί ...   

΄Ανοιξη ερεθιστική

΄Ανοιξη ερωτική

΄Ανοιξη κοπελούδα ...

΄Ανοιξη επενδυτική (λόγω οικονομικής κρίσης;)

΄Ανοιξη φράχτης...

΄Ανοιξη... στην πιατέλα 



΄Ανοιξη καλλιτεχνική

΄Ανοιξη απλή ...

΄Ανοιξη γειτονική (στον κήπο της γειτόνισσας...)

΄Ανοιξη σκέτη ...

Αυτή κι αν είναι ΄Ανοιξη!

΄Ανοιξη στ΄αγκάθια...

Τρεις ΄Ανοιξες μαζί ...

Μά πότε πρόφτασε, να τα κάνει όλα αυτά ... μιας βδομάδας ήλιος;